zanik błony śluzowej oskrzeli
Zanik błony śluzowej oskrzeli to patologiczny stan charakteryzujący się redukcją grubości i integralności wyściółki dróg oddechowych. W warunkach prawidłowych błona śluzowa oskrzeli pełni kluczową funkcję ochronną przed czynnikami zewnętrznymi, uczestniczy w oczyszczaniu dróg oddechowych oraz produkcji śluzu.
Etiologia zaniku błony śluzowej oskrzeli obejmuje przewlekłe stany zapalne (m.in. POChP), długotrwałą ekspozycję na dym tytoniowy, zanieczyszczenia powietrza, toksyczne gazy, infekcje wirusowe i bakteryjne oraz choroby autoimmunologiczne. Proces ten prowadzi do zaburzenia funkcji nabłonka rzęskowego i zmniejszenia produkcji śluzu.
Konsekwencje kliniczne obejmują upośledzenie klirensu śluzowo-rzęskowego, zwiększoną podatność na infekcje dróg oddechowych, przewlekły kaszel oraz postępujące zaburzenia wentylacji. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić do rozstrzeni oskrzeli i nieodwracalnych zmian strukturalnych w układzie oddechowym.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (HRCT), badania czynnościowe układu oddechowego oraz bronchoskopię z pobraniem materiału do badania histopatologicznego. Leczenie ukierunkowane jest głównie na kontrolę chorób podstawowych, eliminację czynników szkodliwych oraz zapobieganie progresji zmian.