zaburzenie opróżniania pęcherza moczowego

Zaburzenie opróżniania pęcherza moczowego (ZOPM) to dysfunkcja dolnych dróg moczowych charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem moczu z pęcherza. Może objawiać się trudnościami w rozpoczęciu mikcji, słabym strumieniem moczu, przerywaniem strumienia, uczuciem niepełnego opróżnienia pęcherza oraz zwiększoną objętością moczu zalegającego po mikcji.

Etiologia ZOPM jest wieloczynnikowa i obejmuje przeszkodę podpęcherzową (np. rozrost gruczołu krokowego, zwężenie cewki moczowej), zaburzenia neurologiczne (np. stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, udar mózgu), osłabienie mięśnia wypieracza, dysfunkcję zwieracza lub zaburzenia koordynacji zwieraczowo-wypieraczowej. Istotną rolę odgrywają również czynniki jatrogenne, w tym stosowanie leków antycholinergicznych, sympatykomimetyków czy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Diagnostyka ZOPM opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, ocenie dzienniczka mikcji oraz badaniach urodynamicznych. Kluczowym elementem jest pomiar objętości moczu zalegającego po mikcji (PVR) za pomocą USG lub cewnikowania. Badanie przepływu cewkowego (uroflowmetria) pozwala ocenić parametry strumienia moczu, natomiast cystometria dostarcza informacji o funkcji wypieracza i obecności dysynergii zwieraczowo-wypieraczowej.

Leczenie zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego zależy od przyczyny. W przypadku przeszkody podpęcherzowej może być konieczne leczenie chirurgiczne. U pacjentów z osłabieniem mięśnia wypieracza stosuje się czystą przerywaną samocewnikację. Farmakoterapia obejmuje alfa-adrenolityki (przy zwiększonym napięciu zwieracza), inhibitory 5-alfa-reduktazy (w przeroście prostaty) oraz leki cholinergiczne (przy osłabieniu wypieracza). W wybranych przypadkach zastosowanie znajduje neuromodulacja lub toksyna botulinowa.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl