drgawki toniczne i kloniczne

Drgawki toniczne i kloniczne stanowią charakterystyczne elementy napadów padaczkowych, szczególnie tych o charakterze uogólnionym toniczno-klonicznym (dawniej określanych jako napady grand mal). Faza toniczna objawia się nagłym usztywnieniem całego ciała pacjenta, z towarzyszącym wyprężeniem kończyn i tułowia oraz utratą przytomności. Typowo trwa ona od kilkunastu do kilkudziesięciu sekund.

Faza kloniczna następuje bezpośrednio po fazie tonicznej i charakteryzuje się rytmicznymi, synchronicznymi skurczami mięśni całego ciała. Podczas tej fazy występują gwałtowne ruchy kończyn, często z towarzyszącym przygryzieniem języka, ślinotokiem oraz możliwym mimowolnym oddaniem moczu. Faza kloniczna zwykle trwa 1-3 minuty.

W diagnostyce różnicowej drgawek toniczno-klonicznych należy uwzględnić stany takie jak omdlenia wazowagalne, napady psychogenne niepadaczkowe, zaburzenia metaboliczne czy zatrucia. Kluczowe znaczenie diagnostyczne ma dokładny wywiad dotyczący przebiegu napadu, badania obrazowe mózgu (MRI) oraz elektroencefalografia (EEG), która może wykazać charakterystyczne zmiany napadowe.

Leczenie napadów toniczno-klonicznych opiera się głównie na farmakoterapii z wykorzystaniem leków przeciwpadaczkowych. W przypadku napadu trwającego powyżej 5 minut lub występowania napadów seryjnych bez odzyskania przytomności mówimy o stanie padaczkowym, który stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej z podaniem leków przeciwdrgawkowych drogą dożylną.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl