pochodna hydrokortyzonu
Pochodne hydrokortyzonu to grupa syntetycznych kortykosteroidów, które wywodzą się strukturalnie z naturalnego hormonu kory nadnerczy – hydrokortyzonu (kortyzolu). Modyfikacje struktury hydrokortyzonu doprowadziły do opracowania licznych pochodnych o zróżnicowanej aktywności przeciwzapalnej, immunosupresyjnej oraz mineralokortykoidowej.
Zmiany w budowie cząsteczki hydrokortyzonu, takie jak wprowadzenie grup fluorowych, metylowych czy podwójnych wiązań, pozwoliły na uzyskanie pochodnych o silniejszym działaniu przeciwzapalnym i wydłużonym okresie półtrwania. Przykładami pochodnych hydrokortyzonu są: prednizolon, metyloprednizolon, deksametazon i betametazon, które znajdują szerokie zastosowanie w leczeniu chorób zapalnych, autoimmunologicznych oraz alergicznych.
Pochodne hydrokortyzonu różnią się profilem działania, co pozwala na wybór odpowiedniego preparatu w zależności od schorzenia. Niektóre wykazują przewagę działania glikokortykosteroidowego nad mineralokortykosteroidowym, co zmniejsza ryzyko retencji sodu i wody oraz zaburzeń elektrolitowych. Stosowane są zarówno ogólnoustrojowo, jak i miejscowo w postaci kremów, maści, aerozoli oraz preparatów do iniekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cortineff 100 mcg
Octan fludrokortyzonu, substancja czynna leku Cortineff, jest syntetycznym kortykosteroidem o silnym działaniu mineralokortykoidowym, będąc fluorowaną pochodną hydrokortyzonu (kod ATC: H02A A02). Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu zwrotnego wchłaniania sodu i retencji wody w cewce dalszej kanalików nerkowych, jednocześnie nasilając wydalanie potasu i jonów wodorowych, co może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych przy nieprawidłowym dawkowaniu. Fludrokortyzon nie jest wskazany do leczenia stanów zapalnych. Działanie leku obejmuje także hamowanie czynności kory nadnerczy, zmniejszenie aktywności grasicy oraz wpływ na wydzielanie ACTH przez przysadkę mózgową, a także metaboliczne efekty, takie jak nasilenie odkładania glikogenu w wątrobie i zmniejszenie liczby granulocytów eozynofilnych.
aktywność mineralokortykoidowa, cewka dalsza kanalików nerkowych, działanie glukokortykoidowe, działanie mineralokortykoidowe, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hormon adrenokortykotropowy, hormon kory nadnerczy, kortykosteroid, niewydolność kory nadnerczy, octan fludrokortyzonu, odkładanie glikogenu, pochodna hydrokortyzonu, przysadka mózgowa, retencja wody, stan zapalny, ujemny bilans azotowy, wchłanianie zwrotne sodu, wydalanie potasu, zaburzenie elektrolitowe, zahamowanie czynności kory nadnerczy - Leksykon substancji czynnych
17-maślan hydrokortyzonu – Właściwości farmakodynamiczne
17-maślan hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) to syntetyczny kortykosteroid miejscowy o umiarkowanie silnym działaniu (grupa II, kod ATC D07AB02), stosowany w preparatach takich jak Locoid i Locoid Lipocream w stężeniu 1 mg/g oraz w plastrach do testów prowokacyjnych TRUE Test 36 (20 μg/cm² lub 16 μg/płatek). Substancja wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, przede wszystkim przeciwzapalne i obkurczające naczynia krwionośne, co skutecznie łagodzi objawy stanów zapalnych skóry, takie jak świąd, rumień i obrzęk. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu reakcji zapalnych i alergicznych, jednakże 17-maślan hydrokortyzonu działa objawowo, nie wpływając na etiologię choroby podstawowej.
17-maślan hydrokortyzonu, aktywacja makrofagów, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzapalne, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid o umiarkowanym działaniu, kortykosteroid syntetyczny, limfocyt T, limfokina, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, obkurczenie naczyń krwionośnych, obrzęk z grudkami, pęcherzyk skórny, plaster do prób prowokacyjnych, pochodna hydrokortyzonu, reakcja alergiczna, rumień, stan zapalny skóry, świąd, test płatkowy, test TRUE Test