glukuronidy MHD
Glukuronidy MHD (monohydroksypochodnej) to metabolity leku przeciwpadaczkowego okskarbazepiny, powstające w wyniku sprzęgania z kwasem glukuronowym w wątrobie. MHD (10-monohydroksy-10,11-dihydrokarbazepina, znana również jako licarbazepina) jest głównym aktywnym metabolitem okskarbazepiny, odpowiedzialnym za większość działania przeciwdrgawkowego.
Proces glukuronidacji MHD stanowi istotny etap metabolizmu okskarbazepiny, umożliwiający eliminację leku z organizmu. Glukuronidy MHD są rozpuszczalne w wodzie i wydalane głównie przez nerki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może dochodzić do kumulacji tych metabolitów, co wymaga dostosowania dawkowania leku podstawowego.
W praktyce klinicznej monitorowanie stężenia MHD w surowicy jest bardziej wartościowe niż oznaczanie samej okskarbazepiny czy jej glukuronidów, ze względu na szybką konwersję leku macierzystego do aktywnego metabolitu. Stężenie terapeutyczne MHD zazwyczaj mieści się w zakresie 3-35 mg/l, jednak odpowiedź kliniczna powinna być głównym kryterium oceny skuteczności terapii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Oxcarbazepina, podawana doustnie w dawce 600 mg, ulega całkowitemu wchłanianiu i szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD), który osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 34 µmol/l po 4,5 godzinach (tmax). Metabolit MHD charakteryzuje się objętością dystrybucji 49 litrów oraz wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 40%, głównie z albuminami. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z ponad 95% dawki wydalanej z moczem, w tym 49% jako glukuronidy MHD i 27% jako niezmieniony MHD. Okres półtrwania okskarbazepiny wynosi 1,3-2,3 godziny, natomiast MHD – średnio 9,3 ± 1,8 godziny. Farmakokinetyka MHD jest liniowa w dawkach od 300 do 2400 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach stosowania dwukrotnego dawkowania.
11-dihydroksylowa, alfa-1-glikoproteina kwasowa, bariera łożyskowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, eliminacja z osocza, enzymy cytozolowe, farmakokinetyka liniowa, glukuronidy MHD, klirens dostosowany do masy ciała, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolit monohydroksylowy, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, pole pod krzywą stężenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie całkowite, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zmniejszenie klirensu kreatyniny -
Leksykon leków
Okskarbazepina, aktywny składnik Oxepilax, po podaniu doustnym ulega całkowitemu wchłanianiu i szybkiemu metabolizmowi do farmakologicznie aktywnego metabolitu MHD, który osiąga maksymalne stężenie (Cmax) 34 μmol/l po 4,5 godzinach od dawki 600 mg. MHD charakteryzuje się objętością dystrybucji około 49 l, 40% wiązaniem z albuminami i okresem półtrwania około 9,3 ± 1,8 godziny, co uzasadnia dwukrotne dawkowanie dobowo. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, co wymaga monitorowania terapii u kobiet w ciąży. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (>95% dawki), głównie w postaci glukuronidów MHD (49%), niezmienionego MHD (27%) oraz sprzężonej okskarbazepiny (13%). Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie.
11-dihydroksy, aktywny metabolit, alfa-1-glikoproteina kwasowa, bariera łożyskowa, biodostępność, eliminacja z osocza, enzymy cytozolowe wątroby, farmakokinetyka okskarbazepiny, faza eliminacji, glukuronidy MHD, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, metabolit MHD, metabolity wtórne, monohydroksypochodna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, pole pod krzywą stężenia, proces sprzęgania, proporcjonalność dawek, stężenie MHD, stężenie stacjonarne, terapia przeciwpadaczkowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie klirensu kreatyniny
