nieprawidłowości składu krwi
Nieprawidłowości składu krwi obejmują szereg zaburzeń dotyczących elementów morfotycznych krwi (erytrocytów, leukocytów, płytek krwi) oraz składników osocza. Mogą one wynikać z zaburzeń produkcji komórek krwi w szpiku kostnym, ich niszczenia w krążeniu, dysfunkcji białek osocza lub nieprawidłowości metabolicznych.
Do najczęstszych nieprawidłowości należą: niedokrwistości (obniżenie stężenia hemoglobiny), leukopenie (zmniejszenie liczby leukocytów), leukocytozy (zwiększenie liczby leukocytów), małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi), zaburzenia krzepnięcia oraz dysproteinemie (nieprawidłowości białek osocza). Diagnostyka opiera się głównie na badaniach morfologii krwi obwodowej, rozmazach krwi oraz specjalistycznych testach biochemicznych i immunologicznych.
Przyczyny nieprawidłowości składu krwi są różnorodne i obejmują choroby genetyczne (np. hemofilie, talasemie), choroby autoimmunologiczne (np. małopłytkowość immunologiczna), infekcje, nowotwory układu krwiotwórczego (białaczki, chłoniaki), niedobory żywieniowe (np. niedobór żelaza, witaminy B12), toksyny oraz polekowe uszkodzenia szpiku kostnego. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzenia i może obejmować farmakoterapię, suplementację, leczenie immunosupresyjne lub przeszczepienie szpiku kostnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Detreomycyna 2% 20 mg/g
Detreomycyna 2% (20 mg/g) w postaci maści zawierającej chloramfenikol może wywoływać różnorodne działania niepożądane, głównie miejscowe reakcje skórne takie jak zaczerwienienie, kłucie, świąd (występujące niezbyt często), a także obrzęk angioneurotyczny, zapalenie skóry, pokrzywka i rumień (rzadko), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry zwiększa ryzyko nadkażenia drożdżakami oraz systemowego wchłaniania chloramfenikolu, co może prowadzić do poważnych zaburzeń hematologicznych, w tym bardzo rzadkiej, ale ciężkiej anemii aplastycznej oraz innych nieprawidłowości w morfologii krwi (leukopenia, małopłytkowość). Substancje pomocnicze, takie jak lanolina i olej arachidowy, mogą dodatkowo wywoływać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów.
anemia aplastyczna, chloramfenikol, Detreomycyna, elementy morfotyczne krwi, farmakoterapia, lanolina, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie drożdżakowe, nadkażenie grzybicze, nieprawidłowości składu krwi, obrzęk angioneurotyczny, olej arachidowy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, reakcja uczuleniowa skóry, rumień, świąd, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenie szpiku kostnego, zaczerwienienie, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terbisil
Przed rozpoczęciem terapii terbinafiną w postaci chlorowodorku (Terbisil 250 mg) konieczna jest ocena czynności wątroby, wykluczająca przewlekłe lub aktywne choroby wątroby, które stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest zalecane szczególnie po 4-6 tygodniach leczenia, a w przypadku ich podwyższenia należy natychmiast przerwać terapię. U pacjentów z istniejącą chorobą wątroby klirens terbinafiny może być zmniejszony nawet o 50%, co wymaga dostosowania dawkowania. Objawy sugerujące zaburzenia czynności wątroby, takie jak nudności, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka czy ciemne zabarwienie moczu, powinny skłonić do natychmiastowego odstawienia leku i wykonania szczegółowej oceny funkcji wątroby. Terbisil jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min lub stężeniem kreatyniny >300 μmol/l ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa w tej grupie.
agranulocytoza, beta-blokery, ciężka reakcja skórna, czynność wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor MAO-B, izoenzym CYP2D6, klirens kreatyniny, klirens terbinafiny, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowości składu krwi, niewydolność wątroby, SSRI, stężenie kreatyniny, toczeń rumieniowaty, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zespół DRESS, zespół Stevena-Johnsona, żółtaczka