farmakokinetyka metronidazolu

Metronidazol charakteryzuje się bardzo dobrą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, wynoszącą około 80-100%. Po absorpcji z przewodu pokarmowego szybko przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, kości, śliny i wydzieliny pochwowej. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1-2 godzin po podaniu.

Lek w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (około 10-20%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych związanych z wypieraniem innych substancji z połączeń białkowych. Metronidazol ma objętość dystrybucji wynoszącą około 0,7-1,0 l/kg, co świadczy o dobrym przenikaniu przez bariery biologiczne.

Metabolizm metronidazolu zachodzi głównie w wątrobie na drodze hydroksylacji, utleniania bocznych łańcuchów oraz sprzęgania z kwasem glukuronowym. Głównym metabolitem jest hydroksymetronidazol, który również wykazuje działanie przeciwbakteryjne, choć słabsze od związku macierzystego. Okres półtrwania metronidazolu wynosi 6-8 godzin.

Wydalanie metronidazolu zachodzi głównie przez nerki (60-80% dawki), częściowo w postaci niezmienionej, a częściowo jako metabolity. Około 10-15% dawki jest wydalane z kałem. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast w ciężkiej niewydolności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki ze względu na spowolniony metabolizm i wydłużony okres półtrwania leku.