komórki śródmiąższowe jąder
Komórki śródmiąższowe jąder (komórki Leydiga) to specjalistyczne komórki znajdujące się w tkance śródmiąższowej jąder, pomiędzy kanalikami nasiennymi. Ich główną funkcją jest produkcja androgenów, przede wszystkim testosteronu, który jest kluczowym hormonem męskim odpowiedzialnym za rozwój i utrzymanie drugorzędowych cech płciowych, spermatogenezę oraz funkcje seksualne.
Komórki Leydiga stanowią około 10-15% objętości jąder i są stymulowane przez hormon luteinizujący (LH) wydzielany przez przysadkę mózgową. W odpowiedzi na LH, komórki te przekształcają cholesterol w testosteron w procesie steroidogenezy. Zaburzenia funkcjonowania komórek Leydiga mogą prowadzić do hipogonadyzmu hipergonadotropowego, charakteryzującego się niskim poziomem testosteronu i wysokim poziomem LH.
Poza produkcją hormonów, komórki śródmiąższowe jąder uczestniczą w procesach immunoregulacyjnych oraz modulują mikrośrodowisko jąder. Wydzielają one również czynniki parakrynne wpływające na funkcjonowanie kanalików nasiennych i proces spermatogenezy. W diagnostyce klinicznej ocena funkcji komórek Leydiga obejmuje pomiary stężenia testosteronu w surowicy krwi oraz badania obrazowe jąder.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacipil 4 mg
Badania przedkliniczne lacydypiny, antagonisty kanałów wapniowych, wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla tej klasy leków, z działaniami niepożądanymi o charakterze odwracalnym, związanymi z farmakodynamicznym efektem podawania wysokich dawek. W badaniach toksykologicznych na szczurach i psach zaobserwowano zaparcia, zmniejszoną kurczliwość mięśnia sercowego oraz rozrost dziąseł, wszystkie odwracalne. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie stwierdzono działania toksycznego u ciężarnych samic szczurów i królików, jednak w badaniu płodności u szczurów odnotowano embriotoksyczność przy dawkach toksycznych dla matki. Wysokie dawki lacydypiny wydłużały okres ciąży i zaburzały przebieg porodu, co jest zgodne z wpływem antagonistów wapnia na kurczliwość mięśniówki macicy.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, efekt gatunkowo specyficzny, gruczolak, guz łagodny, komórki śródmiąższowe jąder, kurczliwość mięśnia sercowego, lacydypina, mechanizm endokrynologiczny, mięśniówka gładka macicy, potencjał rakotwórczy, rozrost dziąseł, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacydyna 6 mg
W badaniach przedklinicznych lacydypiny zaobserwowano działania toksyczne typowe dla antagonistów kanałów wapniowych, takie jak zmniejszona kurczliwość mięśnia sercowego, rozrost dziąseł u szczurów i psów oraz zaparcia u szczurów, które miały charakter odwracalny. Toksyczność reprodukcyjna ujawniła istotne efekty przy dużych dawkach: u szczurów dawka 15 mg/kg m.c. (NOAEL 2,5 mg/kg m.c.) powodowała wewnątrzmaciczną śmierć płodów i zwiększenie masy łożyska, natomiast u królików dawka 18 mg/kg m.c. (NOAEL 9 mg/kg m.c.) skutkowała zmniejszeniem masy ciała płodów. Ponadto, u szczurów obserwowano zahamowanie kurczliwości macicy oraz zaburzenia rozwoju fizycznego młodych przy ekspozycji przed i po porodzie.
antagonista kanału wapniowego, badanie przedkliniczne, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, kancerogenność, komórki śródmiąższowe jąder, kurczliwość macicy, kurczliwość mięśnia sercowego, lacydypina, łagodny guz, potencjał genotoksyczny, poziom NOAEL, rozrost dziąseł, skurcz macicy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, toksyczność w ciąży, wewnątrzmaciczna śmierć płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 10 mg
Przedkliniczne badania empagliflozyny wykazały brak genotoksyczności oraz brak działania teratogennego przy ekspozycjach przekraczających wielokrotnie dawki kliniczne. Długoterminowa toksyczność u gryzoni i psów ujawniła objawy związane z farmakologicznym mechanizmem leku, takie jak glukozuria, wielomocz, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmniejszenie masy ciała i mineralizacja tkanek nerkowych przy dawkach ≥10-krotności klinicznej. Histopatologicznie obserwowano poszerzenie kanalików nerkowych i mineralizację przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż przy dawce 25 mg. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodkowy, a jedynie przy toksycznych dla matki dawkach u królików odnotowano wygięcie kości kończyn i zwiększoną utratę zarodków.
deformacja kości, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, empagliflozyna, genotoksyczność, glukoneogeneza, glukozuria, kanaliki nerkowe, komórki śródmiąższowe jąder, miedniczki nerkowe, mineralizacja nerek, nowotwór nerki, odwodnienie, poszerzenie kanalików nerkowych, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie glukozy w surowicy, toksyczność pourodzeniowa, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiany naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Flutam 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutamidu wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki w zależności od gatunku, z LD50 wynoszącymi 3258 mg/kg u samców szczurów, 2768 mg/kg u samic szczurów, 1653 mg/kg u samców myszy, 218 mg/kg u samców świnek morskich oraz >1000 mg/kg u psów i kotów. Objawy toksyczności obejmowały spowolnienie czynności życiowych, niezborność ruchów i łzawienie u gryzoni oraz zmniejszone łaknienie, uspokojenie i wymioty u psów i kotów. W długoterminowych badaniach 52-tygodniowych na szczurach zaobserwowano dawkozależne zmniejszenie masy ciała oraz toksyczne zmiany w narządach układu rozrodczego, w tym zmniejszenie rozmiarów stercza, pęcherzyków nasiennych i nerek, a przy dawkach 18-krotnie wyższych niż u ludzi – zmiany strukturalne jąder, powiększenie wątroby i zmniejszenie laktacji u samic. Dodatkowo stwierdzono rozrost i obrzęk komórek śródmiąższowych jąder, gruczolaki tych komórek, zmniejszenie spermatogenezy, zanik prostaty i pęcherzyków nasiennych, rak sutków oraz zanikanie komórek przysadki mózgowej.
cykl estrogenowy, działanie antyandrogenne, działanie rakotwórcze, feminizacja, flutamid, komórki śródmiąższowe jąder, LD50, modyfikacja DNA, mutagenność, pęcherzyki nasienne, podanie doustne, potencjał mutagenny, powiększenie wątroby, rak sutka, test Amesa, toksyczność flutamidu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia rozwojowe, zanik prostaty, zanik przysadki mózgowej, zapłodnienie, zmiany histologiczne, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie spermatogenezy, zmniejszona spermatogeneza