wulwektomia
Wulwektomia to procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu części lub całości sromu (wulwy). Zabieg ten wykonywany jest najczęściej w przypadku nowotworów złośliwych sromu, takich jak rak płaskonabłonkowy, a także w niektórych przypadkach ciężkich zmian przednowotworowych (VIN III) czy chorób przewlekłych niepoddających się leczeniu zachowawczemu.
Rozróżnia się wulwektomię częściową (usunięcie tylko części sromu objętej patologią) oraz wulwektomię radykalną (całkowite usunięcie sromu wraz z okolicznymi tkankami). Zabieg radykalny często obejmuje również usunięcie regionalnych węzłów chłonnych pachwinowych. Wulwektomia radykalna z limfadenektomią jest standardowym postępowaniem w zaawansowanych przypadkach raka sromu.
Powikłania po wulwektomii mogą obejmować zaburzenia gojenia rany, infekcje, obrzęk limfatyczny kończyn dolnych (po limfadenektomii), zaburzenia seksualne oraz problemy z oddawaniem moczu. Rehabilitacja po zabiegu ma istotne znaczenie dla poprawy jakości życia pacjentek. W ostatnich latach obserwuje się tendencję do wykonywania zabiegów mniej inwazyjnych, gdy jest to onkologicznie bezpieczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dysfunkcja seksualna kobiet – Leczenie
Dysfunkcja seksualna kobiet (FSD) dotyka około 40-43% populacji i obejmuje zaburzenia pożądania, pobudzenia, orgazmu oraz ból podczas stosunku. Diagnostyka powinna być kompleksowa, obejmująca wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne, ocenę hormonalną oraz analizę czynników psychologicznych i relacyjnych. W terapii zaleca się podejście multidyscyplinarne, wykorzystujące modele komunikacyjne PLISSIT lub ALLOW. Psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna (CBT), terapia uważności, terapia par, ukierunkowana masturbacja oraz ćwiczenia sensoryczne (sensate focus) stanowią podstawę leczenia. W farmakoterapii stosuje się flibanserynę i bremelanotyd, zatwierdzone przez FDA do leczenia hipoaktywnego zaburzenia pożądania seksualnego (HSDD) u kobiet przed menopauzą, a także terapię hormonalną (estrogeny miejscowe, testosteron, prasteron, ospemifen) oraz bupropion poza wskazaniami rejestracyjnymi. Fizjoterapia dna miednicy, w tym ćwiczenia Kegla, biofeedback i stymulacja elektryczna, wykazuje skuteczność w redukcji bólu i poprawie funkcji seksualnych.
anorgazmia pierwotna, ból podczas stosunku, bremelanotyd, bupropion, ćwiczenia Kegla, dehydroepiandrosteron, dysfunkcja seksualna kobiet, dyspareunia, hipoaktywne zaburzenie pożądania seksualnego, orgazm, osocze bogatopłytkowe, ospemifen, pobudzenie seksualne, pochwica, pożądanie seksualne, prasterone, terapia biofeedback, terapia laserowa pochwy, terapia poznawczo-behawioralna, trening mięśni dna miednicy, uważność, vulwodynia, waginizm, wulwektomia, zaburzenie orgazmu, zaburzenie orgazmu kobiet, zespół genitalno-moczowy menopauzy - Leksykon chorób i schorzeń
Wulwodynia – Epidemiologia
Wulwodynia, definiowana jako przewlekły ból sromu trwający minimum 3 miesiące bez jednoznacznej przyczyny, stanowi istotny problem zdrowotny kobiet w różnym wieku i grupach etnicznych. Epidemiologia wskazuje na roczną zachorowalność na poziomie 3,1-4,2 przypadków na 100 kobietolat, a punktowa częstość występowania waha się od 3% do 16%, z wyższą częstością u młodszych kobiet (np. 7,6/100 osobolat w wieku 20 lat) oraz u kobiet pochodzenia hiszpańskiego (22,7/100 osobolat). Wulwodynia współwystępuje często z innymi schorzeniami bólowymi, takimi jak zespół śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego (ok. 25% współwystępowania) oraz zaburzeniami psychicznymi (lęk, depresja). Czynniki ryzyka obejmują m.in. zaburzenia snu, przewlekły ból w innych lokalizacjach, wcześniejsze infekcje bakteryjne i grzybicze, a także styl życia, np. noszenie obcisłych spodni i usuwanie włosów z wzgórka łonowego, co zwiększa ryzyko odpowiednio dwukrotnie i o 74%.
amitryptylina, bakteryjna waginoza, ból sromu, dyspareunia, gabapentyna, lęk i depresja, lek przeciwdepresyjny, menopauza, podejście multimodalne, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rozszerzacze pochwowe, śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, szczawiany, TENS, wirus brodawczaka ludzkiego, wulwektomia, wulwodynia, wzgórek łonowy, zaburzenia snu, zachorowalność, zakażenie grzybicze pochwy, zarządzanie objawami - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Leczenie
Rak sromu, będący rzadkim nowotworem, wymaga leczenia multidyscyplinarnego dostosowanego do stadium zaawansowania, wielkości guza, lokalizacji oraz stanu ogólnego pacjentki. Podstawową metodą jest chirurgia, obejmująca wycięcie miejscowe z marginesem 1-2 cm, częściową lub radykalną wulwektomię oraz ewentualne usunięcie węzłów chłonnych pachwinowych. W wybranych przypadkach stosuje się biopsję węzła wartowniczego, co pozwala ograniczyć zakres zabiegu i zmniejszyć ryzyko powikłań. Radioterapia, najczęściej teleradioterapia, może być stosowana neoadjuwantowo, adjuwantowo lub jako leczenie samodzielne, a brachyterapia stanowi alternatywę w wybranych sytuacjach. Chemioterapia, z lekami takimi jak cisplatyna i fluorouracyl (5-FU), jest wykorzystywana w chemioradioterapii, przedoperacyjnie lub w leczeniu zaawansowanym. Immunoterapia, w tym miejscowe stosowanie imikwimodu oraz inhibitory punktów kontrolnych (np. pembrolizumab), znajduje zastosowanie zwłaszcza w śródnabłonkowej neoplazji sromu (VIN) i zaawansowanych postaciach choroby.
biopsja węzła wartowniczego, brachyterapia, chemioradioterapia, chirurgia laserowa, cisplatyna, ekscyzja, erlotynib, fluorouracyl, imikwimod, inhibitory punktów kontrolnych, inkontynencja, leczenie paliatywne, neoplazja śródnabłonkowa sromu, nietrzymanie moczu, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, pembrolizumab, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak płaskonabłonkowy sromu, rak sromu, teleradioterapia, VIN, węzły chłonne pachwinowe, wulwektomia