działanie neurobehawioralne

Działanie neurobehawioralne odnosi się do wpływu różnych czynników na funkcje ośrodkowego układu nerwowego, które przekładają się na zmiany w zachowaniu, funkcjach poznawczych, emocjach i motoryce. Takie działanie może być wywołane przez leki, substancje psychoaktywne, choroby neurologiczne, urazy mózgu czy czynniki środowiskowe.

W praktyce klinicznej, ocena działania neurobehawioralnego stanowi istotny element diagnostyki neuropsychologicznej. Obejmuje ona badanie wpływu określonych substancji lub patologii na funkcje mózgu, takie jak pamięć, uwaga, funkcje wykonawcze czy kontrola motoryczna. Wyniki tych badań pomagają w diagnostyce różnicowej zaburzeń neurologicznych i psychiatrycznych.

Leki o działaniu neurobehawioralnym są szeroko stosowane w leczeniu chorób neurologicznych i psychicznych. Przykładami są leki przeciwdepresyjne modulujące przekaźnictwo serotoninergiczne, leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory dopaminergiczne czy substancje wpływające na układ glutaminergiczny stosowane w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych. Znajomość mechanizmów działania neurobehawioralnego pozwala na optymalizację terapii i minimalizację działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Teva 240 mg

Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu nie wykazały potencjału genotoksycznego, co potwierdzają ujemne wyniki testu Amesa, badań aberracji chromosomalnych oraz testu mikrojąderkowego in vivo. W dwuletnich badaniach rakotwórczych na myszach i szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach od 75 mg/kg mc./dobę u myszy oraz 100 mg/kg mc./dobę u szczurów, co odpowiada ekspozycji zbliżonej lub dwukrotnie wyższej niż zalecana dawka u ludzi (AUC). Dodatkowo u myszy i szczurów stwierdzono zmiany w przedżołądku, jednak ich znaczenie kliniczne jest ograniczone ze względu na brak anatomicznego odpowiednika tego narządu u ludzi. W badaniach toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt obserwowano zmiany w nerkach, takie jak regeneracja nabłonka kanalików nerkowych oraz rozrost kanalików, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki u ludzi. W nerkach małp dawki 2-6-krotnie wyższe niż u ludzi powodowały martwicę komórek i włóknienie śródmiąższowe, jednak znaczenie tych obserwacji dla pacjentów pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, działanie neurobehawioralne, działanie niepożądane, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, genotoksyczność, gęstość kości, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, hiperplazja, martwica pojedynczych komórek, opóźnienie kostnienia, organogeneza, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedżołądek, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, stan zapalny, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczne działanie na matkę, toksyczność u młodych zwierząt, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, substancja czynna leku Dulsevia, nie wykazuje działania genotoksycznego w standardowych testach, co zmniejsza ryzyko mutagenności. Badania rakotwórczości na szczurach nie potwierdziły działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę stwierdzono wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone. W badaniach rozrodczych u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę (odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) odnotowano zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu młodych, wskazujące na potencjalne ryzyko dla funkcji reprodukcyjnych i rozwoju potomstwa.
badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzym mikrosomalny, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, materiał genetyczny, parametr rozrodczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzasta komórka, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie behawioralne, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depratal 60 mg

Przedkliniczne badania duloksetyny, substancji czynnej leku Depratal, nie wykazały potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach, choć u szczurów zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez zmian histopatologicznych. U samic myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisuje się indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W zakresie wpływu na rozród, dawka 45 mg/kg/dobę u samic szczurów powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC).
badanie przedkliniczne, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność poporodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wątrobowy enzym mikrosomalny, wielojądrzasta komórka, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulsevia 90 mg

Badania przedkliniczne duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono efektów nowotworowych, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie o niejasnym znaczeniu klinicznym. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych wątrobowych. Znaczenie tych obserwacji dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejednoznaczne.
badanie embriotoksyczności, badanie rakotwórczości, dane przedkliniczne, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzym mikrosomalny wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, właściwość mutagenna, wpływ na rozród i rozwój, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Duloksetyna, stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz bólu neuropatycznego, nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego u szczurów w badaniach in vivo. U myszy samic podawanie wysokich dawek (144 mg/kg/dobę) wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolaków i nowotworów wątroby, co przypisuje się indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów (45 mg/kg/dobę) stwierdzono zaburzenia cyklu rujowego, zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, wskaźnika żywych urodzeń oraz przeżywalności potomstwa, a także opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy narażeniu mniejszym niż maksymalna ekspozycja kliniczna, choć wyniki te wymagają dalszych badań ze względu na rozbieżności w innych modelach.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, ból neuropatyczny, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, enzymy wątrobowe, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, toksyczność poporodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroDulox 60 mg

Duloksetyna, substancja czynna leku Duloxetine Apotex, nie wykazała potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i nowotworów wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje niejasny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę, odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC), powodowała zaburzenia cyklu rujowego, zmniejszenie spożycia pokarmu i masy ciała, a także obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiała się wadami układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy narażeniu mniejszym niż maksymalna ekspozycja kliniczna (AUC).
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie neurobehawioralne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzasta komórka, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulofor 60 mg

Przedkliniczne badania duloksetyny, substancji czynnej preparatu Dulofor, wykazały brak genotoksyczności, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach rakotwórczości u szczurów zaobserwowano wielojądrzaste komórki w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych, o nieustalonym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych wysokiej dawce 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach rozrodczych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego oraz obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżywalności potomstwa, co odpowiada maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła wady układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były jednoznaczne w innych badaniach z różnymi formami soli duloksetyny.
aktywność mutagenna, badanie toksyczności, cykl rujowy, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, efekt hepatotoksyczny, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność poporodowa, układ kostny, wada rozwojowa, wada układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Teva 120 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu dimetylu wykazały brak genotoksyczności zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomalnych), jak i in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Badania rakotwórczości na myszach i szczurach, prowadzonych do 2 lat, wykazały zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach 75 mg/kg mc./dobę u myszy (odpowiadającej dawce klinicznej) oraz 100 mg/kg mc./dobę u szczurów (około 2-krotność dawki klinicznej). Dodatkowo u myszy i szczurów zaobserwowano zmiany nowotworowe w przedżołądku, jednakże u ludzi brak jest odpowiednika anatomicznego tej struktury. W badaniach toksyczności narządem docelowym były nerki, gdzie obserwowano uszkodzenia nabłonka kanalików nerkowych i ich regenerację u wszystkich gatunków zwierząt, a u małp przy dawkach 2-6-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono martwicę pojedynczych komórek oraz włóknienie śródmiąższowe i zanik kory nerek. W jądrach szczurów i psów odnotowano zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego, przy czym u szczurów efekt ten pojawiał się przy dawkach zbliżonych do klinicznych, a u psów przy dawkach trzykrotnie wyższych (w oparciu o AUC).
aberracja chromosomalna, błona łożyskowa, brodawczak płaskonabłonkowy, demineralizacja kości, densytometria kości, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, genotoksyczność, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, martwica pojedynczych komórek, opóźnienie kostnienia, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, stan zapalny, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerki, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine Medical Valley 90 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny wykazały brak potencjału genotoksycznego oraz brak działania rakotwórczego u szczurów, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez towarzyszących zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i nowotworów złośliwych wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów podawanie dawki 45 mg/kg/dobę wiązało się z zaburzeniami takimi jak zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżony wskaźnik żywych urodzeń oraz opóźniony wzrost potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła zwiększoną częstość wad układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy zastosowaniu innej formy soli duloksetyny.
badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, maksymalna ekspozycja kliniczna, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, toksyczność poporodowa, układ kostny, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowo-komórkowa, wielojądrzaste komórki, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine +pharma 30 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa duloksetyny obejmowała testy genotoksyczności, badania rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Testy genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki wątrobowe o niejasnym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieokreślone. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, zwiększoną śmiertelność potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC).
AUC, badanie rakotwórczości, działanie neurobehawioralne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulofor 30 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego, co jest istotne dla długoterminowego stosowania leku Dulofor. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez towarzyszących zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne.
dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie neurobehawioralne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, profil toksyczności, rozwój zarodka, toksyczność poporodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroDulox 30 mg

Duloksetyna nie wykazuje potencjału genotoksycznego, co potwierdzają standardowe testy genotoksyczności. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i nowotworów wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone.
badania na młodych osobnikach, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie mutagenne, działanie neurobehawioralne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja wątrobowych enzymów mikrosomalnych, NOAEL, parametr AUC, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątroby, wpływ na rozród, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 90 mg

Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny (Dulxetenon) nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego, jednak badania rakotwórczości u zwierząt ujawniły zmiany w wątrobie szczurów (wielojądrzaste komórki bez zmian histopatologicznych) oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u samic myszy przy wysokich dawkach 144 mg/kg/dobę, co może być związane z indukcją enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę odnotowano negatywne efekty, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, spadek przeżywalności i opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików objawiła się zwiększoną częstością wad sercowo-naczyniowych i kostnych przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co podkreśla potencjalne ryzyko rozwojowe, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
badanie embriotoksyczności, badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, profil toksyczności, rak wątroby, toksyczność okołoporodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ kostny, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depratal 30 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny (substancji czynnej leku Depratal) nie wykazały działania genotoksycznego, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzenia DNA. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę (odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu młodych.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, rakotwórczość, rozwój płodu, toksyczny wpływ na rozród, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 120 mg

Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny, substancji czynnej leku Dulxetenon, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono jednoznacznego działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje nieustalony. Dawka niepowodująca działań niepożądanych (NOAEL) została określona na poziomie 20 mg/kg mc./dobę.
cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń