ślimak ucha wewnętrznego
Ślimak ucha wewnętrznego (cochlea) to spiralnie skręcona struktura anatomiczna, stanowiąca kluczowy element narządu słuchu. Jest to wypełniona płynem struktura kostna, przypominająca kształtem muszlę ślimaka, która u człowieka wykonuje około 2,5 skrętu wokół własnej osi.
Wewnątrz ślimaka znajduje się narząd Cortiego, będący właściwym receptorem słuchowym. Zawiera on komórki rzęsate, które przekształcają drgania mechaniczne w impulsy nerwowe. Ślimak podzielony jest na trzy przestrzenie (schody): przedsionek (scala vestibuli), schody środkowe (scala media) i schody bębenka (scala tympani).
Funkcjonowanie ślimaka opiera się na złożonym mechanizmie przetwarzania fal dźwiękowych. Drgania błony podstawnej, wywołane ruchem płynów w ślimaku, są odbierane przez komórki rzęsate w różnych miejscach wzdłuż ślimaka, w zależności od częstotliwości dźwięku. Dźwięki o wysokiej częstotliwości są rejestrowane w podstawie ślimaka, a o niskiej częstotliwości – w jego wierzchołku.
Patologie ślimaka ucha wewnętrznego mogą prowadzić do różnych form niedosłuchu odbiorczego, głuchoty czy szumów usznych. Diagnostyka obejmuje badania audiometryczne, otoemisje akustyczne oraz potencjały wywołane pnia mózgu. Implant ślimakowy stanowi istotną opcję terapeutyczną dla pacjentów z głębokim niedosłuchem spowodowanym uszkodzeniem ślimaka.