ablacja szpiku
Ablacja szpiku kostnego to procedura medyczna polegająca na całkowitym lub częściowym zniszczeniu komórek macierzystych szpiku kostnego przy użyciu chemioterapii wysokodawkowej i/lub radioterapii. Jest to kluczowy etap przygotowawczy przed przeszczepieniem szpiku kostnego lub komórek macierzystych.
Głównym celem ablacji szpiku jest wyeliminowanie komórek nowotworowych w przypadku chorób rozrostowych układu krwiotwórczego (takich jak białaczki, chłoniaki czy szpiczak mnogi), a także stworzenie przestrzeni dla nowych, zdrowych komórek macierzystych. Procedura ta pozwala również na supresję układu immunologicznego pacjenta, co zmniejsza ryzyko odrzucenia przeszczepu.
W zależności od stanu klinicznego pacjenta i rodzaju choroby podstawowej, stosuje się różne schematy kondycjonowania – od mieloablacyjnych (całkowite zniszczenie szpiku) po niemieloablacyjne (częściowe zniszczenie). Wybór odpowiedniej metody ablacji szpiku ma kluczowe znaczenie dla powodzenia przeszczepu i minimalizacji powikłań potransplantacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Właściwości farmakodynamiczne
Tiotepa, lek alkilujący z grupy L01AC01, wykazuje silne działanie mieloablacyjne i immunosupresyjne, co czyni ją skutecznym środkiem kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT). Mechanizm działania opiera się na uwalnianiu rodników imin etylenowych, które alkilują guaninę w pozycji N-7, prowadząc do uszkodzenia DNA komórek nowotworowych. Tiotepa charakteryzuje się brakiem toksyczności pozaszpikowej nawet przy dawkach przekraczających poziom mielotoksyczny, co umożliwia jej szerokie zastosowanie zarówno w autologicznym, jak i allogenicznym HPCT u dorosłych i dzieci. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu chorób hematologicznych oraz guzów litych, z przeżyciem wolnym od choroby (DFS) sięgającym 43-75% i ogólnym przeżyciem (OS) w zakresie 17-100% w zależności od populacji i czasu obserwacji.
ablacja szpiku, alkilacja guaniny, allogeniczny HPCT, autologiczny HPCT, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba układu krwiotwórczego, działanie radiomimetyczne, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, guz lity, iperyt azotowy, komórka macierzysta, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, ostra GVHD, przeszczepienie komórek macierzystych układu krwiotwórczego, przeżycie wolne od choroby, śmiertelność związana z leczeniem, śmiertelność związana z przeszczepem, środek cytotoksyczny, tiotepa, toksyczność pozaszpikowa, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Właściwości farmakodynamiczne
Busulfan, należący do alkilosulfonianów (ATC: L01AB01), jest dwufunkcyjnym czynnikiem alkilującym o silnym działaniu cytotoksycznym, stosowanym głównie w terapii nowotworów hematologicznych. Jego mechanizm działania opiera się na alkilacji DNA poprzez powstające w środowisku wodnym jony karbokationowe, co prowadzi do supresji granulopoezy i zmniejszenia masy granulocytów. W badaniach klinicznych fazy II (OMC-BUS-3 i OMC-BUS-4) busulfan w dawce 0,8 mg/kg mc. co 6 godzin (łącznie 16 dawek) w połączeniu z cyklofosfamidem (60 mg/kg mc. przez 2 dni) wykazał skuteczną ablację szpiku kostnego oraz 100% przyjęcie przeszczepów u pacjentów z różnymi chorobami hematologicznymi. Czas do wzrostu ANC powyżej 0,5 x 10^9/l wynosił 10-13 dni, a wskaźniki umieralności bez nawrotów po 100 dniach wynosiły 10% u biorców allogenicznych i 0% u autologicznych.
ablacja szpiku, alkilacja DNA, białaczka ostra, białaczka szpikowa przewlekła, chimeryzm, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, cyklofosfamid, czynnik alkilujący, fludarabina, granulopoeza, komórka macierzysta, leczenie kondycjonujące, neutrofil, nowotwór układu krwiotwórczego, oporność na leczenie, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeżycie wolne od choroby, środek cytotoksyczny, współczynnik przeżycia, zespół mielodysplastyczny