rozkład Hofmanna

Rozkład Hofmanna (również znany jako degradacja Hofmanna) to reakcja chemiczna, w której amidy ulegają przekształceniu w pierwszorzędowe aminy o jeden atom węgla mniej niż wyjściowy amid. Reakcja została odkryta przez niemieckiego chemika Augusta Wilhelma von Hofmanna w 1881 roku.

W warunkach klinicznych i farmaceutycznych rozkład Hofmanna ma istotne znaczenie w syntezie i modyfikacji leków. Proces ten wymaga użycia silnej zasady (najczęściej wodorku bromu) oraz halogenów. Podczas reakcji dochodzi do migracji grupy R z atomu węgla karbonylowego do atomu azotu, co prowadzi do powstania izocyjanianu jako produktu pośredniego.

W medycynie znajomość rozkładu Hofmanna jest ważna przy projektowaniu i syntezie nowych leków, szczególnie związków zawierających grupy amidowe. Degradacja Hofmanna może być wykorzystywana do modyfikacji strukturalnych leków, co może wpływać na ich biodostępność, farmakokinetykę oraz profil działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Cisatrakurium – Interakcje

Cisatrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Do leków nasilających efekt cisatrakurium należą anestetyki wziewne (enfluran, izofluran, halotan) wymagające redukcji dawki o 30-40%, ketamina, inne niedepolaryzujące środki zwiotczające, aminoglikozydy, polimyksyny, tetracykliny, linkomycyna, klindamycyna, beta-adrenolityki (propranolol, oksprenolol), leki przeciwarytmiczne (prokainamid, chinidyna), diuretyki (furosemid, tiazydy, mannitol, acetazolamid), sole magnezu i litu oraz leki blokujące zwoje nerwowe (trimetafan, heksametonium). Mechanizmy tych interakcji obejmują synergizm na poziomie płytki nerwowo-mięśniowej, hamowanie uwalniania acetylocholiny oraz zaburzenia elektrolitowe, co wymaga ścisłego monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i odpowiedniego dostosowania dawkowania.
anestetyk wziewny, anestetyki wziewne, antagonista acetylocholinoesterazy, antybiotyki aminoglikozydowe, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, choroba Alzheimera, cisatrakurium, hamowanie uwalniania acetylocholiny, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor acetylocholinoesterazy, ketamina, lek blokujący zwoje nerwowe, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwreumatyczny, miastenia, niedepolaryzacyjny blok nerwowo-mięśniowy, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor acetylocholinowy, rozkład Hofmanna, suksametonium, szczelina synaptyczna, transmisja nerwowo-mięśniowa, zespół miasteniczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Nimbex 2 mg/ml

Cisatrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie. Wziewne anestetyki (enfluran, izofluran, halotan) oraz ketamina nasilają blok nerwowo-mięśniowy, co wymaga dostosowania dawki. Antybiotyki z grup aminoglikozydów, polimyksyn, tetracyklin, linkomycyny i klindamycyny, a także leki przeciwarytmiczne (propranolol, blokery kanałów wapniowych, lidokaina, prokainamid, chinidyna) i diuretyki (furosemid, tiazydy, mannitol, acetazolamid) mogą przedłużać i wzmacniać efekt cisatrakurium poprzez mechanizmy presynaptyczne i zmiany elektrolitowe. Szczególnie istotne jest nasilenie bloku przez sole magnezu (siarczan magnezu) oraz sole litu, które wpływają na funkcję płytki nerwowo-mięśniowej. Podanie suksametonium po cisatrakurium może prowadzić do złożonego i przedłużonego bloku, trudnego do odwrócenia antagonistami acetylocholinoesterazy.
acetazolamid, acetylocholina, aminoglikozyd, antybiotyk, beta-adrenolityk, blok nerwowo-mięśniowy, blok nerwowo-mięśniowy niedepolaryzacyjny, bloker kanału wapniowego, chinidyna, chlorochina, chlorpromazyna, choroba Alzheimera, cisatrakurium, D-penicylamina, diuretyk, donepezil, enfluran, fenytoina, furosemid, halotan, heksametonium, inhibitor acetylocholinoesterazy, izofluran, karbamazepina, ketamina, klindamycyna, lek blokujący zwoje nerwowe, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwreumatyczny, lidokaina, linkomycyna, mannitol, miastenia, Nimbex, oksprenolol, polimyksyna, prokainamid, propranolol, rozkład Hofmanna, sól litu, sól magnezu, spektynomycyna, steroid, stymulator nerwów obwodowych, suksametonium, tetracyklina, tiazyd, trimetafan, zespół miasteniczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atracurium Kalceks 10 mg/ml

Atrakuriowy bezylan jest środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe o średnim czasie działania, dostępnym w stężeniu 10 mg/ml do podania dożylnego. Charakteryzuje się szybkim początkiem działania (2-3 minuty) oraz czasem działania około 45 minut, co czyni go odpowiednim do większości procedur chirurgicznych. Farmakokinetycznie lek wykazuje krótki okres półtrwania wynoszący 19,9 (±0,6) minut, małą objętość dystrybucji (0,16 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (82%). Metabolizm atrakuriowego bezylanu odbywa się głównie poprzez nieenzymatyczny rozkład typu Hofmanna oraz hydrolizę estrową przez nieswoiste esterazy, co zapewnia niezależność od funkcji wątroby i nerek, a także od niedoboru pseudocholinoesterazy u pacjentów.
atrakuriowy bezylan, biodostępność leku, blokada nerwowo-mięśniowa, działanie farmakodynamiczne, esteraza, farmakokinetyka atrakurium, hemodializa, hemofiltracja, hydroliza estrowa, infuzja, laudanozyna, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, pseudocholinoesteraza, rozkład Hofmanna, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza

rozkład Hofmanna

Powiązane wpisy

Cisatrakurium – Interakcje

Interakcje leku – Nimbex 2 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Atracurium Kalceks 10 mg/ml