artrografia stawu biodrowego
Artrografia stawu biodrowego to procedura diagnostyczna polegająca na wprowadzeniu środka kontrastowego do wnętrza stawu biodrowego w celu uwidocznienia jego struktur w badaniach obrazowych. Technika ta umożliwia dokładną ocenę chrząstki stawowej, obrąbka stawowego, więzadeł oraz innych struktur wewnątrzstawowych, które nie są wystarczająco widoczne w standardowych badaniach obrazowych.
Najczęściej artrografia stawu biodrowego wykonywana jest w połączeniu z tomografią komputerową (artro-TK) lub rezonansem magnetycznym (artro-MR), co znacząco zwiększa czułość i specyficzność tych badań. Procedura ta jest szczególnie wartościowa w diagnostyce uszkodzeń obrąbka stawowego, konfliktów udowo-panewkowych (FAI), wolnych ciał wewnątrzstawowych oraz wczesnych zmian zwyrodnieniowych.
Wskazania do artrografii stawu biodrowego obejmują niewyjaśniony ból biodra, podejrzenie uszkodzeń struktur wewnątrzstawowych, ocenę skuteczności wcześniejszych interwencji chirurgicznych oraz planowanie leczenia. Procedura ta, choć inwazyjna, charakteryzuje się niskim ryzykiem powikłań, do których należą głównie reakcje alergiczne na środek kontrastowy, infekcje oraz przejściowy ból związany z nakłuciem stawu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba legga-calvégo-perthesa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Legga-Calvégo-Perthesa to idiopatyczna martwica jałowa głowy kości udowej u dzieci w wieku 4-10 lat, częściej u chłopców, z możliwym obustronnym zajęciem (~10%). Patogeneza opiera się na tymczasowym zaburzeniu ukrwienia głowy kości udowej, prowadzącym do obumierania komórek kostnych i deformacji stawu biodrowego. Diagnostyka wymaga wykluczenia innych przyczyn martwicy jałowej. Klinicznie dominuje przerywany kulawy chód, ból biodra promieniujący do uda, kolana lub pachwiny, ograniczenie rotacji wewnętrznej i odwodzenia, osłabienie mięśni uda oraz objaw Trendelenburga. Badania laboratoryjne (morfologia, OB, CRP) zwykle mieszczą się w normie, służąc głównie do wykluczenia infekcji i zapaleń. Podstawą diagnostyki obrazowej są zdjęcia rentgenowskie miednicy i projekcja „żaby”, choć wczesne zmiany pojawiają się dopiero po 1-2 miesiącach od objawów. Typowe cechy radiologiczne to poszerzenie przestrzeni stawowej, sklerotyzacja, spłaszczenie i fragmentacja głowy kości udowej oraz podchrzęstny złam („crescent sign”). Staging według Waldenströma obejmuje stadia: martwicy, fragmentacji, reossyfikacji i wygojenia.
achondroplazja, artrografia stawu biodrowego, badania laboratoryjne, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, chondroblastoma, choroba Gauchera, choroba Legga-Calvégo-Perthesa, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, dysplazja nasadowa, dysplazja spondyloepifizarna, dysplazja wielonasadowa, głowa kości udowej, infekcyjne zapalenie stawu biodrowego, klasyfikacja Catteralla, klasyfikacja Herringa, klasyfikacja Stulberga, klasyfikacja Waldenstroma, martwica głowy kości udowej, martwica jałowa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, morfologia krwi, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objaw Trendelenburga, objawy kliniczne, ograniczenie zakresu ruchu, radiografia konwencjonalna, rezonans magnetyczny, rotacja wewnętrzna, scyntygrafia kości, sklerotyzacja, talasemia, tomografia komputerowa, zaburzenie ukrwienia, zdjęcie rentgenowskie, zespół Klinefeltera