narządy równowagi
Narządy równowagi, znane również jako układ przedsionkowy, stanowią kluczowy element układu westybularnego zlokalizowanego w uchu wewnętrznym. Składają się z trzech kanałów półkolistych oraz narządów otolitowych – woreczka (sacculus) i łagiewki (utriculus). Struktury te wypełnione są endolimfą i zawierają specjalistyczne komórki rzęsate, które reagują na ruchy głowy i zmiany położenia ciała w przestrzeni.
Kanały półkoliste, ustawione względem siebie pod kątem 90 stopni, odpowiadają za wykrywanie przyspieszeń kątowych (obrotowych) głowy. Natomiast narządy otolitowe rejestrują przyspieszenia liniowe oraz położenie głowy względem siły grawitacji. Informacje z narządów równowagi są przekazywane przez nerw przedsionkowy (część VIII nerwu czaszkowego) do ośrodkowego układu nerwowego, gdzie są integrowane z danymi z układu wzrokowego i proprioceptywnego.
Dysfunkcje narządów równowagi mogą prowadzić do takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia równowagi, oczopląs, nudności i wymioty. Najczęstsze schorzenia obejmują łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV), zapalenie nerwu przedsionkowego, chorobę Ménière’a oraz uszkodzenia toksyczne wywołane lekami ototoksycznymi. Diagnostyka zaburzeń równowagi obejmuje badania elektronystagmograficzne (ENG), wideonystagmograficzne (VNG) oraz posturografię.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Objawy
Otoskleroza to postępujące schorzenie ucha środkowego i wewnętrznego, charakteryzujące się nieprawidłowym wzrostem tkanki kostnej, prowadzącym do przewodzeniowej i w zaawansowanych stadiach również odbiorczej utraty słuchu. Objawy pojawiają się najczęściej między 20. a 40. rokiem życia i obejmują stopniową utratę słuchu, początkowo dla dźwięków niskoczęstotliwościowych, paradoksalną poprawę słyszenia w hałaśliwym otoczeniu (paracusis Willisii), szumy uszne (tinnitus, u 50-85% pacjentów) oraz zawroty głowy i zaburzenia równowagi u około 30% chorych. Utrata słuchu jest najczęściej obustronna (70-80%), a progresja choroby jest zmienna i zależy od wieku wystąpienia, płci, czynników hormonalnych oraz predyspozycji genetycznych. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, audiometrii (w tym wykryciu karbu Carharta) oraz w wybranych przypadkach tomografii komputerowej.
aparat słuchowy, badanie otoskopowe, choroba Ménière’a, fluorek sodu, kanały półkoliste, narządy otolitowe, narządy równowagi, obustronna utrata słuchu, otoskleroza, otoskleroza ślimakowa, otoskopia, postępująca utrata słuchu, stapedektomia, strzemiączko, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa, utrata słuchu przewodzeniowa, vertigo, zawroty głowy