ogniska eozynofilii
Ogniska eozynofilii to obszary tkanki, w których obserwuje się zwiększoną liczbę eozynofilów – komórek układu odpornościowego charakteryzujących się obecnością ziarnistości barwiących się eozyną. W prawidłowych warunkach eozynofile stanowią 1-4% krążących leukocytów, jednak w pewnych stanach patologicznych dochodzi do ich nadmiernego gromadzenia się w tkankach.
Najczęstszymi przyczynami powstawania ognisk eozynofilii są reakcje alergiczne, infestacje pasożytnicze, choroby autoimmunologiczne, reakcje polekowe oraz niektóre nowotwory. W diagnostyce ognisk eozynofilii istotne znaczenie ma badanie histopatologiczne materiału tkankowego, a także badania laboratoryjne, takie jak oznaczenie poziomu eozynofilów we krwi obwodowej.
Ogniska eozynofilii mogą występować w różnych narządach, w tym w płucach (eozynofilowe zapalenie płuc), przewodzie pokarmowym (eozynofilowe zapalenie przełyku, żołądka, jelit), skórze, sercu czy układzie nerwowym. Ich obecność może wskazywać na toczący się proces zapalny o określonej etiologii, co jest istotną wskazówką diagnostyczną dla klinicystów.
Leczenie stanów związanych z ogniskami eozynofilii zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować stosowanie glikokortykosteroidów, leków immunosupresyjnych, leczenie przeciwpasożytnicze lub odstawienie leku wywołującego reakcję. W niektórych przypadkach stosuje się również terapie celowane, takie jak przeciwciała monoklonalne anty-IL-5, które hamują rozwój i funkcję eozynofilów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Zentiva 400 mg
Badania przedkliniczne pazopanibu wykazały wielonarządową toksyczność związaną z mechanizmem hamowania receptorów VEGFR, ujawniającą się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. Zaobserwowano zmiany strukturalne i funkcjonalne w kościach, zębach, łożyskach pazurów, narządach rozrodczych, tkankach hematologicznych, nerkach oraz trzustce. U młodych zwierząt stwierdzono istotne zaburzenia rozwojowe, w tym zahamowanie wzrostu kości i przebudowę zębów przy dawkach ≥ 10 mg/kg/dzień (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji u dorosłych). Ponadto, pazopanib wykazał silne działanie embriotoksyczne i teratogenne już przy ekspozycji ponad 300-krotnie niższej niż u ludzi, powodując m.in. wady układu krążenia i zmniejszenie płodności u samic. U samców obserwowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie parametrów nasienia przy dawkach odpowiadających 0,3 ekspozycji klinicznej.
aberracje chromosomalne, działanie embriotoksyczne i teratogenne, działanie genotoksyczne, embriotoksyczność, gruczolak, gruczolakorak dwunastnicy, ogniska eozynofilii, potencjał rakotwórczy, proliferacyjne zmiany wątroby, przebudowa zębów, szlak VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wady układu krążenia, zaburzenia spermatogenezy, zanik jajników, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne pazopanibu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały, że lek wpływa na wiele tkanek, w tym kości, zęby, narządy rozrodcze, nerki i trzustkę, głównie poprzez hamowanie VEGFR i zakłócanie szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany te pojawiały się przy stężeniach w osoczu niższych niż te osiągane klinicznie. U młodych osobników zaobserwowano szczególną wrażliwość na działanie leku, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i nieprawidłowy rozwój narządów przy ekspozycji stanowiącej 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji dorosłych. Działania embriotoksyczne i teratogenne występowały przy dawkach powodujących ekspozycję ponad 300 razy mniejszą niż u ludzi, obejmując zmniejszenie płodności, zwiększone straty przed- i poimplantacyjne oraz wady rozwojowe układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałka żółte, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja leku, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, ogniska eozynofilii, patogeneza, pazopanib, proliferacja wątroby, rakotwórczość, receptor VEGFR, resorpcja zarodków, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, wady układu krążenia, wartość AUC, zahamowanie wzrostu, zanik jajników