mutagenność amlodypiny
Mutagenność amlodypiny odnosi się do potencjalnej zdolności tego leku przeciwnadciśnieniowego do wywoływania mutacji genetycznych. Badania przedkliniczne nie wykazały jednak istotnego potencjału mutagennego amlodypiny, co zostało potwierdzone w różnych testach, w tym w teście Amesa, teście aberracji chromosomowych oraz teście mikrojądrowym.
Amlodypina, jako bloker kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyny, została szeroko przebadana pod kątem bezpieczeństwa genotoksycznego przed dopuszczeniem do obrotu. Podczas długoterminowych badań na zwierzętach nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nowotworów, co dodatkowo potwierdza brak istotnego potencjału mutagennego tego leku.
W praktyce klinicznej amlodypina jest uznawana za lek o korzystnym profilu bezpieczeństwa, a ewentualne obawy dotyczące mutagenności nie stanowią przeciwwskazania do jej stosowania w terapii nadciśnienia tętniczego czy choroby wieńcowej. Dane z wieloletnich obserwacji klinicznych potwierdzają bezpieczeństwo długoterminowego stosowania tego leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 10 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Aramlessa, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wskazują na odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu peryndoprylu, bez wykazania działania mutagennego ani rakotwórczego. Peryndopryl nie wykazuje bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, prowadzące do śmierci płodu, wad wrodzonych, nefrotoksyczności oraz zwiększonej śmiertelności okołoporodowej. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast przy dawkach terapeutycznych wykazano wpływ na męski układ rozrodczy, w tym obniżenie stężenia FSH, testosteronu, gęstości nasienia, liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę nie wykazały działania onkogennego, podobnie jak badania mutagenności.
amlodypina wpływ na rozród, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność amlodypiny, nerka, peryndopryl i amlodypina, potencjał onkogenny, rakotwórczość amlodypiny, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, toksyczność peryndoprylu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne leku Ramlolan, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wywołuje ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, a dawki dobowej tolerancji wynoszą odpowiednio 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp. Obserwowano zmiany elektrolitowe i hematologiczne zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mutagenność amlodypiny, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, profil bezpieczeństwa, ramipryl i amlodypina, testosteron, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, wpływ amlodypiny