ostra choroba wieńcowa
Ostra choroba wieńcowa to zespół objawów klinicznych spowodowanych nagłym zmniejszeniem lub zatrzymaniem przepływu krwi przez tętnice wieńcowe. Obejmuje ona ostre zespoły wieńcowe (OZW), takie jak niestabilna dławica piersiowa, zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz zawał serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI).
Główną przyczyną ostrej choroby wieńcowej jest pęknięcie lub erozja blaszki miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do tworzenia się zakrzepu i zmniejszenia przepływu krwi. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, otyłość oraz predyspozycje genetyczne.
Diagnostyka ostrej choroby wieńcowej opiera się na ocenie objawów klinicznych (typowo ból w klatce piersiowej), badaniach elektrokardiograficznych oraz oznaczeniu markerów martwicy mięśnia sercowego (troponina T i I). Obrazowanie (koronarografia, angio-CT tętnic wieńcowych) pozwala ocenić stopień zwężenia tętnic i zaplanować leczenie inwazyjne.
Leczenie ostrej choroby wieńcowej zależy od jej typu i obejmuje farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, przeciwzakrzepowe, beta-blokery, statyny) oraz zabiegi rewaskularyzacyjne (przezskórna interwencja wieńcowa – PCI lub pomostowanie aortalno-wieńcowe – CABG). Szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia jest kluczowe dla poprawy rokowania i zmniejszenia śmiertelności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Feiba NF
Produkt leczniczy FEIBA NF, stosowany w leczeniu pacjentów z hemofilią i inhibitorami czynników krzepnięcia, wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC), zakrzepica żył, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. Ryzyko to wzrasta przy dawkach przekraczających 200 j./kg/dobę oraz u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka (np. DIC, miażdżyca, uraz zmiażdżeniowy, posocznica). Jednoczesne stosowanie rekombinowanego czynnika VIIa dodatkowo zwiększa to ryzyko. W przypadku stosowania FEIBA NF u pacjentów leczonych emicizumabem odnotowano mikroangiopatię zakrzepową (TMA), co wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka oraz ścisłego monitorowania. Zaleca się nie przekraczać dawki jednorazowej 100 j./kg oraz dobowej 200 j./kg, a w przypadku powikłań zakrzepowo-zatorowych natychmiast przerwać infuzję i wdrożyć odpowiednie leczenie.
anemia hemolityczna, aPTT, choroba wieńcowa, czynnik omijający inhibitor, emicizumab, FEIBA NF, fibrynogen, hemofilia nabyta, inhibitor czynnika krzepnięcia, krwawienie przełomowe, mikroangiopatia zakrzepowa, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ostra choroba wieńcowa, ostra zakrzepica, parwowirus B19, płytki krwi, pokrzywka, powikłania zakrzepowo-zatorowe, produkty degradacji fibryny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anamnestyczna, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, skurcz oskrzeli, test antyglobulinowy, test Coombsa, tromboelastogram, udar mózgu, wirus bezosłonkowy, wirus osłonkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs krążeniowy, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego