opór włośniczkowy

Opór włośniczkowy to zjawisko fizjologiczne odnoszące się do oporu, jaki naczynia włosowate (kapilary) stawiają przepływającej przez nie krwi. Jest to kluczowy element w regulacji przepływu krwi w mikrokrążeniu i ma istotny wpływ na ciśnienie tętnicze oraz perfuzję tkanek.

Opór włośniczkowy jest determinowany przez kilka czynników, w tym średnicę naczyń włosowatych, lepkość krwi oraz długość naczyń. Zgodnie z prawem Poiseuille’a, opór jest odwrotnie proporcjonalny do czwartej potęgi promienia naczynia, co oznacza, że nawet niewielkie zmiany w średnicy naczyń włosowatych mogą prowadzić do znaczących zmian w oporze.

Regulacja oporu włośniczkowego odbywa się głównie poprzez skurcz i rozkurcz zwieraczy przedwłośniczkowych, które są kontrolowane przez autonomiczny układ nerwowy oraz lokalne mediatory chemiczne, takie jak tlenek azotu, endotelina i prostacykliny. Zaburzenia w regulacji oporu włośniczkowego mogą prowadzić do nadciśnienia tętniczego, wstrząsu lub niewydolności narządowej.

W praktyce klinicznej ocena oporu włośniczkowego jest istotna w monitorowaniu pacjentów z chorobami układu krążenia, w stanach wstrząsu, a także w ocenie skuteczności terapii farmakologicznej ukierunkowanej na poprawę mikrokrążenia.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl