kardiowersja farmakologiczna

Kardiowersja farmakologiczna to metoda przywracania prawidłowego rytmu zatokowego serca za pomocą leków antyarytmicznych. Jest ona stosowana głównie w leczeniu migotania i trzepotania przedsionków oraz innych tachyarytmii nadkomorowych.

W przeciwieństwie do kardiowersji elektrycznej, metoda farmakologiczna nie wymaga znieczulenia i może być przeprowadzana ambulatoryjnie. Do najczęściej stosowanych leków należą amiodaron, propafenon, flekainid, ibutylid oraz wernakalant, a wybór konkretnego preparatu zależy od rodzaju arytmii, chorób współistniejących oraz preferencji klinicznych.

Skuteczność kardiowersji farmakologicznej jest niższa niż elektrycznej i waha się w granicach 30-70% w zależności od zastosowanego leku, czasu trwania arytmii oraz chorób współistniejących. Istotnym ryzykiem przy stosowaniu tej metody jest możliwość proarytmii, dlatego konieczne jest monitorowanie pacjenta podczas podawania leków, szczególnie w przypadku pierwszego podania.

Kardiowersja farmakologiczna znajduje zastosowanie szczególnie u pacjentów z krótkotrwałym migotaniem przedsionków (poniżej 48 godzin), gdzie szansa powodzenia jest najwyższa. Przed jej zastosowaniem należy rozważyć ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i w razie potrzeby wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwkrzepliwe, zgodnie z obowiązującymi wytycznymi.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Iwabradyna Synthon

Iwabradyna jest wskazana wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej i wymaga ścisłego monitorowania częstości akcji serca, zwłaszcza przed rozpoczęciem terapii oraz podczas jej trwania. Zaleca się wykonanie serii pomiarów spoczynkowej częstości akcji serca, EKG lub 24-godzinnego monitorowania ambulatoryjnego, szczególnie u pacjentów z bradykardią (HR < 50/min). Lek nie wykazuje skuteczności w leczeniu zaburzeń rytmu serca i jest przeciwwskazany u pacjentów z migotaniem przedsionków oraz blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia. Terapia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem migotania przedsionków, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu lub silnych leków przeciwarytmicznych klasy I, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i EKG w przypadku objawów. W przypadku bradykardii (HR < 50/min) lub objawów takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy niedociśnienie, dawkę należy stopniowo zmniejszać, a przy utrzymujących się objawach – przerwać leczenie.
antagonista wapnia, badanie EKG, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, dławica piersiowa, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego odstępu QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivabradine Viatris

Iwabradyna jest wskazana wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez udowodnionego wpływu na sercowo-naczyniowe punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon sercowo-naczyniowy. Ze względu na mechanizm działania polegający na zmniejszaniu częstości akcji serca, konieczne jest monitorowanie tętna, zwłaszcza przed rozpoczęciem terapii i podczas dostosowywania dawki, z wykorzystaniem EKG lub 24-godzinnego monitorowania ambulatoryjnego. Leczenie nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z częstością pracy serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń na minutę, a w przypadku spadku poniżej 50 uderzeń na minutę lub wystąpienia objawów bradykardii (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) dawkę należy stopniowo zmniejszać lub przerwać terapię. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (<90/50 mm Hg), wrodzonym zespołem długiego QT oraz u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QT ze względu na ryzyko ciężkich arytmii, w tym torsade de pointes.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, azotan, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, ciężkie niedociśnienie tętnicze, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa, elektrokardiografia, iwabradyna, iwabradyna szczawian, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, monitorowanie ambulatoryjne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, przewlekła niewydolność serca, sercowo-naczyniowy punkt końcowy, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgon sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bixebra

Iwabradyna (Bixebra) jest wskazana wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej i nie wykazuje wpływu na sercowo-naczyniowe punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon sercowo-naczyniowy. Przed rozpoczęciem terapii oraz podczas modyfikacji dawkowania konieczne jest monitorowanie spoczynkowej częstości akcji serca (HR), zwłaszcza u pacjentów z HR poniżej 70 uderzeń/min przed leczeniem oraz przy spadku HR poniżej 50 uderzeń/min w trakcie terapii. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem (<90/50 mmHg) oraz przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów wapnia zmniejszających HR (werapamil, diltiazem). Lek może zwiększać ryzyko migotania przedsionków, szczególnie u pacjentów stosujących amiodaron lub silne leki przeciwarytmiczne klasy I, co wymaga regularnego monitorowania EKG i oceny klinicznej. W przypadku wystąpienia migotania przedsionków należy rozważyć korzyści i ryzyko kontynuacji terapii. U pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w IV klasie NYHA, oraz zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego wskazana jest szczególna ostrożność i stabilizacja niewydolności przed rozpoczęciem leczenia.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia pochodna dihydropirydyny, azotan, badanie EKG, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, diltiazem, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, lek przeciwarytmiczny klasy I, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, węzeł zatokowy, wrodzony zespół długiego odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivohart

Preparat Ivohart zawierający iwabradynę jest wskazany wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez udokumentowanego wpływu na kliniczne punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon sercowo-naczyniowy. Przed rozpoczęciem terapii oraz przy zmianie dawkowania konieczne jest monitorowanie częstości akcji serca (HR), w tym wykonanie EKG lub 24-godzinnego monitorowania ambulatoryjnego, zwłaszcza u pacjentów z HR <70/min przed leczeniem oraz przy HR <50/min w trakcie terapii. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z migotaniem przedsionków, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia oraz przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów wapnia zmniejszających HR (werapamil, diltiazem). Należy prowadzić regularną kontrolę kliniczną pod kątem migotania przedsionków, szczególnie u pacjentów stosujących amiodaron lub leki klasy I, a w przypadku wystąpienia arytmii rozważyć ponowną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.
amlodypina, antagonista wapnia, azotan, badanie EKG, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, iwabradyna, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, monitorowanie ambulatoryjne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Iwabradyna jest wskazana wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez udokumentowanego wpływu na poprawę rokowania sercowo-naczyniowego, takiego jak zmniejszenie ryzyka zawału mięśnia sercowego czy zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. Przed rozpoczęciem terapii oraz podczas dostosowywania dawki konieczne jest dokładne monitorowanie częstości akcji serca, zwłaszcza gdy spada ona poniżej 50 uderzeń na minutę. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z częstością akcji serca w spoczynku <70 uderzeń/min, ciężkim niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze <90/50 mm Hg), blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia oraz u osób stosujących werapamil lub diltiazem. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi zaburzeniami rytmu serca zakłócającymi czynność węzła zatokowego, gdyż lek nie jest skuteczny w leczeniu ani zapobieganiu arytmii, a dodatkowo zwiększa ryzyko migotania przedsionków, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu lub silnych leków przeciwarytmicznych klasy I.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, azotan, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa, EKG, iwabradyna, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, laktoza, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, monitorowanie ambulatoryjne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, węzeł zatokowy, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bixebra

Iwabradyna (lek Bixebra) jest wskazana wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez udowodnionego wpływu na sercowo-naczyniowe punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych. Przed rozpoczęciem terapii oraz podczas dostosowywania dawki konieczne jest monitorowanie częstości akcji serca (w tym EKG lub 24-godzinne monitorowanie ambulatoryjne), zwłaszcza u pacjentów z bradykardią (<50 uderzeń/min). Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z częstością akcji serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń/min oraz u osób z blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia. Ponadto, lek nie jest skuteczny w leczeniu zaburzeń rytmu serca i może zwiększać ryzyko migotania przedsionków, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu lub silnych leków przeciwarytmicznych klasy I, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i EKG w przypadku objawów arytmii.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, azotan, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, brak laktazy, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa, EKG, iwabradyna, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, monitorowanie ambulatoryjne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, węzeł zatokowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół długiego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgon sercowo-naczyniowy
Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków – Leczenie

Migotanie przedsionków (AF) to najczęstsza tachyarytmia nadkomorowa, charakteryzująca się nieregularną i szybką czynnością elektryczną przedsionków, prowadzącą do nieskoordynowanych skurczów. Leczenie AF obejmuje dwie główne strategie: kontrolę częstości rytmu komór (rate control) oraz kontrolę rytmu zatokowego (rhythm control), dobierane indywidualnie w zależności od wieku, nasilenia objawów, czasu trwania arytmii i chorób współistniejących. Kluczowym elementem terapii jest profilaktyka przeciwzakrzepowa, oparta na ocenie ryzyka udaru za pomocą skali CHA₂DS₂-VASc, gdzie u mężczyzn z wynikiem ≥2 i kobiet ≥3 zaleca się doustne antykoagulanty (VKA z INR 2,0-3,0 lub preferowane NOAC: dabigatran, riwaroksaban, apiksaban, edoksaban). Kontrola częstości rytmu opiera się na beta-adrenolitykach, niedihydropirydynowych blokerach kanału wapniowego oraz digoksynie, natomiast kontrola rytmu wykorzystuje leki antyarytmiczne klasy I (flecainid, propafenon) i III (amiodaron, sotalol, dronedaron), z uwzględnieniem ryzyka proarytmii i koniecznością monitorowania pacjenta.
ablacja chirurgiczna, ablacja laserowa, ablacja o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, ablacja zwojów nerwowych, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, bloker kanału sodowego, bloker kanału wapniowego, doustny antykoagulant, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, kontrola rytmu, krioablacja, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, niezastawkowe migotanie przedsionków, obturacyjny bezdech senny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura maze, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skala CHA₂DS₂-VASc, stenoza mitralna, tachyarytmia nadkomorowa, udar mózgu, uszko lewego przedsionka, węzeł przedsionkowo-komorowy, żyła płucna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Iwabradyna Synthon

Iwabradyna Synthon jest wskazana wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez udowodnionego wpływu na redukcję zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy zgon sercowo-naczyniowy. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena spoczynkowej częstości akcji serca, z zaleceniem monitorowania EKG lub 24-godzinnego ambulatoryjnego zapisu, szczególnie u pacjentów z częstością poniżej 50 uderzeń/min. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z migotaniem przedsionków, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia oraz u osób z częstością pracy serca w spoczynku <70 uderzeń/min. W trakcie leczenia należy unikać jednoczesnego stosowania z werapamilem lub diltiazem ze względu na ryzyko nadmiernej bradykardii. W przypadku utrzymującej się częstości poniżej 50 uderzeń/min lub objawów bradykardii (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki lub przerwanie terapii.
antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, częstość akcji serca, częstość pracy serca, dławica piersiowa, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, laktoza jednowodna, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie QT, zaburzenia rytmu serca, zespół długiego QT, zwyrodnienie siatkówki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Iwabradyna Synthon

Iwabradyna jest wskazana wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez wpływu na redukcję zdarzeń sercowo-naczyniowych takich jak zawał mięśnia sercowego czy zgon. Przed i w trakcie terapii konieczne jest monitorowanie częstości akcji serca, zwłaszcza u pacjentów z wyjściową częstością poniżej 70 uderzeń/min oraz przy spadku poniżej 50 uderzeń/min, co wymaga zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Iwabradyna jest przeciwwskazana u pacjentów z migotaniem przedsionków, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia, ciężkim niedociśnieniem (<90/50 mm Hg) oraz w okresie bezpośrednio po udarze mózgu. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z niewydolnością serca IV stopnia wg NYHA, zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego oraz u osób stosujących leki wydłużające odstęp QT lub antagonistów wapnia zmniejszających częstość pracy serca (werapamil, diltiazem), których łączna terapia jest przeciwwskazana.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, azotan, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa, EKG, iwabradyna, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, monitorowanie ambulatoryjne, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, sercowo-naczyniowy punkt końcowy, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivares

Iwabradyna jest skuteczna wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, bez wpływu na sercowo-naczyniowe punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon sercowo-naczyniowy. Przed i w trakcie terapii konieczne jest monitorowanie częstości akcji serca (HR), EKG lub 24-godzinne ambulatoryjne monitorowanie, zwłaszcza przy HR <50/min. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z migotaniem przedsionków, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia oraz u osób z HR spoczynkową <70/min przed leczeniem. W przypadku bradykardii (HR <50/min) lub objawów z nią związanych (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) należy zmniejszyć dawkę lub przerwać terapię. Iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków, szczególnie u pacjentów stosujących amiodaron lub leki klasy I, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i EKG w razie objawów. U pacjentów z niewydolnością serca (zwłaszcza z blokami przewodzenia śródkomorowego) terapia powinna być ostrożna, a niewydolność ustabilizowana przed rozpoczęciem leczenia. Nie zaleca się stosowania iwabradyny u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mm Hg).
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, azotan, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie tętnicze, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, klasyfikacja NYHA, leki przeciwarytmiczne, migotanie przedsionków, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, olej rycynowy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivabradine Ranbaxy

Iwabradyna, stosowana wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, nie wykazuje wpływu na zmniejszenie ryzyka zawału mięśnia sercowego ani zgonu sercowo-naczyniowego. Przed i w trakcie terapii konieczne jest monitorowanie spoczynkowej częstości akcji serca, zwłaszcza u pacjentów z wyjściową bradykardią, gdzie częstość poniżej 50/min wymaga redukcji dawki lub przerwania leczenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia, migotaniem przedsionków oraz u osób z częstością serca spoczynkową <70/min przed rozpoczęciem terapii. Należy unikać łączenia iwabradyny z werapamilem i diltiazem ze względu na ryzyko nadmiernej bradykardii, a także zachować ostrożność u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym, zwłaszcza przy ciśnieniu <90/50 mmHg, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, częstość pracy serca, diltiazem, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, leczenie objawowe, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek wydłużający odstęp QT, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, sercowo-naczyniowy punkt końcowy, siatkówka, spoczynkowa częstość akcji serca, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, wrodzony zespół długiego odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, żółcień pomarańczowa
Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Leczenie

Migotanie przedsionków typu trzepotanie charakteryzuje się szybką, regularną czynnością przedsionków z częstością 240-300/min i niesie ryzyko powikłań takich jak udar mózgu czy niewydolność serca. Leczenie obejmuje kontrolę częstości rytmu komór (<100/min) za pomocą beta-adrenolityków, blokerów kanału wapniowego lub digoksyny, a także przywrócenie rytmu zatokowego poprzez kardiowersję elektryczną (skuteczność 95-100%, energia 50-100 J) lub farmakologiczną (50-60%). Leki antyarytmiczne (amiodaron, sotalol, flekainid, propafenon, dofetilid, dronedaron, ibutilid) stosuje się w celu utrzymania rytmu zatokowego, z uwzględnieniem chorób współistniejących i monitorowaniem działań niepożądanych. Ablacja cewnikowa, szczególnie ukierunkowana na cieśń trójdzielno-żylną, jest metodą pierwszego wyboru z wysoką skutecznością (90-98%) i niskim ryzykiem powikłań (np. krwiak 3%, blok AV <1%, udar <0,5%).
ablacja cewnikowa, ablacja prądem, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, cieśń trójdzielno-żylna, doustny antykoagulant, elektrofizjologia, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, leczenie przeciwzakrzepowe, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, niewydolność serca, perforacja serca, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytm zatokowy, skala CHA₂DS₂-VASc, stymulacja przedsionkowa, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł przedsionkowo-komorowy, zamknięcie uszka lewego przedsionka