retinopatia barwnikowa
Retinopatia barwnikowa (retinitis pigmentosa) to grupa genetycznie uwarunkowanych chorób degeneracyjnych siatkówki, charakteryzująca się postępującą utratą widzenia. Schorzenie to wynika z pierwotnego zaniku fotoreceptorów (pręcików i czopków), co prowadzi do stopniowego zawężania pola widzenia i ostatecznie może skutkować całkowitą ślepotą.
Choroba najczęściej manifestuje się pierwszymi objawami w postaci ślepoty zmierzchowej (nyktalopatii) oraz zaburzeń adaptacji do ciemności. W miarę postępu choroby dochodzi do koncentrycznego zawężania pola widzenia, prowadzącego do tzw. widzenia lunetowego. Charakterystyczny obraz dna oka ukazuje zwężenie naczyń siatkówki, bladość tarczy nerwu wzrokowego oraz obecność skupisk barwnika przypominających kostne ciałka (stąd nazwa schorzenia).
Retinopatia barwnikowa może występować jako izolowane schorzenie lub jako składowa wielu zespołów, m.in. zespołu Ushera, Bardeta-Biedla czy Refsuma. Diagnostyka obejmuje badanie dna oka, badanie pola widzenia, elektroretinografię (ERG) oraz badania genetyczne. Obecnie nie istnieje skuteczna metoda leczenia przyczynowego, a postępowanie terapeutyczne koncentruje się na spowolnieniu progresji choroby oraz rehabilitacji wzrokowej pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma – Epidemiologia
Zaćma (katarakta) stanowi główną przyczynę ślepoty globalnie, odpowiadając za 47,9% przypadków ślepoty i znacznego upośledzenia widzenia. W 2010 roku liczba osób niewidomych z powodu zaćmy wzrosła do około 20 milionów, a obecnie choroba dotyka około 65,2 miliona ludzi, powodując umiarkowaną do ciężkiej utratę wzroku w ponad 80% przypadków. Standaryzowana częstość występowania zaćmy (ASPPE) wynosi 17,20%, z najwyższym wskaźnikiem w regionie Azji Południowo-Wschodniej (36,55%) i najniższym w Ameryce (9,08%). W krajach rozwijających się zaćma odpowiada za około 50% przypadków ślepoty, podczas gdy w krajach rozwiniętych około 5%. Wiek jest kluczowym czynnikiem ryzyka, z częstością występowania sięgającą 91% u osób w wieku 75-85 lat w USA. Kobiety są bardziej narażone na rozwój zaćmy (stosunek mężczyzn do kobiet 1:1,3). Główne czynniki ryzyka to wiek, płeć żeńska, cukrzyca, ekspozycja na UV, palenie tytoniu, otyłość, zanieczyszczenie powietrza, stosowanie kortykosteroidów, urazy i choroby oczu. Zaćma związana z wiekiem dzieli się na typy: jądrową (67,8%), korową (27,1%) i podtorebkową tylną (1,6%).
choroba oka, cukrzyca, demencja, ekspozycja na promieniowanie UV, elektroniczna dokumentacja medyczna, kortykosteroid, lata życia skorygowane o niepełnosprawność, miażdżyca tętnic szyjnych, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, palenie tytoniu, promieniowanie ultrafioletowe, pseudofakia, retinopatia barwnikowa, ślepota, soczewka, Światowa Organizacja Zdrowia, upośledzenie widzenia, uraz oka, utrata wzroku, wskaźnik masy ciała, zaćma, zaćma jądrowa, zaćma korowa, zaćma podtorebkowa przednia, zaćma podtorebkowa tylna, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie błony naczyniowej - Leksykon substancji czynnych
Lewomepromazyna – Działania niepożądane
Lewomepromazyna, lek przeciwpsychotyczny z grupy fenotiazyn, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze objawy to ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, zawroty głowy (również błędnikowe) oraz sedacja i zmęczenie, które zwykle ustępują po kilku tygodniach leczenia. Wśród poważnych powikłań hematologicznych należy zwrócić uwagę na agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, pancytopenię, eozynofilię i trombocytopenię, z agranulocytozą stanowiącą zagrożenie życia i wymagającą natychmiastowego odstawienia leku. Lewomepromazyna może także wydłużać odstęp QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsades de pointes, a także prowadzić do nagłych zgonów sercowych. W układzie nerwowym możliwe jest wystąpienie złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz innych zaburzeń ruchowych, takich jak ostre dystonie, parkinsonizm, akatyzje i późne dyskinezy. Ponadto, lek zwiększa ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak unieruchomienie czy otyłość.
agranulocytoza, akatyzja, eozynofilia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotermia, jaskra zamkniętego kąta, katatonia, łagodny nowotwór przysadki, leukocytoza, lewomepromazyna, martwicze zapalenie jelit, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe skurcze macicy, obrzęk krtani, ostra dystonia, otępienie, pancytopenia, parkinsonizm, pochodna fenotiazyny, późna dyskineza, priapizm, reakcja rzekomoanafilaktyczna, retinopatia barwnikowa, tachykardia, tachykardia komorowa, torsades de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia tolerancji glukozy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy błędnikowe, zespół Morganiego-Adamsa-Stokesa, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia leku u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma – Etiologia i przyczyny
Zaćma, będąca zmętnieniem soczewki oka, jest główną przyczyną utraty wzroku na świecie, odpowiadającą za około 40% przypadków ślepoty globalnej. Etiologia zaćmy jest wieloczynnikowa, z dominującym wpływem procesów starzenia się, które rozpoczynają się po 40. roku życia i prowadzą do degradacji białek soczewki (krystalin), ich agregacji oraz pigmentacji, co skutkuje utratą przejrzystości soczewki. Czynniki ryzyka obejmują choroby metaboliczne (np. cukrzycę, zwiększającą ryzyko 3-4-krotnie przed 65. rokiem życia), nadciśnienie tętnicze, schorzenia okulistyczne (jaskra, uveitis), predyspozycje genetyczne, ekspozycję na promieniowanie UVB, palenie tytoniu (dwukrotnie wyższe ryzyko), nadmierne spożycie alkoholu (≥2 drinki/dzień), urazy oka, stosowanie kortykosteroidów (zwłaszcza doustnych i wziewnych) oraz ekspozycję na promieniowanie jonizujące. Zaćma może mieć różne formy kliniczne, w tym jądrową, korową, tylno- i przedniopodtorebkową, a także typy wtórne i pourazowe.
bierne palenie, cukrzyca, jaskra, kortykosteroidy, krótkowzroczność, nadciśnienie tętnicze, odwarstwienie siatkówki, otyłość, palenie tytoniu, porażenie prądem, predyspozycje genetyczne, promieniowanie UV, radioterapia, retinopatia barwnikowa, spożycie alkoholu, statyny, stres oksydacyjny, witrektomia, zaćma, zaćma jądrowa, zaćma korowa, zaćma pourazowa, zaćma starcza, zaćma urazowa, zaćma wrodzona, zaćma wtórna, zapalenie błony naczyniowej, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sildenafil Sandoz 100 mg
Sildenafil Sandoz, zawierający 100 mg syldenafilu w postaci cytrynianu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z azotanami oraz lekami uwalniającymi tlenek azotu, ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego wynikającego z synergistycznego działania na szlak NO/cGMP. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie syldenafilu z lekami pobudzającymi cyklazę guanylową, np. riocyguatem, z uwagi na możliwość wystąpienia objawowego niedociśnienia. Lek nie powinien być stosowany u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana, zwłaszcza przy niestabilnej dławicy piersiowej, ciężkiej niewydolności serca, niedociśnieniu tętniczym (<90/50 mmHg) oraz po niedawnym zawale mięśnia sercowego lub udarze mózgu, ze względu na ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych.
azotan, azotan amylu, cykliczny monofosforan guanozyny, cytrynian syldenafilu, działanie hipotensyjne, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, lek pobudzający cyklazę guanylową, lek uwalniający tlenek azotu, nadwrażliwość na substancję czynną, NAION, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność serca, reakcja alergiczna, retinopatia barwnikowa, riocyguat, spadek ciśnienia tętniczego, tlenek azotu, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tisercin 25 mg
Lek Tisercin, zawierający 25 mg lewomepromazyny (33,8 mg lewomepromazyny maleinianu), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości występowania, z większością częstości określaną jako nieznana. Do najpoważniejszych powikłań należą złośliwy zespół neuroleptyczny, charakteryzujący się gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi, oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak pancytopenia, agranulocytoza i leukopenia, które zwiększają ryzyko infekcji zagrażających życiu. Ponadto, lek może powodować zaburzenia kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, tachykardię, zatrzymanie akcji serca oraz pojedyncze przypadki nagłej śmierci. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktoidalne, obrzęk krtani, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe, martwicze zapalenie jelit oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, hiponatremia i zespół SIADH.
agranulocytoza, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dezorientacja, dyskineza, dystonia, eozynofilia, fotowrażliwość, halucynacje wzrokowe, hiperglikemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, katatonia, łagodny nowotwór przysadki, leukopenia, lewomepromazyna, martwicze zapalenie jelit, mlekotok, napad padaczkowy, nawrót objawów psychotycznych, neuroleptyk, nietolerancja glukozy, objawy pozapiramidowe, obrzęk krtani, opistotonus, pancytopenia, parkinsonizm, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, retinopatia barwnikowa, sedymentacja erytrocytów, splątanie, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zatorowość płucna, zespół Adamsa-Stokesa, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ślepota i utrata wzroku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Utrata wzroku i ślepota stanowią globalny problem zdrowia publicznego, z prognozowanym wzrostem liczby przypadków o 55% do 2050 roku, obejmującym około 1,8 miliarda osób z różnymi stopniami upośledzenia widzenia. W USA około 12 milionów osób powyżej 40. roku życia ma upośledzenie widzenia, w tym 1 milion z całkowitą ślepotą, a liczba ta ma się podwoić do 2050 roku. Wczesna interwencja i leczenie są kluczowe, gdyż 90% przypadków utraty wzroku można zapobiec lub leczyć. Rokowanie zależy od etiologii, wieku pacjenta, czasu rozpoczęcia terapii oraz obecności chorób współistniejących, takich jak choroby siatkówki, jaskra czy blizny rogówki, które znacząco pogarszają wyniki po operacjach, np. usunięcia zaćmy. Opóźnienia w leczeniu, szczególnie w nAMD, mogą prowadzić do istotnego pogorszenia ostrości wzroku (np. wzrost odsetka oczu z VA ≤6/60 z 15,5% do 23,3% przy 3-miesięcznym opóźnieniu) i zwiększenia liczby przypadków ślepoty prawnej. W przypadku ostrego zapalenia nerwu wzrokowego rokowanie jest dobre, z 90% pacjentów odzyskujących ostrość wzroku ≥20/40 po roku, choć ryzyko rozwoju SM wynosi do 75% u kobiet. Funkcjonalna utrata wzroku (FVL) ma 80-90% szans na poprawę, ale 10-15% ryzyko nawrotu, natomiast mózgowe upośledzenie wzroku (CVI) u dzieci wymaga wsparcia edukacyjnego i rehabilitacyjnego, gdyż nie ma skutecznego leczenia.
blizna rogówki, choroba siatkówki, dyschromatopsja, etiologia schorzenia, jaskra, korekcja optyczna, model predykcyjny, ostre zapalenie nerwu wzrokowego, ostrość wzroku, otwarty uraz gałki ocznej, pole widzenia, reakcja źrenic, retinopatia barwnikowa, retinopatia cukrzycowa, ślepota, stwardnienie rozsiane, stymulacja prądem zmiennym, sztuczna sieć neuronowa, upośledzenie widzenia, usunięcie zaćmy, uszkodzenie nerwu wzrokowego, utrata wzroku, widzenie barwne, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tisercin 25 mg/ml
Tisercin, zawierający 25 mg/ml lewomepromazyny, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które mają istotne znaczenie kliniczne. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak pancytopenia, agranulocytoza i leukopenia, wymagające regularnego monitorowania morfologii krwi. Ponadto, lek może wywoływać reakcje anafilaktoidalne (np. obrzęk krtani), złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu QT z ryzykiem torsade de pointes), a także żylne choroby zakrzepowo-zatorowe. Wśród innych działań niepożądanych obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne, metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia, SIADH), psychiczne (nawrót objawów psychotycznych, katatonia, halucynacje wzrokowe), neurologiczne (napady padaczkowe, objawy pozapiramidowe), a także uszkodzenie wątroby i poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak martwicze zapalenie jelit.
agranulocytoza, dyskineza, dystonia, eozynofilia, fotowrażliwość, hiponatremia, katatonia, leukopenia, lewomepromazyna, martwicze zapalenie jelit, migotanie komór, mlekotok, morfologia krwi, napad padaczkowy, nawrót psychozy, niedociśnienie, nowotwór przysadki, objawy pozapiramidowe, obrzęk krtani, opistotonus, pancytopenia, parkinsonizm, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, retinopatia barwnikowa, sedymentacja erytrocytów, splątanie, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zespół Adamsa-Stokesa, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma – Etiologia i przyczyny
Zaćma (cataracta) to zmętnienie soczewki oka prowadzące do zaburzeń ostrości widzenia, stanowiące najczęstszą przyczynę ślepoty na świecie (około 40% przypadków). Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmująca denaturację i agregację białek soczewki (krystalin), stres oksydacyjny oraz zmiany strukturalne i pigmentacyjne soczewki. Zaćma starcza dotyczy niemal 100% osób po 95. roku życia, rozpoczynając się około 40. roku życia. Czynniki ryzyka to m.in. wiek, genetyka (zwłaszcza w zaćmie wrodzonej, gdzie 25% przypadków ma podłoże genetyczne), cukrzyca (3-4-krotnie zwiększone ryzyko przed 65. r.ż.), nadciśnienie tętnicze, urazy oka, długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, ekspozycja na promieniowanie UV (odpowiedzialne za do 20% przypadków), palenie tytoniu (dwukrotnie wyższe ryzyko) oraz otyłość. Zaćma może mieć różne typy, m.in. jądrową, korową, podtorebkową tylną i pourazową, zróżnicowane pod względem lokalizacji zmętnień i etiologii.
atopowe zapalenie skóry, białka soczewki, choroba Wilsona, cukrzyca, cytomegalowirus, dystrofia miotoniczna, fenotiazyny, galaktozemia, homocystynuria, jaskra, krystaliny, nadciśnienie tętnicze, nerwiakowłókniakowatość, niedoczynność przytarczyc, odwarstwienie siatkówki, palenie tytoniu, peroksydacja lipidów, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, radioterapia, reaktywne formy tlenu, retinopatia barwnikowa, siatkówka, ślepota, sorbitol, statyny, stres oksydacyjny, stwardnienie jądra soczewki, toksoplazmoza, witrektomia, zaćma, zaćma biegunowa tylna, zaćma cukrzycowa, zaćma jądrowa, zaćma korowa, zaćma podtorebkowa przednia, zaćma podtorebkowa tylna, zaćma pourazowa, zaćma wrodzona, zaćma wtórna, zapalenie błony naczyniowej, zespół Downa, zespół Lowe’a, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levomentis 25 mg
Lek Levomentis, zawierający lewomepromazynę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które różnią się częstością i nasileniem. Najczęściej obserwuje się ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, zawroty głowy (zarówno o typie zaburzeń równowagi, jak i błędnikowego pochodzenia), a także uspokojenie i zmęczenie, szczególnie w początkowej fazie terapii. U około 30% pacjentów występuje łagodna leukocytoza lub leukopenia, a ponad 5% doświadcza reakcji skórnych, takich jak pokrzywka, zapalenie skóry czy świąd. Istotne są również poważne, choć rzadkie, zaburzenia hematologiczne, w tym agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto, lewomepromazyna może wywoływać poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny czy obrzęk krtani, co stanowi wskazanie do przerwania leczenia.
agranulocytoza, akatyzja, choroba zakrzepowo-zatorowa, dyskineza późna, dystonia ostra, eozynofilia, ginekomastia, gruczolak przysadki, hiperprolaktynemia, hipotermia, hirsutyzm, leukocytoza, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, obniżenie progu drgawkowego, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, opóźnienie orgazmu, pancytopenia, parkinsonizm, priapizm, promieniowanie UVA, reakcja rzekomoanafilaktyczna, reakcja skórna, retinopatia barwnikowa, tachykardia, tachykardia komorowa, torsades de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie pamięci, zaburzenie rytmu komorowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wytrysku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Morganiego-Adamsa-Stokesa, zespół odstawienia leku u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmętnienie soczewki, żółtaczka zastoinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Daltonizm – Etiologia i przyczyny
Daltonizm, będący zaburzeniem widzenia barw, najczęściej ma podłoże genetyczne i jest dziedziczony jako cecha recesywna sprzężona z chromosomem X, co skutkuje wyższą częstością występowania u mężczyzn (ok. 8%) niż u kobiet (0,5%). Mutacje w genach kodujących opsyny czopków siatkówki (OPN1LW, OPN1MW, OPN1SW) prowadzą do różnych form daltonizmu: czerwono-zielonego (protanopia/protanomalia, deuteranopia/deuteranomalia), niebiesko-żółtego (tritanopia/tritanomalia) oraz achromatopsji. Wrodzony daltonizm charakteryzuje się stabilnością i symetrycznym przebiegiem, natomiast nabyty może wynikać z chorób oczu (np. jaskra, AMD, retinopatia cukrzycowa), schorzeń neurologicznych (np. SM, choroba Parkinsona, udar mózgu), chorób ogólnoustrojowych (np. cukrzyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa) oraz działania leków i substancji toksycznych (np. hydroksychlorochina, etambutol, digoksyna). Warto podkreślić, że daltonizm niebiesko-żółty występuje z podobną częstością u obu płci, gdyż gen OPN1SW jest autosomalny.
