klasa IV NYHA
Klasa IV NYHA (New York Heart Association) reprezentuje najcięższą postać niewydolności serca według klasyfikacji funkcjonalnej NYHA. Pacjenci zakwalifikowani do tej klasy doświadczają objawów niewydolności serca nawet w spoczynku, a jakakolwiek aktywność fizyczna powoduje nasilenie dolegliwości.
Chorzy w klasie IV NYHA prezentują znaczne ograniczenie możliwości wykonywania codziennych czynności, dyskomfort w postaci duszności, zmęczenia lub kołatania serca występuje praktycznie stale. Typowe jest także występowanie zastoju w krążeniu płucnym i obrzęków obwodowych. Stan ten wiąże się z bardzo złym rokowaniem – roczna śmiertelność u pacjentów w klasie IV NYHA może sięgać nawet 50-75%.
Leczenie pacjentów w klasie IV NYHA jest kompleksowe i wymaga intensywnej farmakoterapii, rozważenia wszczepienia urządzeń wspomagających pracę serca (CRT, ICD), a w wybranych przypadkach kwalifikacji do przeszczepu serca. Optymalne postępowanie obejmuje wielospecjalistyczną opiekę kardiologiczną i odpowiednio dostosowaną rehabilitację kardiologiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Eprosartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U chorych z klirensem kreatyniny ≥ 30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z klirensem < 30 ml/min oraz dializowanych zaleca się ostrożność. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, u których istnieje ryzyko skąpomoczu, azotemii i ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych. Monitorowanie funkcji nerek oraz stężenia potasu w surowicy jest niezbędne, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, ze względu na możliwość wystąpienia hiperkaliemii. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania eprosartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem, ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, choroba wieńcowa serca, dziedziczna nietolerancja galaktozy, eprosartan, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klasa IV NYHA, klirens kreatyniny, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, objawowe niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, przeszczepienie nerki, skąpomocz, suplement potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon substancji czynnych
Benazepryl – Wskazania do stosowania
Chlorowodorek benazeprylu, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz wspomagająco w zastoinowej niewydolności serca klasy II-IV wg NYHA. Lek dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. W terapii nadciśnienia benazepryl może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym, zwłaszcza gdy monoterapia nie przynosi oczekiwanej kontroli ciśnienia tętniczego. W niewydolności serca stanowi istotny element terapii wielolekowej, wpływając na modyfikację przebiegu choroby.
benazepryl, chlorowodorek benazeprylu, ciśnienie tętnicze krwi, duszność, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasa IV NYHA, kołatanie serca, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, lek modyfikujący przebieg choroby, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne, tabletka powlekana, terapia skojarzona, terapia wielolekowa, układ sercowo-naczyniowy, zastoinowa niewydolność serca