glipikan-3
Glipikan-3 (GPC3) to proteoglikan powierzchniowy związany z heparynosiarczanem, który odgrywa kluczową rolę w regulacji wzrostu komórek, podziału komórkowego oraz apoptozy. Jest kodowany przez gen GPC3 zlokalizowany na chromosomie X. W warunkach fizjologicznych glipikan-3 jest obecny głównie podczas rozwoju embrionalnego, natomiast jego ekspresja znacząco spada w większości tkanek dorosłych.
W kontekście klinicznym glipikan-3 zyskał szczególne znaczenie jako biomarker raka wątrobowokomórkowego (HCC). Nadekspresja GPC3 występuje w 70-90% przypadków HCC, podczas gdy w zdrowej tkance wątroby oraz w łagodnych zmianach wątrobowych, takich jak gruczolak czy dysplazja, jest praktycznie niewykrywalna. Ta specyficzność czyni glipikan-3 wartościowym markerem diagnostycznym, umożliwiającym różnicowanie HCC od innych zmian wątrobowych.
Glipikan-3 może być wykrywany za pomocą badań immunohistochemicznych w materiale biopsyjnym, a także jako marker serołogiczny we krwi pacjentów. Prowadzone są intensywne badania nad wykorzystaniem przeciwciał anty-GPC3 w immunoterapii HCC oraz nad opracowaniem testów diagnostycznych bazujących na tym markerze. Wysoka ekspresja GPC3 w komórkach nowotworowych wiąże się zazwyczaj z gorszym rokowaniem u pacjentów z HCC.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Rak wątroby, szczególnie rak wątrobowokomórkowy (HCC), jest często diagnozowany w zaawansowanym stadium, co ogranicza możliwości terapeutyczne. Wczesne wykrycie, z pięcioletnim przeżyciem przekraczającym 70%, wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badania laboratoryjne (m.in. alfa-fetoproteinę (AFP) z poziomem diagnostycznym powyżej 400-500 ng/ml, testy funkcji wątroby, badania w kierunku HBV i HCV oraz markery takie jak PIVKA-II i glipikan-3) oraz badania obrazowe. Ultrasonografia (USG) z czułością około 45-60% i swoistością 97% u pacjentów z marskością jest podstawowym badaniem przesiewowym, natomiast tomografia komputerowa (CT) wielofazowa i rezonans magnetyczny (MRI) stanowią złoty standard diagnostyczny, charakteryzując się wysoką dokładnością i czułością, szczególnie MRI w obrazowaniu HCC. Typowe cechy radiologiczne HCC (wzmocnienie w fazie tętniczej, wypłukiwanie kontrastu w fazie żylnej) pozwalają na postawienie diagnozy bez biopsji w wielu przypadkach.
albumina, alfa-fetoproteina, badania przesiewowe, bilirubina, biopsja płynna, biopsja wątroby, enzymy wątrobowe, glipikan-3, klasyfikacja TNM, krążące DNA nowotworowe, krążące komórki nowotworowe, marskość wątroby, obrazowanie molekularne, pozytonowa tomografia emisyjna, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny wątroby, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa wątroby, ultrasonografia wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wzmocnienie kontrastowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi najczęstszy pierwotny nowotwór złośliwy wątroby, a jego wczesne wykrycie jest kluczowe dla poprawy rokowania, z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia przekraczającym 70% przy wykryciu małych guzów. Nadzór zalecany przez AASLD, EASL i APASL obejmuje ultrasonografię (USG) co 6 miesięcy, często z oznaczaniem alfa-fetoproteiny (AFP). USG cechuje się czułością około 60% i swoistością 97% w marskości, jednak dla zmian <2 cm czułość spada do 21%. Diagnostyka obrazowa opiera się na wielofazowej tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI), które wykazują charakterystyczne cechy HCC, takie jak hiperwzmocnienie w fazie tętniczej i wypłukiwanie w fazie żylnej. MRI z kontrastem hepato-specyficznym (np. Gd-EOB-DTPA) jest preferowaną metodą dla małych zmian. System LI-RADS standaryzuje klasyfikację zmian wątroby na podstawie cech obrazowych.
AASLD, alfa-fetoproteina, białko szoku cieplnego 70, biopsja płynna, biopsja wątroby, des-gamma-karboksyprotrombina, glipikan-3, kwas gadoksetowy, marskość wątroby, pierwotny nowotwór wątroby, przewlekła choroba wątroby, radiomika, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie genomu, syntetaza glutaminowa, sztuczna inteligencja, ultrasonografia, ultrasonografia z kontrastem, zakażenie HBV