anomalia przewodu Müllera

Anomalie przewodu Müllera stanowią grupę wrodzonych wad rozwojowych żeńskiego układu rozrodczego, powstających na skutek zaburzeń embriologicznego rozwoju przewodów Müllera. Te parzyste struktury embriologiczne u płodów żeńskich przekształcają się w jajowody, macicę, szyjkę macicy oraz górną część pochwy.

Zaburzenia rozwojowe przewodów Müllera mogą obejmować różnorodne nieprawidłowości: agenezję (brak narządu), hipoplazję (niedorozwój), nieprawidłowe połączenia lub fuzje, a także defekty resorpcji przegrody macicy. Najczęstsze anomalie to macica dwurożna, macica przegrodzona, macica jednorożna oraz zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera charakteryzujący się agenezją lub hipoplazją macicy i górnej części pochwy.

Diagnostyka anomalii przewodu Müllera opiera się na badaniach obrazowych, takich jak ultrasonografia, rezonans magnetyczny, histerosalpingografia oraz histeroskopia. Objawy kliniczne mogą obejmować zaburzenia miesiączkowania, niepłodność, nawracające poronienia, przedwczesne porody oraz dolegliwości bólowe miednicy mniejszej.

Leczenie anomalii przewodów Müllera zależy od rodzaju wady, nasilenia objawów i planów prokreacyjnych pacjentki. W wybranych przypadkach stosuje się leczenie operacyjne, w tym procedury histeroskopowe i laparoskopowe. Pacjentki z tymi anomaliami wymagają interdyscyplinarnej opieki ginekologiczno-położniczej ze względu na podwyższone ryzyko powikłań ciąży.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl