oś nadnerczowo-przysadkowa

Oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa (HPA, hypothalamic-pituitary-adrenal axis) to złożony system neuroendokrynny, który odgrywa kluczową rolę w odpowiedzi organizmu na stres. Składa się z trzech głównych elementów: podwzgórza, przysadki mózgowej i nadnerczy, które współpracują ze sobą poprzez mechanizm sprzężenia zwrotnego.

Funkcjonowanie osi HPA rozpoczyna się od wydzielania kortykoliberyny (CRH) przez podwzgórze. CRH stymuluje przysadkę mózgową do uwalniania hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), który z kolei pobudza korę nadnerczy do produkcji glikokortykosteroidów, głównie kortyzolu. Kortyzol wpływa na metabolizm, układ immunologiczny oraz gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu.

Zaburzenia osi HPA mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak zespół Cushinga (nadmierna produkcja kortyzolu), choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy) czy przewlekłe zaburzenia związane ze stresem, w tym depresja i zespół chronicznego zmęczenia. Prawidłowa regulacja osi HPA jest niezbędna dla utrzymania homeostazy organizmu, szczególnie w odpowiedzi na czynniki stresogenne.

W diagnostyce zaburzeń osi nadnerczowo-przysadkowej stosuje się testy endokrynologiczne, w tym test supresji deksametazonem, test stymulacji ACTH oraz pomiary stężenia kortyzolu w surowicy, ślinie lub moczu. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i może obejmować farmakoterapię, interwencję chirurgiczną lub terapię hormonalną zastępczą.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl