nadreaktywność naczyń krwionośnych

Nadreaktywność naczyń krwionośnych to nieprawidłowa, wzmożona odpowiedź ściany naczyniowej na bodźce obkurczające. Zjawisko to charakteryzuje się nadmiernym skurczem mięśniówki gładkiej naczyń w reakcji na czynniki fizjologiczne (zimno, stres) lub farmakologiczne (np. noradrenalina), co prowadzi do nieproporcjonalnie silnego zwężenia światła naczynia.

Mechanizmy prowadzące do nadreaktywności naczyniowej obejmują dysfunkcję śródbłonka, zaburzenia w układzie renina-angiotensyna-aldosteron, zwiększoną aktywność układu współczulnego oraz nieprawidłowości w funkcjonowaniu kanałów wapniowych w komórkach mięśni gładkich naczyń. Stan ten wiąże się z upośledzeniem produkcji naczyniorozszerzających substancji (głównie tlenku azotu) przy jednoczesnym wzroście stężenia substancji naczynioskurczowych.

Nadreaktywność naczyń krwionośnych odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, choroby wieńcowej oraz zespołu Raynauda. W diagnostyce tego zjawiska wykorzystuje się badania czynnościowe oceniające odpowiedź naczyń na różne bodźce, w tym pletyzmografię, badanie przepływu zależnego od przekrwienia reaktywnego (FMD) oraz angiografię z próbami prowokacyjnymi.

Leczenie nadreaktywności naczyniowej ukierunkowane jest na normalizację napięcia ściany naczyniowej poprzez stosowanie leków rozszerzających naczynia, w tym antagonistów wapnia, inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Istotne znaczenie ma również modyfikacja stylu życia, w tym redukcja stresu, zaprzestanie palenia tytoniu oraz regularny umiarkowany wysiłek fizyczny.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl