kruchość naczyniowa

Kruchość naczyniowa (łac. fragilitas vasorum) to stan zwiększonej podatności naczyń krwionośnych na uszkodzenia, co prowadzi do ich łatwiejszego pękania i występowania wybroczyn lub siniaków nawet przy minimalnych urazach. Jest to objaw, a nie odrębna jednostka chorobowa, który może towarzyszyć wielu schorzeniom.

Patofizjologicznie kruchość naczyniowa może wynikać z nieprawidłowości w budowie ściany naczyń, zaburzeń w syntezie kolagenu, elastyny lub innych białek strukturalnych. Najczęściej występuje w przebiegu chorób układowych, takich jak: małopłytkowość, skaza krwotoczna, choroba von Willebranda, zespół Cushinga, zaawansowana niewydolność wątroby czy niedobory witaminowe (szczególnie witaminy C i K).

Diagnostyka kruchości naczyniowej obejmuje badania kliniczne (próba opaskowa Rumpla-Leedego), badania laboratoryjne parametrów krzepnięcia, morfologii krwi oraz w niektórych przypadkach badania obrazowe. Leczenie jest ukierunkowane na chorobę podstawową, a w przypadku niedoborów witaminowych na ich suplementację.

W praktyce klinicznej kruchość naczyniowa może być istotnym objawem diagnostycznym, szczególnie w dermatologii, hematologii i medycynie wewnętrznej. Jej występowanie u pacjentów wymaga dokładnej diagnostyki różnicowej i poszukiwania przyczyny podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl