zanik przysadki mózgowej
Zanik przysadki mózgowej (atrofia przysadki) to patologiczny stan polegający na zmniejszeniu objętości gruczołu przysadkowego, co prowadzi do upośledzenia jego funkcji wydzielniczej. Przysadka mózgowa, jako nadrzędny gruczoł dokrewny, kontroluje wydzielanie hormonów przez wiele innych gruczołów, dlatego jej zanik może powodować rozległe konsekwencje dla homeostazy organizmu.
Etiologia zaniku przysadki może być zróżnicowana i obejmuje przyczyny pourazowe (zespół Sheehana, urazy głowy), jatrogenne (po radioterapii okolicy siodła tureckiego), autoimmunologiczne (limfocytarne zapalenie przysadki), naczyniowe (udary przysadki) oraz idiopatyczne. Szczególnym przypadkiem jest zespół Sheehana, występujący u kobiet po porodzie powikłanym masywnym krwotokiem i wstrząsem, prowadzący do niedokrwienia i martwicy przysadki.
Klinicznie zanik przysadki manifestuje się jako wtórna niedoczynność przysadki, której objawy zależą od stopnia uszkodzenia poszczególnych osi hormonalnych. Najczęściej obserwuje się obniżone stężenia TSH, ACTH, gonadotropin (FSH, LH) oraz hormonu wzrostu (GH), co prowadzi do wtórnej niedoczynności tarczycy, nadnerczy, gonad oraz niedoboru GH. Diagnostyka obejmuje oznaczanie stężeń hormonów przysadkowych i obwodowych oraz badania obrazowe (MRI przysadki).
Leczenie zaniku przysadki opiera się na substytucji brakujących hormonów. Pacjenci wymagają zwykle dożywotniej terapii z zastosowaniem lewotyroksyny, hydrokoryzonu, preparatów estrogenowo-progesteronowych lub testosteronu oraz opcjonalnie hormonu wzrostu. Szczególnie istotna jest substytucja glikokortykoidów, której brak może prowadzić do przełomu nadnerczowego zagrażającego życiu. Pacjenci wymagają regularnej kontroli endokrynologicznej i monitorowania efektywności leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kabergolina – Wskazania do stosowania
Kabergolina, substancja czynna preparatu Dostinex 0,5 mg, znajduje zastosowanie przede wszystkim w dwóch obszarach terapeutycznych: zahamowaniu laktacji oraz leczeniu hiperprolaktynemii. W kontekście laktacji, lek jest wskazany do zahamowania fizjologicznej laktacji u kobiet po porodzie, które z przyczyn medycznych lub innych nie mogą karmić piersią, a także do przerwania już ustalonej laktacji. W terapii hiperprolaktynemii kabergolina jest stosowana w przypadkach zaburzeń miesiączkowania (amenorrhea, oligomenorrhea, nieregularne cykle), braku owulacji oraz mlekotoku, które są związane z podwyższonym poziomem prolaktyny.
agonista dopaminy, amenorrhea, brak owulacji, galactorrhea, gruczolak przysadki, hamowanie laktacji, hiperprolaktynemia, idiopatyczna hiperprolaktynemia, interwencja neurochirurgiczna, kabergolina, makrogruczolak przysadki, niepłodność, nieregularne miesiączkowanie, oligomenorrhea, prolaktynoma, przerwanie laktacji, zaburzenia miesiączkowania, zanik przysadki mózgowej, zespół pustego siodła tureckiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Flutam 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutamidu wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki w zależności od gatunku, z LD50 wynoszącymi 3258 mg/kg u samców szczurów, 2768 mg/kg u samic szczurów, 1653 mg/kg u samców myszy, 218 mg/kg u samców świnek morskich oraz >1000 mg/kg u psów i kotów. Objawy toksyczności obejmowały spowolnienie czynności życiowych, niezborność ruchów i łzawienie u gryzoni oraz zmniejszone łaknienie, uspokojenie i wymioty u psów i kotów. W długoterminowych badaniach 52-tygodniowych na szczurach zaobserwowano dawkozależne zmniejszenie masy ciała oraz toksyczne zmiany w narządach układu rozrodczego, w tym zmniejszenie rozmiarów stercza, pęcherzyków nasiennych i nerek, a przy dawkach 18-krotnie wyższych niż u ludzi – zmiany strukturalne jąder, powiększenie wątroby i zmniejszenie laktacji u samic. Dodatkowo stwierdzono rozrost i obrzęk komórek śródmiąższowych jąder, gruczolaki tych komórek, zmniejszenie spermatogenezy, zanik prostaty i pęcherzyków nasiennych, rak sutków oraz zanikanie komórek przysadki mózgowej.
cykl estrogenowy, działanie antyandrogenne, działanie rakotwórcze, feminizacja, flutamid, komórki śródmiąższowe jąder, LD50, modyfikacja DNA, mutagenność, pęcherzyki nasienne, podanie doustne, potencjał mutagenny, powiększenie wątroby, rak sutka, test Amesa, toksyczność flutamidu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia rozwojowe, zanik prostaty, zanik przysadki mózgowej, zapłodnienie, zmiany histologiczne, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie spermatogenezy, zmniejszona spermatogeneza