wentylacja ucha środkowego

Wentylacja ucha środkowego to fizjologiczny proces polegający na wyrównywaniu ciśnienia między jamą bębenkową a otoczeniem zewnętrznym. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa trąbka Eustachiusza (trąbka słuchowa), która łączy część nosową gardła z uchem środkowym. W stanie spoczynku trąbka jest zamknięta, jednak otwiera się podczas ziewania, przełykania czy żucia, umożliwiając przepływ powietrza i wyrównanie ciśnienia.

Zaburzenia wentylacji ucha środkowego stanowią częstą przyczynę problemów laryngologicznych. Mogą wynikać z obrzęku błony śluzowej trąbki Eustachiusza (np. podczas infekcji górnych dróg oddechowych), przerostu migdałka gardłowego, alergii, skrzywienia przegrody nosa czy nowotworów nosogardła. Długotrwałe zaburzenia wentylacji prowadzą do powstania podciśnienia w jamie bębenkowej, wysięku, a w konsekwencji niedosłuchu przewodzeniowego.

W diagnostyce zaburzeń wentylacji ucha środkowego stosuje się otoskopię, tympanometrię oraz badania audiologiczne. Leczenie obejmuje eliminację przyczyny (np. terapię przeciwzapalną, przeciwalergiczną), farmakoterapię oraz w przypadkach opornych – interwencję chirurgiczną. Jedną z powszechnie stosowanych metod jest drenaż jamy bębenkowej poprzez założenie dreników wentylacyjnych, co szczególnie często wykonuje się u dzieci z nawracającymi wysiękowym zapaleniem ucha środkowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl