nekrotyzujące zapalenie powięzi

Nekrotyzujące zapalenie powięzi (NZP) to rzadka, ale potencjalnie śmiertelna infekcja, charakteryzująca się gwałtownym rozszerzaniem się martwicy tkanek miękkich, szczególnie powięzi i tkanki podskórnej. Zakażenie może być wywołane przez pojedynczy patogen, najczęściej paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes), lub przez zespół różnych bakterii tlenowych i beztlenowych działających synergistycznie.

Choroba charakteryzuje się początkowo niespecyficznymi objawami, takimi jak rumień, obrzęk i ból nieproporcjonalnie silny do widocznych zmian skórnych. W miarę postępu zakażenia pojawiają się pęcherze krwotoczne, martwica skóry i objawy ogólnoustrojowe, w tym gorączka, tachykardia i hipotensja prowadzące do wstrząsu septycznego. Śmiertelność w NZP pozostaje wysoka (20-40%) mimo nowoczesnych metod leczenia.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne wykazujące podwyższone parametry zapalne i markery uszkodzenia tkanek, badania obrazowe (USG, TK, MRI) oraz badanie mikrobiologiczne materiału pobranego z miejsca zakażenia. Kluczowym elementem postępowania jest wczesna i agresywna interwencja chirurgiczna z szerokim wycięciem wszystkich martwiczych tkanek, połączona z empiryczną, a następnie celowaną antybiotykoterapią o szerokim spektrum działania.

W leczeniu stosuje się również tlenoterapię hiperbaryczną jako terapię wspomagającą, choć jej skuteczność nie została jednoznacznie potwierdzona. Immunoglobuliny dożylne mogą być rozważane w przypadkach wywołanych przez paciorkowce grupy A, szczególnie w zespole wstrząsu toksycznego. Wczesne rozpoznanie i natychmiastowe leczenie stanowią podstawę poprawy rokowania w tej ciężkiej jednostce chorobowej.