dystrybucja wielokompartmentowa
Dystrybucja wielokompartmentowa to model farmakokinetyczny opisujący sposób, w jaki leki rozprzestrzeniają się w organizmie poprzez różne przedziały (kompartmenty) tkanek i płynów ustrojowych. W przeciwieństwie do modelu jednokompartmentowego, zakłada on, że lek nie rozprzestrzenia się natychmiast i równomiernie po całym organizmie.
W modelu wielokompartmentowym organizm jest podzielony na co najmniej dwa kompartmenty: centralny (obejmujący krew i dobrze ukrwione narządy) oraz peryferyjny (obejmujący tkanki gorzej ukrwione). Dystrybucja leku między tymi kompartmentami zależy od jego właściwości fizykochemicznych, takich jak lipofilność, stopień jonizacji, wiązanie z białkami osocza oraz przepływ krwi przez tkanki.
Znajomość dystrybucji wielokompartmentowej ma kluczowe znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Pozwala ona przewidzieć stężenie leku w różnych tkankach w czasie, co ma bezpośredni wpływ na skuteczność terapeutyczną i profil działań niepożądanych. W praktyce klinicznej model ten wykorzystuje się do obliczania schematów dawkowania, dostosowania dawek u pacjentów z zaburzeniami funkcji narządów oraz przewidywania interakcji lekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lungamo 18 mcg/dawkę odmierzoną
Tiotropiowy bromek, substancja czynna produktu Lungamo w postaci proszku do inhalacji, dostarcza dawkę 10 µg tiotropium do płuc z każdej kapsułki zawierającej 22,5 µg tiotropiowego bromku jednowodnego (odpowiadającego 18 µg tiotropium). Po inhalacji biodostępność tiotropium wynosi około 19,5%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 5-7 minut. Lek wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową, z objętością dystrybucji 32 L/kg i 72% wiązaniem z białkami osocza. Tiotropium jest wydalane głównie z moczem w postaci niezmienionej (74% po podaniu dożylnym), a jego okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin. Klirens nerkowy przekracza klirens kreatyniny, co wskazuje na aktywne wydzielanie do moczu. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania raz na dobę, bez kumulacji leku.
aktywne wydzielanie leku, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność tiotropium, cytochrom P-450, czwartorzędowy związek amoniowy, dystrybucja wielokompartmentowa, hydroliza estru, inhalator miękkiej mgły, inhibitor CYP 2D6, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, mikrosom wątroby, niewydolność wątroby, POChP, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, tiotropiowy bromek, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Tiotropium – Właściwości farmakokinetyczne
Tiotropium, będący czwartorzędowym związkiem amoniowym, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po inhalacji na poziomie 19,5%, podczas gdy biodostępność po podaniu doustnym wynosi jedynie 2-3%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi średnio 12,9 pg/ml, z minimalnym stężeniem 1,71 pg/ml. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (72%) oraz dużą objętość dystrybucji (32 l/kg). Okres półtrwania tiotropium wynosi od 27 do 45 godzin, a całkowity klirens po podaniu dożylnym u zdrowych ochotników to 880 ml/min. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki, z 74% dawki wydalanej niezmienionej z moczem po podaniu dożylnym, natomiast po inhalacji jedynie około 7% (1,3 µg) jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. Farmakokinetyka tiotropium jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, farmakokinetyka liniowa, hepatocyty ludzkie, hydroliza estru, inhalator miękkiej mgły, inhibitory izoenzymów, klirens, klirens kreatyniny, metabolity II fazy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja metaboliczna, POChP, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, roztwór do inhalacji, sprzęganie z glutationem, tiotropium, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Srivasso 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna leku Srivasso, jest czwartorzędowym związkiem amoniowym o bardzo słabej rozpuszczalności w wodzie, stosowanym w postaci proszku do inhalacji (22,5 µg bromku tiotropiowego jednowodnego, odpowiadające 18 µg tiotropium, dawka dostarczana przez inhalator HandiHaler to 10 µg tiotropium). Po inhalacji biodostępność całkowita wynosi 19,5% u młodych, zdrowych ochotników, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 5-7 minut. U pacjentów z POChP maksymalne stężenie w osoczu wynosi 12,9 pg/ml, a stężenie w stanie stacjonarnym 1,71 pg/ml. Tiotropium wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (72%) oraz dużą objętość dystrybucji (32 L/kg). Lek charakteryzuje się małym stopniem metabolizmu, głównie wydalany jest z moczem w postaci niezmienionej (74% po podaniu dożylnym), a jego okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin. Klirens całkowity po podaniu dożylnym wynosi 880 ml/min, a klirens nerkowy u pacjentów z POChP zmniejsza się z 365 ml/min (<65 lat) do 271 ml/min (>65 lat), bez istotnego wpływu na AUC0-6ss i Cmax,ss.
bariera krew-mózg, biodostępność, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, inhalator, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acopair 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna produktu Acopair, jest czwartorzędowym związkiem amoniowym stosowanym w postaci proszku do inhalacji (kapsułki zawierają 21,7 µg bromku tiotropiowego bezwodnego, odpowiadające 18 µg tiotropium, z dawką dostarczoną 12 µg tiotropium). Po inhalacji biodostępność całkowita wynosi 19,5%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5-7 minut (12,9 pg/ml w stanie stacjonarnym u pacjentów z POChP). Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma dużą objętość dystrybucji (32 l/kg) i wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w postaci niezmienionej (74% po podaniu dożylnym, 7% po inhalacji u pacjentów z POChP), a jego okres półtrwania wynosi 27-45 godzin. Metabolizm tiotropium jest minimalny, głównie nieenzymatyczny, z udziałem CYP 2D6 i 3A4 w przemianie mniejszej części dawki, bez istotnego wpływu na aktywność tych izoenzymów.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, inhalator NeumoHaler, izoenzym CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosom wątroby, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, oksydacja, POChP, podanie wziewne, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spiriva 18 mcg
Bromek tiotropiowy, stosowany wziewnie w postaci proszku do inhalacji (kapsułki zawierają 18 µg tiotropium, odpowiadające 22,5 µg bromku tiotropiowego jednowodnego), charakteryzuje się biodostępnością po inhalacji na poziomie 19,5%, co wskazuje na efektywne dostarczanie leku do płuc. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP stężenia w stanie stacjonarnym wahają się od 1,71 do 12,9 pg/ml. Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma dużą objętość dystrybucji (32 l/kg) i jest wydalany głównie przez nerki – 74% dawki dożylnej w postaci niezmienionej z moczem, natomiast po inhalacji około 7% (1,3 µg) w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania raz na dobę bez kumulacji leku.
bariera krew-mózg, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, farmakokinetyka liniowa, hepatocyt ludzki, hydroliza estru, izoenzym CYP, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, parametr AUC, parametr Cmax, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, tiotropium, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Bromek tiotropiowy – Właściwości farmakokinetyczne
Bromek tiotropiowy, stosowany wziewnie w postaci proszku do inhalacji, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością około 19,5% u młodych, zdrowych ochotników, co wskazuje na efektywne dostarczanie leku do płuc, w przeciwieństwie do biodostępności doustnej wynoszącej 2-3%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się szybko, w ciągu 5-7 minut po inhalacji, a w stanie stacjonarnym u pacjentów z POChP wynosi średnio 12,9 pg/ml, z minimalnym stężeniem 1,71 pg/ml. Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 32 l/kg oraz wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w postaci niezmienionej – 74% dawki po podaniu dożylnym oraz około 7% (1,3 µg) po inhalacji w ciągu 24 godzin u pacjentów z POChP. Klirens nerkowy u pacjentów z POChP zmniejsza się z wiekiem (365 ml/min u osób <65 lat do 271 ml/min u osób ≥65 lat), jednak nie powoduje to istotnego wzrostu ekspozycji na lek (AUC0-6,ss i Cmax,ss). Efektywny okres półtrwania tiotropium wynosi od 27 do 45 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez kumulacji substancji.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, czwartorzędowy związek amoniowy, dystrybucja wielokompartmentowa, eliminacja, farmakokinetyka liniowa, hepatocyt ludzki, inhibitor CYP 2D6, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, podanie wziewne, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, rozkład nieenzymatyczny, stan stacjonarny, stężenie tiotropium w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ontipria 18 mcg
Bromek tiotropiowy, stosowany w postaci proszku do inhalacji (21,7 μg bromku tiotropiowego odpowiadającego 18 μg tiotropium, z dawką dostarczoną 10 μg), charakteryzuje się biodostępnością całkowitą wynoszącą 19,5% po inhalacji, podczas gdy biodostępność doustna jest znacznie niższa (2-3%). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi 12,9 pg/ml, z utrzymującym się stężeniem 1,71 pg/ml. Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 32 l/kg i wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w postaci niezmienionej – 74% po podaniu dożylnym oraz 7% (1,3 μg) po inhalacji u pacjentów z POChP w ciągu 24 godzin. Efektywny okres półtrwania wynosi od 27 do 45 godzin, a farmakokinetyczny stan stacjonarny osiągany jest do 7 dnia terapii bez kumulacji leku.
bariera krew-mózg, biodostępność tiotropium, bromek tiotropium, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, hepatocyty ludzkie, inhibitor CYP 2D6, izoenzym CYP 2D6, klirens kreatyniny, mikrosomy wątroby ludzkiej, niewydolność wątroby, okres półtrwania, POChP, podanie dożylne, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, rozkład nieenzymatyczny, sprzęganie z glutationem, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Braltus 10 mcg
Bromek tiotropiowy, będący czwartorzędowym związkiem amoniowym, stosowany jest w postaci proszku do inhalacji (16 µg bromku tiotropiowego/kapsułka, odpowiadające 13 µg tiotropium, z dawką dostarczoną 10 µg tiotropium). Po inhalacji biodostępność całkowita wynosi 19,5%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 5-7 minut. U pacjentów z POChP stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym wynoszą średnio 12,9 pg/ml, z szybkim spadkiem zgodnym z dystrybucją wielokompartmentową. Tiotropium wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (72%) oraz dużą objętość dystrybucji (32 l/kg). Metabolizm jest minimalny, z 74% dawki wydalanej niezmienionej z moczem, a reszta ulega nieenzymatycznemu rozkładowi lub oksydacji zależnej od CYP450. Okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na aktywne wydzielanie do moczu.
bariera krew-mózg, biodostępność, bromek tiotropiowy, chinidyna, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, farmakokinetyka liniowa, inhalator Zonda, inhibitory izoenzymów, izoenzymy CYP, ketokonazol, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, proszek do inhalacji, rozkład nieenzymatyczny, różnice etniczne, sprzęganie z glutationem, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności nerek, związek czwartorzędowy