infuzja wielokrotna
Infuzja wielokrotna to metoda podawania leków dożylnych, polegająca na wielokrotnym, powtarzalnym wprowadzaniu leku do krwiobiegu pacjenta w określonych odstępach czasu. Jest to procedura stosowana szczególnie w przypadku substancji o krótkim okresie półtrwania, które wymagają utrzymania stałego stężenia terapeutycznego w organizmie.
W przeciwieństwie do infuzji ciągłej, infuzja wielokrotna charakteryzuje się okresowym podawaniem leku, co pozwala na większą elastyczność w dostosowywaniu dawki do aktualnego stanu pacjenta. Metoda ta jest często wykorzystywana w chemioterapii, antybiotykoterapii oraz leczeniu chorób przewlekłych wymagających regularnego podawania leków.
Infuzja wielokrotna wymaga szczególnej uwagi personelu medycznego w zakresie zachowania prawidłowych odstępów czasowych między kolejnymi dawkami oraz monitorowania parametrów pacjenta pod kątem potencjalnych działań niepożądanych. Właściwe przeprowadzenie procedury zapewnia utrzymanie stężenia leku w zakresie terapeutycznym, minimalizując ryzyko toksyczności lub nieskuteczności terapii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Edicin zawiera wankomycynę w postaci chlorowodorku, dostępny w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) w postaci liofilizowanego proszku bez substancji pomocniczych. Preparat należy rozpuścić w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań (10 ml dla dawki 500 mg, 20 ml dla dawki 1 g), co daje roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Do podania dożylnego roztwór podstawowy należy rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze chlorku sodu, tak aby końcowe stężenie nie przekraczało 5 mg/ml. Infuzję należy podawać powoli, z maksymalną szybkością 10 mg/min, a czas infuzji powinien wynosić co najmniej 60 minut. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości wielokrotnych infuzji, dopuszcza się podawanie roztworu podstawowego rozcieńczonego do całkowitej dawki dobowej w ciągłym wlewie kroplowym przez 24 godziny.
aminofilina, cefalosporyna, chloramfenikol, chlorowodorek wankomycyny, fenobarbital, heparyna, infuzja ciągła, infuzja wielokrotna, kortykosteroid, liofilizat, metycylina, niezgodność farmaceutyczna, roztwór alkaliczny, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, substancja czynna, substancja pomocnicza, szybkość infuzji, wankomycyna, wlew kroplowy, woda do wstrzykiwań -
Leksykon leków
Edicin jest dostępny w dwóch dawkach: 500 mg (500 000 IU) i 1 g (1 000 000 IU) wankomycyny chlorowodorku, w postaci białego liofilizowanego proszku bez substancji pomocniczych. Preparat wymaga rozpuszczenia w wodzie do wstrzykiwań (10 ml dla 500 mg i 20 ml dla 1 g), co daje roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Roztwór wyjściowy należy rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze chlorku sodu do maksymalnego stężenia 5 mg/ml przed podaniem dożylnym. Infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut, z maksymalną szybkością 10 mg/min. Infuzję ciągłą stosuje się tylko, gdy infuzje wielokrotne są niemożliwe, podając dawkę dobową w 24-godzinnym wlewie kroplowym. Nieotwarte fiolki przechowuje się do 2 lat w temperaturze poniżej 25°C, a sporządzony roztwór do 24 godzin w 2-8°C, z zaleceniem natychmiastowego użycia ze względu na ryzyko mikrobiologiczne.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, aminofilina, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk o szerokim spektrum, cefalosporyna, chloramfenikol, fenobarbital, heparyna, infuzja ciągła, infuzja wielokrotna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, metycylina, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, proszek liofilizowany, roztwór alkaliczny, wankomycyna, wankomycyna chlorowodorek, wlew kroplowy -
Leksykon substancji czynnych
Wankomycyna, podawana dożylnie w dawce 1 g (15 mg/kg mc.) w infuzji trwającej 60 minut, wykazuje liniową farmakokinetykę z charakterystycznym profilem stężeń w osoczu: 50-60 mg/l bezpośrednio po infuzji, 20-25 mg/l po 2 godzinach oraz 5-10 mg/l po 10 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi około 60 l/1,73 m², a stopień wiązania z białkami osocza to 30-55%. Wankomycyna przenika przez łożysko i do krwi pępowinowej, natomiast jej przenikanie przez barierę krew-mózg jest ograniczone przy braku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Lek jest minimalnie metabolizowany i w 75-90% wydalany w postaci aktywnej przez nerki na drodze filtracji kłębuszkowej, co determinuje konieczność dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Okres półtrwania u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi 4-6 godzin, u dzieci 2,2-3 godziny, natomiast u pacjentów bez czynności nerek wydłuża się do 7,5 dnia.
bariera krew-mózg, dializa otrzewnowa, dystrybucja, działanie ototoksyczne, eliminacja, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, infuzja wielokrotna, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opony mózgowo-rdzeniowe, przenikanie przez łożysko, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, wankomycyna, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zmienność międzyosobnicza