achromatopsja, białaczka, całkowity daltonizm, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, chromosom X, czopek siatkówki, daltonizm czerwono-zielony, daltonizm niebiesko-żółty, deuteranopia, guz mózgu, hydroksychlorochina, jaskra, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, odwarstwienie siatkówki, opsyna, poradnictwo genetyczne, protanopia, retinopatia barwnikowa, retinopatia cukrzycowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ślepota barw, stwardnienie rozsiane, terapia genowa, tritanopia, udar mózgu, zaburzenie widzenia kolorów, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Przeciwwskazania stosowania
Iwabradyna jest wskazana w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz niewydolności serca, jednak jej stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują m.in. częstość pracy serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń/min, wstrząs kardiogenny, świeży zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, niestabilną niewydolność serca i dławicę piersiową, konieczność stosowania stymulatora serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze (< 90/50 mm Hg) oraz ciężką niewydolność wątroby. Ponadto, iwabradyna jest przeciwwskazana w ciąży, laktacji oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez stosowania skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki.
antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybicze, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie, cytochrom P450, dławica piersiowa, inhibitory proteazy HIV, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinopatia barwnikowa, werapamil i diltiazem, wstrząs kardiogenny, zaburzenia automatyzmu serca, zaburzenia przewodzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, żółcień pomarańczowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroby siatkówki – Leczenie
Choroby siatkówki, takie jak odwarstwienie siatkówki, retinopatia cukrzycowa, zwyrodnienie plamki związane z wiekiem (AMD) oraz dziedziczne dystrofie siatkówki, wymagają złożonego podejścia terapeutycznego obejmującego chirurgię (witrektomia, plombowanie twardówki, retinopeksja pneumatyczna), laseroterapię (fotokoagulacja, rozproszona fotokoagulacja), krioterapię oraz iniekcje doszklistkowe leków. W terapii farmakologicznej dominują inhibitory VEGF (bewacyzumab, ranibizumab, aflibercept, brolucizumab, faricimab) stosowane m.in. w wysiękowej postaci AMD, zaawansowanej retinopatii cukrzycowej i obrzęku plamki, z odstępami między dawkami rzędu 2-3 miesięcy po fazie nasycającej. Kortykosteroidy (np. implant Iluvien) oraz terapia fotodynamiczna z werteporfiną (Visudyne) stanowią uzupełnienie leczenia. Terapia genowa (Luxturna) i komórkowa oferują nowe możliwości leczenia dziedzicznych chorób siatkówki, a protezy siatkówki (np. Argus II) mogą być rozważane w zaawansowanych przypadkach utraty wzroku. Suplementacja witaminowa wg protokołów AREDS/AREDS2 jest rekomendowana w suchej postaci AMD.
aflibercept, bewacyzumab, błona nasiatkówkowa, brolucizumab, choroba siatkówki, ciało szkliste, dystrofia plamki Stargardta, dystrofia siatkówki, faricimab, fotokoagulacja laserowa, inhibitor VEGF, kortykosteroid, kwas dokozaheksaenowy, laseroterapia, nabłonek barwnikowy siatkówki, neuroprotekcja, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, proteza siatkówki, ranibizumab, retinopatia barwnikowa, retinopatia cukrzycowa, retinopeksja pneumatyczna, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia komórkowa, witrektomia, wrodzona ślepota Lebera, zwyrodnienie plamki związane z wiekiem