daltonizm niebiesko-żółty

Daltonizm niebiesko-żółty, znany również jako tritanopia, to rzadka forma zaburzenia widzenia barwnego, która dotyka około 0,008% populacji. W przeciwieństwie do częściej występującego daltonizmu czerwono-zielonego, tritanopia charakteryzuje się brakiem lub dysfunkcją czopków wrażliwych na barwę niebieską w siatkówce oka.

Osoby cierpiące na tritanopię mają trudności z rozróżnianiem kolorów niebieskiego i żółtego spektrum, postrzegając świat głównie w odcieniach czerwieni, różu i zieleni. Błękit może być widziany jako zieleń, a żółty jako jasnoróżowy lub fioletowy. To zaburzenie najczęściej jest dziedziczone autosomalnie dominująco, choć może też wystąpić jako rezultat chorób oczu, uszkodzeń siatkówki czy jako efekt starzenia się.

Diagnostyka tritanopii opiera się na specjalistycznych testach widzenia barwnego, takich jak test Ishihary z modyfikacjami dla zaburzeń niebiesko-żółtych czy bardziej zaawansowane badania anomaloskopem. Aktualnie nie istnieje leczenie przyczynowe daltonizmu niebiesko-żółtego, jednak dostępne są rozwiązania wspierające, jak specjalne filtry optyczne czy aplikacje mobilne pomagające w rozróżnianiu problematycznych kolorów.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Daltonizm – Patofizjologia i mechanizm

Daltonizm to grupa zaburzeń widzenia barwnego wynikających z defektów w funkcjonowaniu czopków siatkówki, które odpowiadają za percepcję światła o różnych długościach fal: L (czerwone, long wave), M (zielone, medium wave) oraz S (niebieskie, short wave). Najczęstsze formy daltonizmu, takie jak protanomalia, deuteranomalia, protanopia i deuteranopia, są sprzężone z chromosomem X i wynikają z mutacji genów OPN1LW i OPN1MW, co prowadzi do zaburzeń w produkcji lub funkcji opsyn czopków L i M. Daltonizm niebiesko-żółty (tritanopia, tritanomalia) jest dziedziczony autosomalnie dominująco i związany z mutacjami genu OPN1SW. Na poziomie molekularnym patogeneza obejmuje także nierównomierną rekombinację genów, prowadzącą do delecji lub powstawania genów chimerycznych, a także mutacje w genach kodujących białka fototransdukcji (CNGA3, CNGB3, GNAT2, PDE6C, PDE6H, ATF6), które są szczególnie istotne w cięższych formach, takich jak achromatopsja. Warto podkreślić, że daltonizm może mieć także charakter nabyty, związany z chorobami siatkówki (np. zwyrodnienie plamki żółtej, retinopatia cukrzycowa), nerwu wzrokowego (np. jaskra, zapalenie nerwu wzrokowego) oraz uszkodzeniami mózgu (np. udar, choroba Alzheimera), a także ekspozycją na toksyny i niektóre leki (hydroksychlorochina, etambutol, digoksyna).
achromatopsja, daltonizm, daltonizm czerwono-zielony, daltonizm niebiesko-żółty, deuteranomalia, deuteranopia, dysfagia, fosfodiesteraza, fotopigment, gen OPN1LW, gen OPN1SW, hydroksychlorochina, jaskra, kanał jonowy, monochromazja, mutacja genu, nerw wzrokowy, odwarstwienie siatkówki, protanomalia, protanopia, retinopatia cukrzycowa, terapia genowa, tritanomalia, tritanopia, zapalenie nerwu wzrokowego, zwyrodnienie plamki żółtej
Leksykon chorób i schorzeń
Daltonizm – Objawy

Daltonizm, czyli niedobór widzenia barwnego, charakteryzuje się trudnościami w rozróżnianiu kolorów, najczęściej czerwieni i zieleni (deuteranopia), dotykając około 1 na 12 mężczyzn i 1 na 200 kobiet. Objawy mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych, gdzie pacjent rozpoznaje kolory przy dobrym oświetleniu, po ciężkie, jak achromatopsja, w której widzenie ogranicza się do odcieni szarości i towarzyszą jej amblyopia, oczopląs oraz nadwrażliwość na światło. Daltonizm może być wrodzony, stabilny przez całe życie, lub nabyty, związany z chorobami, urazami czy starzeniem się, co może prowadzić do progresji zaburzeń. Diagnostyka opiera się na testach widzenia barwnego, np. testach Ishihary, które pozwalają określić typ i stopień niedoboru widzenia barwnego.
achromatopsja, amblyopia, daltonizm, daltonizm czerwono-zielony, daltonizm niebiesko-żółty, deuteranopia, fotofobia, leniwe oko, nabyty daltonizm, nadwrażliwość na światło, nystagmus, oczopląs, ostrość wzroku, terapia genowa, test Ishihary, widzenie barwne, wrodzony daltonizm, zaburzenia widzenia barwnego, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon chorób i schorzeń
Daltonizm – Epidemiologia

Daltonizm, czyli zaburzenia rozpoznawania barw (color vision deficiency, CVD), dotyka około 300 milionów osób na świecie, z częstością występowania daltonizmu czerwono-zielonego wynoszącą około 8% u mężczyzn i 0,5% u kobiet. Ta dysproporcja wynika z dziedziczenia sprzężonego z chromosomem X, co sprawia, że mężczyźni są bardziej narażeni. Najczęstsze formy to deuteranomalia (5% mężczyzn), protanomalia (1%), deuteranopia (1%) i protanopia (1%). Daltonizm niebiesko-żółty jest znacznie rzadszy (<1/10 000), a całkowity monochromatyzm występuje u 1 na 30 000–100 000 osób. Zaburzenia mogą być wrodzone, związane z mutacjami genów fotopigmentów na chromosomie X (L i M) lub chromosomie 7 (S), lub nabyte w wyniku chorób (np. cukrzyca, jaskra), urazów, leków czy ekspozycji na chemikalia. Epidemiologia wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z wyższą częstością w populacjach kaukaskich i mieszanych rasowo, np. w Indiach (8,7% mężczyzn, 1,6% kobiet) i Wielkiej Brytanii (8% mężczyzn, 0,5% kobiet).
achromatopsja, anomaloskop, białaczka, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, cukrzyca, daltonizm czerwono-zielony, daltonizm niebiesko-żółty, deuteranomalia, deuteranopia, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie genetyczne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, jaskra, monochromatyzm, protanomalia, protanopia, soczewki korekcyjne, stwardnienie rozsiane, terapia genowa, test Farnsworth-Munsell, test Ishihary, tritanopia, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie widzenia barwnego, zwyrodnienie plamki żółtej
Leksykon chorób i schorzeń
Daltonizm – Etiologia i przyczyny

Daltonizm, będący zaburzeniem widzenia barw, najczęściej ma podłoże genetyczne i jest dziedziczony jako cecha recesywna sprzężona z chromosomem X, co skutkuje wyższą częstością występowania u mężczyzn (ok. 8%) niż u kobiet (0,5%). Mutacje w genach kodujących opsyny czopków siatkówki (OPN1LW, OPN1MW, OPN1SW) prowadzą do różnych form daltonizmu: czerwono-zielonego (protanopia/protanomalia, deuteranopia/deuteranomalia), niebiesko-żółtego (tritanopia/tritanomalia) oraz achromatopsji. Wrodzony daltonizm charakteryzuje się stabilnością i symetrycznym przebiegiem, natomiast nabyty może wynikać z chorób oczu (np. jaskra, AMD, retinopatia cukrzycowa), schorzeń neurologicznych (np. SM, choroba Parkinsona, udar mózgu), chorób ogólnoustrojowych (np. cukrzyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa) oraz działania leków i substancji toksycznych (np. hydroksychlorochina, etambutol, digoksyna). Warto podkreślić, że daltonizm niebiesko-żółty występuje z podobną częstością u obu płci, gdyż gen OPN1SW jest autosomalny.
achromatopsja, białaczka, całkowity daltonizm, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, chromosom X, czopek siatkówki, daltonizm czerwono-zielony, daltonizm niebiesko-żółty, deuteranopia, guz mózgu, hydroksychlorochina, jaskra, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, odwarstwienie siatkówki, opsyna, poradnictwo genetyczne, protanopia, retinopatia barwnikowa, retinopatia cukrzycowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ślepota barw, stwardnienie rozsiane, terapia genowa, tritanopia, udar mózgu, zaburzenie widzenia kolorów, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zwyrodnienie plamki żółtej

daltonizm niebiesko-żółty

Powiązane wpisy

Daltonizm – Patofizjologia i mechanizm

Daltonizm – Objawy

Daltonizm – Epidemiologia

Daltonizm – Etiologia i przyczyny