eliminacja osoczowa

Eliminacja osoczowa (plazmafereza) to procedura medyczna polegająca na usuwaniu z krwiobiegu chorego osocza zawierającego patogenne składniki, takie jak autoprzeciwciała, kompleksy immunologiczne, cytokiny czy inne cząsteczki o działaniu patogennym. W miejsce usuniętego osocza podaje się substytuty, najczęściej roztwór albumin lub świeżo mrożone osocze.

Wskazania do eliminacji osoczowej obejmują szerokie spektrum chorób autoimmunologicznych, neurologicznych i hematologicznych. Do najczęstszych należą: zespół Guillaina-Barrégo, przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna, miastenia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, autoimmunologiczne zapalenia naczyń, czy ostre odrzucanie przeszczepu.

Procedura wykonywana jest za pomocą specjalistycznego sprzętu – separatora komórkowego, który oddziela osocze od elementów morfotycznych krwi. Najczęściej stosuje się 5-7 zabiegów co drugi dzień, wymieniając podczas każdego około 40 ml osocza/kg masy ciała pacjenta. Skuteczność terapii ocenia się na podstawie poprawy stanu klinicznego oraz zmniejszenia stężenia patogennych czynników w surowicy.

Powikłania związane z eliminacją osoczową obejmują reakcje alergiczne na preparaty zastępcze, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia elektrolitowe, niedokrwistość, małopłytkowość, infekcje oraz powikłania związane z cewnikowaniem naczyń. Procedura wymaga monitorowania stanu pacjenta oraz parametrów hematologicznych i biochemicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symkinet MR 40 mg

Symkinet MR to preparat zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, będący racemiczną mieszaniną enancjomerów d- i l-metylofenidatu w stosunku 1:1. Po podaniu doustnym wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z dwoma szczytami stężenia w osoczu oddalonymi o około 4 godziny, co zapewnia mniejszą amplitudę wahań stężenia leku w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu. Biodostępność preparatu podawanego raz na dobę jest porównywalna z podaniem dwóch dawek natychmiastowo uwalnianego metylofenidatu. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłku, a zawartość kapsułki można podać z niewielką ilością pokarmu, np. musem jabłkowym, co jest istotne u pacjentów z trudnościami w połykaniu. Metylofenidat dystrybuuje się w osoczu (57%) i erytrocytach (43%), wiążąc się z białkami osocza w 10-33%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2,65±1,1 L/kg dla d-enancjomeru i 1,8±0,9 L/kg dla l-enancjomeru. Lek łatwo przenika przez barierę krew-mózg, co warunkuje jego działanie ośrodkowe.
ADHD, bariera krew-mózg, biodostępność leku, biotransformacja leku, chlorowodorek metylofenidatu, dysfagia, działanie ośrodkowe leku, działanie terapeutyczne leku, eliminacja osoczowa, enancjomer metylofenidatu, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, karboksyloesteraza, klirens enancjomerów, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, kwas rytalinowy, metabolit hydroksylowany, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, uwalnianie dwufazowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół hiperkinetyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sartesta 5 mg + 160 mg

Produkt leczniczy Sartesta zawiera amlodypinę maleinian oraz walsartan, których farmakokinetyka cechuje się liniowością i brakiem istotnych interakcji farmakokinetycznych w skojarzeniu. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 6-12 godzinach dla amlodypiny (biodostępność 64-80%) oraz po 2-4 godzinach dla walsartanu (biodostępność 23%). Amlodypina wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (97,5%), jest intensywnie metabolizowana w wątrobie (~90%) i charakteryzuje się długim okresem półtrwania 30-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), również silnie wiąże się z białkami (94-97%), ale jest słabiej metabolizowany (~20%) i eliminowany głównie z kałem (~83%), z okresem półtrwania około 6 godzin. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o około 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny.
amlodypina maleinian, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, biodostępność walsartanu, dystrybucja tkankowa, eliminacja dwufazowa, eliminacja osoczowa, faza eliminacji, hydroksymetabolit, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka wielowykładnicza, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, powinowactwo do białek, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, zaburzenie czynności wątroby

eliminacja osoczowa

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Symkinet MR 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Sartesta 5 mg + 160 mg