nabłonek zwierzęcy

Nabłonek zwierzęcy to wyspecjalizowana tkanka pokrywająca zewnętrzne i wewnętrzne powierzchnie organizmu zwierzęcego, stanowiąca barierę ochronną oraz pełniąca funkcje wydzielnicze i absorpcyjne. Składa się z ściśle przylegających do siebie komórek nabłonkowych spoczywających na błonie podstawnej, która oddziela nabłonek od tkanki łącznej.

Nabłonki klasyfikuje się ze względu na liczbę warstw komórek (nabłonek jednowarstwowy, wielowarstwowy, pseudowielowarstwowy) oraz kształt komórek w warstwie powierzchniowej (płaski, sześcienny, walcowaty). Różne typy nabłonków występują w różnych narządach w zależności od pełnionej funkcji – np. nabłonek płaski jednowarstwowy w pęcherzykach płucnych sprzyja wymianie gazowej, a nabłonek wielowarstwowy płaski w skórze zapewnia ochronę mechaniczną.

Komórki nabłonkowe mogą ulegać specjalizacji strukturalnej poprzez wykształcenie mikrokosmków (zwiększających powierzchnię wchłaniania), rzęsek (ułatwiających transport substancji) czy połączeń międzykomórkowych (tight junctions, desmosomy). Nabłonki mogą też zawierać komórki wydzielnicze, produkujące substancje takie jak śluz, enzymy trawienne czy hormony.

W diagnostyce medycznej zmiany w morfologii nabłonków są ważnym wskaźnikiem procesów patologicznych, w tym stanów przedrakowych i nowotworów. Biopsje i badania cytologiczne nabłonków stanowią podstawę diagnostyki wielu chorób, a metaplazja nabłonkowa (zmiana jednego typu nabłonka w inny) jest często wczesnym sygnałem patologii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl