napad pourazowy
Napad pourazowy, znany również jako napady postępujące po urazie głowy (post-traumatic seizures), to rodzaj napadu padaczkowego, który występuje w następstwie urazu mózgowo-czaszkowego. Napady te mogą pojawić się bezpośrednio po urazie (wczesne – do 7 dni po zdarzeniu) lub w okresie późniejszym (późne – powyżej 7 dni po urazie).
Patofizjologia napadów pourazowych wiąże się z uszkodzeniem tkanki mózgowej, tworzeniem się blizn glejowych, zaburzeniami mikrokrążenia oraz zmianami biochemicznymi w neuronach. Czynniki ryzyka obejmują ciężkość urazu, obecność krwiaków wewnątrzczaszkowych, wgłobienia kości czaszki, utratę przytomności trwającą ponad 24 godziny oraz wiek powyżej 65 lat.
Diagnostyka napadów pourazowych obejmuje badania neuroobrazowe (TK, MRI), elektroencefalografię (EEG) oraz ocenę kliniczną. W przypadku wczesnych napadów pourazowych stosuje się profilaktykę przeciwdrgawkową przez 7 dni po urazie, najczęściej z wykorzystaniem lewetiracetamu lub fenytoiny. Leczenie późnych napadów pourazowych przypomina standardową terapię padaczki, z doborem leku przeciwpadaczkowego w zależności od typu napadu i charakterystyki pacjenta.
Napady pourazowe stanowią istotny problem kliniczny, gdyż mogą prowadzić do wtórnego uszkodzenia mózgu poprzez zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne, hipoksję oraz wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Długoterminowe rokowanie zależy od ciężkości pierwotnego urazu, skuteczności leczenia oraz występowania nawrotów napadów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki – Zapobieganie i profilaktyka
Drgawki są istotnym powikłaniem u pacjentów w stanie krytycznym, szczególnie na oddziałach intensywnej opieki neurologicznej. Profilaktyka lekami przeciwdrgawkowymi (AED) jest standardem w niektórych stanach klinicznych, zwłaszcza po ciężkim urazie mózgu (TBI), gdzie zaleca się stosowanie lewetyracetamu przez ≤7 dni (słaba rekomendacja, niska jakość dowodów). W przypadku samoistnego krwotoku śródmózgowego (sICH) krótkoterminowa profilaktyka (7 dni) lewetyracetamem jest preferowana, szczególnie u pacjentów z wynikiem 2HELPS2B ≥1. Profilaktyka po krwotoku podpajęczynówkowym (SAH) nie jest rutynowo zalecana, z wyjątkiem pacjentów z wysokim stopniem w skali Hunta-Hessa, powikłaniami wodogłowia lub zajęciem tętnicy środkowej mózgu. W przypadku przerzutów do mózgu i oponiaków bez historii drgawek profilaktyka przeciwdrgawkowa nie jest rekomendowana. Wskazane jest unikanie długotrwałej terapii przeciwdrgawkowej ze względu na potencjalne pogorszenie funkcji poznawczych i działania niepożądane.
biofeedback, diazepam, dieta ketogeniczna, drgawka, drgawka gorączkowa, fenytoina, fosfenytoina, guz mózgu, hipoglikemia, infekcja wewnątrzczaszkowa, kannabidiol, ketoza, klonazepam, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródmózgowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, nagła nieoczekiwana śmierć w padaczce, napad pourazowy, oponiak, padaczka, profilaktyka drgawek, stymulacja nerwu błędnego, terapia biofeedback, topiramat, udar niedokrwienny, urazowe uszkodzenie mózgu, wodogłowie, zatrzymanie krążenia