ledipaswir
Ledipaswir jest substancją czynną stosowaną w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (HCV). Należy do klasy leków nazywanych inhibitorami kompleksu replikacyjnego NS5A wirusa HCV, które blokują replikację materiału genetycznego wirusa w zakażonych komórkach wątroby.
W praktyce klinicznej ledipaswir jest najczęściej stosowany w połączeniu z sofosbuwirem w preparacie złożonym (Harvoni). Taka kombinacja wykazuje wysoką skuteczność w eliminacji wirusa HCV, szczególnie genotypów 1, 4, 5 i 6, z odsetkiem trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR) przekraczającym 95% w wielu grupach pacjentów.
Leczenie ledipaswirem nie wymaga jednoczesnego stosowania interferonu, co znacząco zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Typowy schemat terapeutyczny trwa 8-24 tygodnie, w zależności od genotypu wirusa, obecności marskości wątroby i wcześniejszego leczenia przeciwwirusowego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zmęczenie i bóle głowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Badania interakcji tenofowiru dizoproksylu przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów, wykazując niskie ryzyko interakcji przez układ cytochromu P450. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tenofowiru z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, tenofowir alafenamid lub adefowir dipiwoksyl. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie tenofowiru z dydanozyną ze względu na wzrost ogólnoustrojowego narażenia na dydanozynę o 40-60%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa oraz istotne zmniejszenie liczby limfocytów CD4. Tenofowir jest wydalany głównie przez nerki, dlatego jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) lub lekami konkurującymi o czynne wydzielanie kanalikowe (hOAT1, hOAT3, MRP4) może prowadzić do zwiększenia stężenia tenofowiru i ryzyka nefrotoksyczności. Zaleca się unikanie takich połączeń oraz ścisłe monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu takrolimusu.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir, białka nośnikowe hOAT, biodostępność, cydofowir, cytochrom P450, darunawir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, foskarnet, gancyklowir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, kobicystat, kwasica mleczanowa, ledipaswir, leki nefrotoksyczne, limfocyty CD4, lopinawir, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, przewlekła choroba wątroby, rytonawir, sofosbuwir, takrolimus, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wydalanie nerkowe, zapalenie trzustki