mineralizacja nerek
Mineralizacja nerek to proces patologiczny polegający na odkładaniu się złogów mineralnych, najczęściej związków wapnia, w tkance nerkowej. Zjawisko to może mieć charakter ogniskowy lub rozsiany i jest widoczne w badaniach obrazowych jako obszary o zwiększonej densyjności.
Przyczyny mineralizacji nerek są zróżnicowane i obejmują: nefrokalcynozę (odkładanie wapnia w miąższu nerek), kamica nerkową, choroby metaboliczne (np. hiperoksaluria, hiperkalciuria), infekcje układu moczowego, zaburzenia autoimmunologiczne oraz zmiany po przebytych urazach czy zabiegach. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek mineralizacja może być wynikiem zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej.
Diagnostyka mineralizacji nerek opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak USG, tomografia komputerowa czy RTG. W przypadku wykrycia zmian istotne jest ustalenie przyczyny podstawowej poprzez wykonanie badań biochemicznych krwi i moczu, oceniających m.in. poziom wapnia, fosforanów, kwasu moczowego oraz funkcję nerek.
Leczenie mineralizacji nerek jest ukierunkowane na chorobę podstawową i obejmuje wyrównanie zaburzeń metabolicznych, odpowiednie nawodnienie, modyfikację diety oraz farmakoterapię dostosowaną do etiologii. W przypadku kamicy nerkowej może być konieczne zastosowanie metod zabiegowych (ESWL, ureteroskopia, PCNL). Regularne monitorowanie funkcji nerek jest niezbędne w prowadzeniu pacjentów z mineralizacją miąższu nerkowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Krka 20 mg
Dazatynib jest inhibitorem kinazy BCR-ABL o wysokiej skuteczności w leczeniu nowotworów hematologicznych, zwłaszcza przewlekłej białaczki szpikowej (CML) i ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Działa w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM), hamując zarówno aktywną, jak i nieaktywną formę BCR-ABL oraz kinazy z rodziny SRC, c-KIT, EPH i PDGFβ. W badaniach przedklinicznych wykazano jego zdolność do przełamywania oporności na imatynib, wynikającej z mutacji domeny kinazy BCR-ABL, zwiększonej ekspresji BCR-ABL, aktywacji alternatywnych szlaków sygnalizacyjnych oraz oporności wielolekowej. W modelach zwierzęcych dazatynib skutecznie hamował progresję CML, zapobiegając przejściu do fazy blastycznej i wydłużając przeżycie, także w przypadku komórek nowotworowych w ośrodkowym układzie nerwowym. W badaniach klinicznych fazy I i II potwierdzono jego skuteczność i trwałość odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej u pacjentów z CML i Ph+ ALL, w tym u osób opornych lub nietolerujących imatynibu, stosując dawkę początkową 70 mg dwa razy na dobę z możliwością modyfikacji dawkowania.
Profil bezpieczeństwa dazatynibu obejmuje toksyczność głównie w układzie pokarmowym (jelito), krwiotwórczym (zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku) oraz limfatycznym (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych), przy czym zmiany te są odwracalne po przerwaniu terapii. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek, a w badaniach in vitro dazatynib hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia in vivo, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Potencjał genotoksyczny jest ograniczony, z brakiem mutagenności in vitro i genotoksyczności in vivo, choć wykazano efekt klastogenny na komórkach CHO. Badania kancerogenności u szczurów wykazały wzrost częstości raka płaskonabłonkowego i brodawczaków macicy oraz gruczolaka prostaty, jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Dazatynib wykazuje selektywną toksyczność embrionalno-płodową, powodując obumieranie płodów i zmiany kostne przy dawkach klinicznych, co wymaga ostrożności w ciąży. Działania immunosupresyjne i fototoksyczność były obserwowane w modelach zwierzęcych, ale kontrolowalne i nieklinicznie istotne.
agregacja płytek krwi, badanie fototoksyczności, białaczka, brodawczak, chromosom Philadelphia, czas krwawienia, dazatynib, działanie mutagenne, efekt klastogenny, EKG, faza akceleracji, faza blastyczna, fototoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, inhibitor kinazy BCR-ABL, inhibitor kinazy proteinowej, kanał potasowy hERG, kinaza onkogenna, kinaza SRC, lek przeciwnowotworowy, mineralizacja nerek, mutacja domeny kinazy BCR-ABL, narząd limfoidalny, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odstęp QT, oporność na imatynib, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, repolaryzacja komór, śledziona, szpik kostny, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym organem docelowym toksyczności pokarmowej, która była czynnikiem ograniczającym dawkę. Zmiany hematologiczne obejmowały łagodne do umiarkowanych zaburzenia erytrocytów i szpiku kostnego, a w układzie limfatycznym obserwowano obniżenie liczby limfocytów i zmniejszenie masy narządów limfatycznych; wszystkie te efekty były odwracalne po zakończeniu terapii. Długoterminowe badania na małpach wykazały śródmiąższową mineralizację nerek, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa przewlekłego stosowania. W badaniach kardiologicznych, mimo in vitro wykazania wpływu na kanał potasowy hERG i potencjalnego wydłużenia odstępu QT, nie stwierdzono istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych in vivo po jednorazowej dawce.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, brodawczak, czas krwawienia, działanie klastogenne, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krzepnięcie krwi, limfocyt, mineralizacja nerek, odstęp QT, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dazatynibu, toksyczność układu krwiotwórczego, toksyczność układu limfatycznego, toksyczność układu pokarmowego, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 80 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Dasatinib Sandoz, wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, co stanowiło podstawę do ustalenia ograniczeń dawkowania w badaniach przedklinicznych. W modelach zwierzęcych (szczury, małpy) obserwowano odwracalne zmiany, takie jak uszkodzenia jelita, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym oraz redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. U małp stwierdzono także zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek po podaniu dazatynibu przez okres do 9 miesięcy. Dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Badania kardiotoksyczności wykazały potencjał do wydłużania odstępu QT in vitro, lecz nie potwierdzono tego efektu w badaniach in vivo u małp. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności, choć zaobserwowano efekt klastogenny in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego.
agregacja płytek krwi, badanie płodności, brodawczak, czas krwawienia, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dazatynibu, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 25 mg
Empagliflozyna została poddana szerokim badaniom przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek Empelic. W długoterminowych testach toksyczności na gryzoniach i psach objawy toksyczne pojawiały się przy ekspozycji ≥10-krotnej względem klinicznej dawki 25 mg, obejmując zmniejszenie masy ciała, glukozurię, wielomocz oraz mineralizację nerek i tkanek miękkich. Zmiany mikroskopowe w nerkach, takie jak poszerzenie kanalików i mineralizacja, obserwowano przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania kancerogenne u szczurów i myszy wykazały brak istotnego ryzyka nowotworowego u samic nawet przy dawkach do 700 mg/kg mc./dobę (72-krotność ekspozycji klinicznej), natomiast u samców zaobserwowano zmiany proliferacyjne i nowotwory jąder lub nerek przy dawkach ≥300 mg/kg mc./dobę, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi ze względu na specyficzne mechanizmy gatunkowe.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, empagliflozyna, glukoneogeneza, glukozuria, miedniczka nerkowa, mineralizacja nerek, nowotwór z komórek śródmiąższowych, organogeneza, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowy, test farmakologiczny, toksyczność pourodzeniowa, utrata zarodka, wielomocz, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Krka 140 mg
Dasatinib Krka, zawierający substancję czynną dazatynib, jest silnym, subnanomolarnym inhibitorem kinazy BCR-ABL (aktywność w stężeniach 0,6-0,8 nM), wykazującym skuteczność zarówno wobec form aktywnych, jak i nieaktywnych enzymu. Lek przełamuje oporność na imatynib poprzez hamowanie mutacji domeny kinazy BCR-ABL, zwiększonej ekspresji BCR-ABL, aktywację kinaz SRC (LYN, HCK) oraz ekspresję genów oporności wielolekowej. W modelach przedklinicznych CML dazatynib zapobiega progresji choroby i wydłuża przeżycie, wykazując skuteczność także w ośrodkowym układzie nerwowym. Badania kliniczne fazy I i II potwierdziły jego skuteczność hematologiczną i cytogenetyczną u pacjentów z CML i Ph+ ALL, w tym u osób opornych lub nietolerujących imatynibu, stosując dawkę początkową 70 mg dwa razy dziennie z możliwością modyfikacji.
agregacja płytek krwi, dazatynib, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt klastogenny, faza akceleracji białaczki, faza blastyczna, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kinaza BCR-ABL, kinaza proteinowa, kinaza SRC, komórka białaczkowa, mieloblastyczny przełom blastyczny, mineralizacja nerek, odstęp QT, oporność na imatynib, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, subnanomolarny inhibitor, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 70 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym na szczurach, małpach, myszach i królikach. Główne obszary toksyczności obejmują układ pokarmowy (jelito jako narząd docelowy, toksyczność ograniczająca dawkę), układ krwiotwórczy (łagodne do umiarkowanych zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz układ limfatyczny (redukcja liczby limfocytów i masy organów limfatycznych). W badaniach długoterminowych na małpach stwierdzono nasilenie śródmiąższowej mineralizacji nerek. Dazatynib hamuje agregację płytek krwi in vitro i wydłuża czas krwawienia in vivo, jednak samoistne krwotoki nie były obserwowane w badaniach przewlekłych. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego, badania telemetryczne EKG u małp nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń rytmu.
agregacja płytek krwi, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał hERG, mineralizacja nerek, obumieranie embrionów, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 55 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne układy narażone na toksyczność to pokarmowy, krwiotwórczy oraz limfatyczny, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zaobserwowano odwracalne zmiany w parametrach krwinek czerwonych i szpiku kostnym oraz redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach terapii. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjału wydłużania odstępu QT w badaniach in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych. Lek nie wykazywał mutagenności w testach Amesa i mikrojądrowym, choć wykazał efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badania rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, mineralizacja nerek, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, płodność, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, toksyczne działanie leku, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 80 mg
Dazatynib, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach od 20 mg do 140 mg, jest silnym, subnanomolarnym inhibitorem kinazy BCR-ABL (aktywność w zakresie 0,6-0,8 nM), wykazującym również hamowanie kinaz SRC, c-KIT, receptorów efryny (EPH) oraz PDGFβ. Mechanizm działania obejmuje blokadę zarówno aktywnej, jak i nieaktywnej formy BCR-ABL, co pozwala na przełamywanie oporności na imatynib wynikającej z mutacji domeny kinazy, zwiększonej ekspresji BCR-ABL, aktywacji alternatywnych szlaków sygnalizacyjnych oraz oporności wielolekowej. W badaniach przedklinicznych dazatynib wykazywał skuteczność w modelach białaczki, w tym przewlekłej białaczki szpikowej (CML) i Ph+ ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), co potwierdzono w badaniach klinicznych fazy I i II, gdzie stosowano dawkę początkową 70 mg dwa razy na dobę z możliwością modyfikacji w celu optymalizacji skuteczności i tolerancji terapii.
agregacja płytek krwi, białaczka szpikowa, działanie klastogenne, fototoksyczność, hemostaza, immunosupresja, inhibitor kinazy proteinowej, kinaza BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza SRC, komórka białaczkowa, mineralizacja nerek, mutacja domeny kinazy, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, oporność na imatynib, oporność wielolekowa, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewodnictwo elektryczne serca, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 80 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego oraz limfatycznego, co potwierdzono w badaniach nieklinicznych na myszach, szczurach, królikach i małpach. U szczurów i małp toksyczność przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelit, była czynnikiem ograniczającym dawkę. Obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów oraz szpiku kostnym, a także zmniejszenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych, co wskazuje na działanie immunosupresyjne dazatynibu. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji. Dazatynib hamuje agregację płytek i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go, nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QT w badaniach in vivo na małpach.
aberracje chromosomowe, agregacja płytek krwi, badania in vitro, badania in vivo, brodawczaki macicy, czas krwawienia, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, immunosupresja, kanał hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 111 mg
Dazatynib, substancja czynna produktu Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały modyfikacje parametrów erytrocytów oraz szpiku kostnego, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych, wszystkie efekty miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek po leczeniu do 9 miesięcy, co wymaga dalszej oceny w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wykazania wpływu na kanał potasowy hERG i potencjalnego ryzyka wydłużenia odstępu QT, badania in vivo na małpach nie potwierdziły istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego (jelito jako organ docelowy, czynnik ograniczający dawkę), krwiotwórczego (zmiany erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (obniżenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), a zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek bez innych istotnych patologii. Dazatynib wpływał na hemostazę, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wykazania potencjału do wydłużenia odstępu QT poprzez wpływ na kanał potasowy hERG, badania in vivo na małpach nie potwierdziły istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa i negatywne wyniki testu mikrojądrowego in vivo, natomiast dazatynib wykazywał działanie klastogenne in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, brodawczak, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie klastogenne, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, mutagenność, odstęp QT, organogeneza, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 10 mg
Przedkliniczne badania empagliflozyny wykazały brak genotoksyczności oraz brak działania teratogennego przy ekspozycjach przekraczających wielokrotnie dawki kliniczne. Długoterminowa toksyczność u gryzoni i psów ujawniła objawy związane z farmakologicznym mechanizmem leku, takie jak glukozuria, wielomocz, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmniejszenie masy ciała i mineralizacja tkanek nerkowych przy dawkach ≥10-krotności klinicznej. Histopatologicznie obserwowano poszerzenie kanalików nerkowych i mineralizację przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż przy dawce 25 mg. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodkowy, a jedynie przy toksycznych dla matki dawkach u królików odnotowano wygięcie kości kończyn i zwiększoną utratę zarodków.
deformacja kości, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, empagliflozyna, genotoksyczność, glukoneogeneza, glukozuria, kanaliki nerkowe, komórki śródmiąższowe jąder, miedniczki nerkowe, mineralizacja nerek, nowotwór nerki, odwodnienie, poszerzenie kanalików nerkowych, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie glukozy w surowicy, toksyczność pourodzeniowa, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiany naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 50 mg
Dazatynib przeszedł szeroką ocenę toksykologiczną w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym na myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych), przy czym wszystkie te zmiany były odwracalne po przerwaniu leczenia. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek po podawaniu leku do 9 miesięcy. Dazatynib hamował agregację płytek in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Badania kardiologiczne wykazały brak wydłużenia odstępu QT oraz innych niekorzystnych zmian w zapisie EKG u małp, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo (test mikrojądrowy), choć wykazano działanie klastogenne in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego.
aberracja chromosomowa, agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, model in vitro, model in vivo, obumieranie płodu, odstęp QT, organogeneza, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dazatynibu wykazały toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, obserwowaną na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, małpy, króliki). Działania niepożądane obejmowały odwracalne zmiany jelitowe, minimalne do lekkiego stopnia obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. W badaniach długoterminowych u małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. Dazatynib wpływał na hemostazę, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego ryzyka wydłużenia odstępu QT w badaniach in vitro, badania in vivo u małp nie potwierdziły istotnych zmian w zapisie EKG. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo (test mikrojądrowy), choć zaobserwowano efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie przedkliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, dzielące się komórki, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, kanał potasowy hERG, kościec płodu, mineralizacja nerek, narząd limfoidalny, obumieranie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój embrionalny, śledziona, szpik kostny, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókna Purkinjego, zapis EKG