tenofowir alafenamid
Tenofowir alafenamid (TAF) to prolek tenofowiru, nukleotydowy analog odwrotnej transkryptazy (NRTI), stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV i przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). W porównaniu do starszej formy leku – tenofowiru dizoproksylu fumaranu (TDF), charakteryzuje się lepszą biodostępnością w komórkach docelowych przy stosowaniu niższych dawek systemowych.
Mechanizm działania TAF polega na hamowaniu aktywności odwrotnej transkryptazy wirusa, co uniemożliwia replikację materiału genetycznego patogenu. Dzięki ulepszonej farmakokinetyce, lek osiąga wyższe stężenia wewnątrzkomórkowe przy znacząco niższej ekspozycji ogólnoustrojowej, co przekłada się na zmniejszone ryzyko działań niepożądanych, szczególnie nefrotoksyczności i utraty gęstości mineralnej kości.
W praktyce klinicznej tenofowir alafenamid jest składnikiem wielu preparatów złożonych stosowanych w terapii antyretrowirusowej HIV oraz monoterapii lub terapii skojarzonej przewlekłego zapalenia wątroby typu B. Typowa dawka TAF wynosi 25 mg dziennie w leczeniu HIV (w połączeniu z innymi lekami antyretrowirusowymi) oraz 25 mg dziennie w monoterapii HBV. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lek ma przewagę nad TDF ze względu na mniejsze ryzyko dalszego uszkodzenia nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Badania interakcji tenofowiru dizoproksylu przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów, wykazując niskie ryzyko interakcji przez układ cytochromu P450. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tenofowiru z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, tenofowir alafenamid lub adefowir dipiwoksyl. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie tenofowiru z dydanozyną ze względu na wzrost ogólnoustrojowego narażenia na dydanozynę o 40-60%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa oraz istotne zmniejszenie liczby limfocytów CD4. Tenofowir jest wydalany głównie przez nerki, dlatego jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) lub lekami konkurującymi o czynne wydzielanie kanalikowe (hOAT1, hOAT3, MRP4) może prowadzić do zwiększenia stężenia tenofowiru i ryzyka nefrotoksyczności. Zaleca się unikanie takich połączeń oraz ścisłe monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu takrolimusu.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir, białka nośnikowe hOAT, biodostępność, cydofowir, cytochrom P450, darunawir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, foskarnet, gancyklowir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, kobicystat, kwasica mleczanowa, ledipaswir, leki nefrotoksyczne, limfocyty CD4, lopinawir, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, przewlekła choroba wątroby, rytonawir, sofosbuwir, takrolimus, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wydalanie nerkowe, zapalenie trzustki - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Emtrycytabina, jako nukleozydowy analog cytydyny, jest kluczowym składnikiem terapii przeciwretrowirusowej HIV-1, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się jednoczesnego podawania emtrycytabiny z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną lub analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z dydanozyną, tenofowirem alafenamidem oraz preparatami sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Emtrycytabina jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga modyfikacji dawki, której nie można precyzyjnie dostosować w przypadku leków złożonych. Monitorowanie czynności nerek (klirens kreatyniny, stężenie fosforanów w surowicy) powinno odbywać się regularnie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka nefrotoksyczności, a w przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia. Przerwanie terapii należy rozważyć przy dalszym pogorszeniu parametrów nerkowych lub stężeniu fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
analog cytydyny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, dydanozyna, emtrycytabina, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hiperlaktatemia, immunosupresja, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, martwica kości, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowy analog cytydyny, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, sofosbuwir, tenofowir alafenamid, terapia przeciwretrowirusowa, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii oraz zespołu Fanconiego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie monitorować czynność nerek (klirens kreatyniny i stężenie fosforanów w surowicy) po 2-4 tygodniach, 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest powtórna ocena, a przy wartości fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) lub klirensie <50 ml/min leczenie należy przerwać. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), adefowirem dipiwoksylem, tenofowirem alafenamidem oraz dydanozyną. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz NLPZ, z koniecznością cotygodniowego monitorowania funkcji nerek w takich przypadkach.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminotransferaza, analog cytydyny, analog nukleotydu, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, fosforany w surowicy, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, immunosupresja, inhibitor proteazy, interleukina-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedobór immunologiczny, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, sofosbuwir, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, woksylaprewir, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności układu krwiotwórczego, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Zentiva
Przed rozpoczęciem terapii Tenofovir Zentiva u pacjentów z zakażeniem HBV konieczne jest wykonanie badań przesiewowych w kierunku HIV oraz świadomość, że lek nie zapobiega transmisji HBV. Unika się jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi tenofowiru dizoproksyl lub alafenamid oraz adefowirem dipiwoksylem, a także dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i oporności. Tenofovir jest eliminowany głównie przez nerki, co wiąże się z ryzykiem nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii i zespołu Fanconiego. Zaleca się monitorowanie czynności nerek poprzez ocenę klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy przed leczeniem, po 2-4 tygodniach, po 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia, a przy dalszym pogorszeniu rozważa się przerwanie terapii.
adefowir dipiwoksylu, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, martwica kości, miano DNA HBV, nadmiar mleczanów, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zwiększone stężenie lipazy - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Interakcje
Tenofowir dizoproksyl, eliminowany głównie przez nerki, wykazuje niewielkie ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z układem CYP450, jednak istotne są interakcje wynikające z konkurencji o czynne wydzielanie kanalikowe oraz wpływu na funkcję nerek. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2), które mogą nasilać nefrotoksyczność tenofowiru. W przypadku inhibitorów proteazy HIV wzmocnionych rytonawirem obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na tenofowir (np. atazanawir/rytonawir: AUC ↑ 37%, Cmax ↑ 34%, Cmin ↑ 29%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza nefrotoksyczności, a jednocześnie zmniejsza stężenia atazanawiru (AUC ↓ 25%). Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie czynności nerek. Podobne, choć nieco mniej nasilone, interakcje występują z darunawirem/rytonawirem i lopinawirem/rytonawirem, gdzie wzrost ekspozycji na tenofowir wynosi odpowiednio AUC ↑ 22% i 32%, a Cmin ↑ 37% i 51%.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, analog cytydyny, atazanawir/rytonawir, cydofowir, cytochrom P450, darunawir rytonawir, dydanozyna, działanie niepożądane, emtrycytabina, filtracja kłębuszkowa, foskarnet, gancyklowir, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, lopinawir/rytonawir, pentamidyna, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia antyretrowirusowa, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir disoproxil Aurovitas
Przed rozpoczęciem terapii tenofowirem dizoproksylu (Tenofovir disoproxil Aurovitas) u pacjentów z zakażeniem HBV należy obligatoryjnie wykonać test na obecność przeciwciał HIV, aby wykluczyć współzakażenie i dobrać odpowiedni schemat leczenia. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi tenofowir dizoproksyl lub alafenamid, a także z adefowirem dipiwoksylem i dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i wczesnego rozwoju oporności. Kluczowe jest monitorowanie funkcji nerek, w tym klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy, szczególnie w pierwszych tygodniach i miesiącach leczenia oraz okresowo co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. Przerwanie terapii należy rozważyć, gdy klirens kreatyniny spadnie poniżej 50 ml/min lub stężenie fosforanów w surowicy obniży się do <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l). Należy unikać jednoczesnego stosowania leków nefrotoksycznych oraz zachować szczególną ostrożność przy podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i inhibitorów proteazy wzmocnionych rytonawirem lub kobicystatem, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.
adefowir dipiwoksyl, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha-Turcotte’a, klirens kreatyniny, ledipaswir/sofosbuwir, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, schemat leczenia przeciwretrowirusowego, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Leczenie
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) obejmuje różne typy wirusów hepatotropowych, a leczenie zależy od ich rodzaju, stadium choroby oraz stanu klinicznego pacjenta. WZW A i E to choroby samoograniczające się, gdzie leczenie ma charakter objawowy, obejmujący odpoczynek, odpowiednie nawodnienie, unikanie alkoholu i leków hepatotoksycznych. WZW B wymaga zróżnicowanego podejścia: ostra postać leczona jest objawowo, natomiast przewlekła wymaga terapii przeciwwirusowej, głównie analogami nukleozydów/nukleotydów (np. tenofowir dizoproksyl, tenofowir alafenamid, entekawir) oraz lekami immunomodulującymi (pegylowany interferon alfa-2a). Leczenie przewlekłego WZW B jest długoterminowe, często dożywotnie, z celem redukcji wiremii, zapobiegania marskości i rakowi wątrobowokomórkowemu. WZW C jest obecnie wyleczalne u ponad 95% pacjentów dzięki bezpośrednio działającym lekom przeciwwirusowym (DAA), takim jak glekaprewir/pibrentaswir (8 tygodni) czy sofosbuwir/welpataswir (12 tygodni), z oceną skuteczności na podstawie braku wykrywalnego HCV RNA 12 tygodni po terapii (SVR). WZW D, występujące wyłącznie u pacjentów zakażonych HBV, jest najtrudniejsze do leczenia; dostępne opcje to pegylowany interferon alfa i nowy inhibitor wnikania wirusa bulewirtyd (Hepcludex), często stosowane w terapii skojarzonej.
aminotransferaza, analog nukleozydu, antysensowny oligonukleotyd, elastografia wątroby, funkcjonalne wyleczenie, glekaprewir/pibrentaswir, lek hepatoprotekcyjny, lek hepatotoksyczny, lek immunomodulujący, lek przeciwwirusowy, lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, małe interferujące RNA, nawodnienie dożylne, pegylowany interferon alfa, profilaktyka poekspozycyjna, przeszczepienie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, serokonwersja HBeAg, sofosbuwir/welpataswir, szczepionka terapeutyczna, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia antyretrowirusowa, wiremia HBV DNA, wirus hepatotropowy, wirusowa polimeraza DNA, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, zdekompensowana marskość wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Leczenie
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) wymaga zróżnicowanego podejścia terapeutycznego w zależności od fazy zakażenia. Ostre zakażenie HBV zwykle nie wymaga leczenia przeciwwirusowego, a terapia opiera się na postępowaniu wspomagającym, z hospitalizacją i leczeniem przeciwwirusowym w przypadkach ciężkich lub piorunujących. Przewlekłe WZW B wymaga długoterminowej terapii, której celem jest kontrola replikacji wirusa i zapobieganie progresji do marskości, niewydolności wątroby oraz raka wątrobowokomórkowego. Leczenie jest wskazane u pacjentów HBeAg-dodatnich z HBV DNA ≥20 000 IU/ml i podwyższonym ALT przez 3-6 miesięcy, HBeAg-ujemnych z HBV DNA ≥2 000 IU/ml i podwyższonym ALT, a także u chorych z marskością wątroby i wykrywalnym HBV DNA niezależnie od ALT. Preferowanymi lekami pierwszego rzutu są entekawir, tenofowir dizoproksyl (Viread) i tenofowir alafenamid (Vemlidy), charakteryzujące się wysoką barierą genetyczną i niskim ryzykiem oporności. Alternatywnie stosuje się pegylowany interferon alfa-2a przez 6-12 miesięcy, choć jego użycie ogranicza profil działań niepożądanych.
antysensowny oligonukleotyd, cccDNA, elastografia, entekawir, enzym wątrobowy, funkcjonalne wyleczenie, HBV, interferon, interferon alfa, koinfekcja HIV, lamiwudyna, lek immunomodulujący, marskość wątroby, niewydolność wątroby, niewyrównana marskość wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, replikacja wirusa, RNA interferencyjny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia immunosupresyjna, wiremia HBV DNA, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby