zwiększenie stężenia kreatyniny
Zwiększenie stężenia kreatyniny to laboratoryjny objaw dysfunkcji nerek. Kreatynina, produkt końcowy metabolizmu mięśniowego, jest filtrowana przez nerki i wydalana z moczem, dlatego jej poziom we krwi stanowi kluczowy marker funkcji nerek.
Do wzrostu stężenia kreatyniny dochodzi najczęściej w przebiegu ostrego uszkodzenia nerek (AKI) lub przewlekłej choroby nerek (CKD). Prawidłowe wartości kreatyniny u dorosłych wynoszą 0,6-1,2 mg/dl u mężczyzn i 0,5-1,1 mg/dl u kobiet, przy czym nawet niewielkie, lecz stabilne podwyższenie poziomu może wskazywać na utratę około 50% funkcji nerek.
Diagnostyka różnicowa obejmuje stany przednerkowe (odwodnienie, niewydolność serca, wstrząs), przyczyny miąższowe (ostre martwicze cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, glomerulopatie) oraz przyczyny zanerkowe (niedrożność dróg moczowych). Na interpretację wyników wpływają także masa mięśniowa, dieta wysokobiałkowa, niektóre leki (m.in. NLPZ, aminoglikozydy, inhibitory ACE), jak również przejściowe czynniki, takie jak intensywny wysiłek fizyczny.
Ocena funkcji nerek wymaga zawsze skorelowania stężenia kreatyniny z szacunkowym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (eGFR), który uwzględnia wiek, płeć i rasę pacjenta. U osób w podeszłym wieku lub z małą masą mięśniową, stężenie kreatyniny może pozostawać w granicach normy mimo znacznego upośledzenia funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Gefitinib Genoptim 250 mg
Profil bezpieczeństwa gefitynibu został określony na podstawie danych z badań klinicznych fazy III (ISEL, INTEREST, IPASS) obejmujących 2462 pacjentów oraz doświadczeń po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi (>20%) są biegunka oraz objawy skórne (wysypka, trądzik, suchość skóry, świąd), które zwykle pojawiają się w pierwszym miesiącu leczenia i mają charakter odwracalny. Ciężkie działania niepożądane (stopień 3-4 wg CTC) wystąpiły u około 8% pacjentów, a u 3% konieczne było przerwanie terapii. Szczególną uwagę zwraca śródmiąższowa choroba płuc (ChŚP), występująca u 1,3% pacjentów, często w ciężkiej postaci (stopień 3-4 CTC), z ryzykiem zgonu. Częstość ChŚP jest wyższa w populacjach azjatyckich, zwłaszcza japońskiej (do 5,8% z 38,6% śmiertelnością w badaniu porejestracyjnym). W badaniu IPASS u pacjentów azjatyckich ChŚP występowała u 2,6% leczonych gefitynibem, w porównaniu do 1,4% w grupie chemioterapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, białkomocz, biegunka, bilirubina całkowita, choroba śródmiąższowa płuc, gefitynib, gorączka, hepatotoksyczność, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadżerka rogówki, niewydolność wątroby, nudności, objaw skórny, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, osłabienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, suchość jamy ustnej, suchość oka, suchość skóry, świąd, trądzik, Wspólna Skala Toksyczności, wymioty, wysypka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clarithromycin Genoptim 250 mg
Podczas terapii klarytromycyną (Clarithromycin Genoptim 250 mg, tabletki powlekane) najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia) oraz zaburzenia percepcji smaku, które mają zazwyczaj łagodne nasilenie. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do tego u dorosłych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z immunosupresją, zwłaszcza z AIDS, stosujących wysokie dawki (1000 mg/dobę) przez dłuższy czas, gdzie obserwuje się częstsze działania niepożądane, takie jak zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT, AlAT), leukopenia, trombocytopenia oraz podwyższone stężenie azotu mocznikowego. W tej grupie mogą również wystąpić reakcje skórne, bóle głowy, zaburzenia słuchu i dolegliwości żołądkowo-jelitowe.
AIDS, aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy, bezsenność, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dysgeuzja, immunosupresja, kandydoza, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, Mycobacterium, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie percepcji smaku, zaburzenie słuchu, zakażenie mykobakteryjne, zespół nabytego niedoboru odporności, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 500 mg
Klarytromycyna, stosowana w dawce 500 mg (Taclar 500 mg), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, występującymi bardzo często (≥1/10). Inne działania niepożądane o częstości od niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) do częstości nieznanej obejmują leukopenię, neutropenię, trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), wydłużenie odstępu QT, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), wysypkę skórną oraz zaburzenia nerek (wzrost kreatyniny i mocznika). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest analogiczny do dorosłych, a u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę, obserwuje się zwiększone ryzyko nieprawidłowości laboratoryjnych, w tym podwyższenia AspAT i AlAT (2-3%), leukopenii, trombocytopenii oraz wzrostu azotu mocznikowego.
AIDS, AlAT, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, AspAT, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, duszność, działanie niepożądane, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, neutropenia, niestrawność, nudności, reakcja anafilaktyczna, stężenie azotu mocznikowego, świąd, sztywność mięśniowa, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół nabytego niedoboru odporności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Benalapril 5
Lek Benalapril zawierający enalapryl maleinian w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób z ograniczoną objętością wewnątrznaczyniową spowodowaną stosowaniem diuretyków, dietą niskosodową, dializą, biegunką lub wymiotami. Objawowe niedociśnienie jest częstsze u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza przy nasileniu choroby, stosowaniu dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii oraz współistniejących zaburzeniach czynności nerek. Leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską, monitorując ciśnienie tętnicze i dostosowując dawki Benalaprilu oraz diuretyków. W przypadku objawowego niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej, dożylne uzupełnienie objętości fizjologicznym roztworem soli oraz monitorowanie ciśnienia do stabilizacji. Przejściowe niedociśnienie nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji terapii, choć w razie potrzeby może być konieczna modyfikacja dawkowania.
biegunka i wymioty, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, dializa, dieta z ograniczeniem soli, diuretyk, diuretyk pętlowy, dysfagia, enalapryl maleinian, fizjologiczny roztwór soli, hiponatremia, hipowolemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, leki moczopędne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie, odwodnienie organizmu, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika w surowicy, stężenie potasu, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxydyna 60 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxydyna, został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 9 295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniach tych, w tym w programie MEDAL z udziałem 17 412 pacjentów stosujących dawki 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy, potwierdzono profil działań niepożądanych, który jest spójny w różnych wskazaniach. Do bardzo często występujących działań niepożądanych (≥1/10) należał ból brzucha, a często (≥1/100 do <1/10) obserwowano m.in. zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zgagę, nudności, wymioty, zawroty głowy, ból głowy, nadciśnienie tętnicze oraz obrzęki. Szczególną uwagę zwraca ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, przełom nadciśnieniowy i zastoinowa niewydolność serca, a także powikłań ze strony przewodu pokarmowego (owrzodzenia, perforacje, krwawienia), wątroby (zapalenie, niewydolność, żółtaczka) oraz nerek (niewydolność, zaburzenia czynności).
białkomocz, ból brzucha, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent zakrzepowy, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie dwunastnicy, przełom nadciśnieniowy, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid Uno 500 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Fromilid Uno, jest antybiotykiem makrolidowym, który może wywoływać działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, zwykle o łagodnym nasileniu. U dorosłych pacjentów stosujących dawki 1000 mg/dobę częściej występują nudności, wymioty, wysypka, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT, co może wskazywać na hepatotoksyczność. W grupie pacjentów z obniżoną odpornością, w tym z AIDS, obserwuje się trudności w odróżnieniu działań niepożądanych od objawów choroby podstawowej, a u 2-3% pacjentów przyjmujących 1000 mg/dobę stwierdzono istotne zwiększenie enzymów wątrobowych oraz cytopenie, a także podwyższenie stężenia azotu mocznikowego, sugerujące wpływ na funkcje nerek. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy, biegunka, ból brzucha, immunosupresja, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, neutropenia, niestrawność, nudności, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie smaku, zakażenie Mycobacterium, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avasart 80 mg
Avasart 80 mg, zawierający walsartan, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Profil bezpieczeństwa walsartanu jest dobrze poznany i nie wykazuje zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Działania niepożądane różnią się w zależności od podstawowej choroby pacjenta. U pacjentów z niewydolnością serca częściej obserwuje się hiperkaliemię (niezbyt często), zawroty głowy (często), niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne (często), a także niewydolność i zaburzenia czynności nerek (często). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym działania niepożądane takie jak bóle brzucha i kaszel występują niezbyt często. W obu grupach mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, wysypka i świąd o nieznanej częstości. Monitorowanie elektrolitów, parametrów nerkowych i wątrobowych jest kluczowe podczas terapii.
azot mocznikowy, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, hematokryt, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrolowane badania kliniczne, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, stężenie bilirubiny, stężenie hemoglobiny, walsartan, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipper-Mono 160 mg
Walsartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego i wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony w badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów. Częstość działań niepożądanych nie zależy od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem specyfiki populacji: dorosłych z nadciśnieniem, pacjentów po zawale mięśnia sercowego/niewydolności serca oraz dzieci i młodzieży, zwłaszcza z przewlekłą chorobą nerek. Najczęstsze działania niepożądane u dorosłych obejmują hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, nudności, zmiany parametrów wątrobowych oraz obrzęk naczynioruchowy.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba posurowicza, działanie przeciwnadciśnieniowe, funkcja neuropoznawcza, hiperkaliemia, hiponatremia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, profil bezpieczeństwa preparatu, przewlekła choroba nerek, substancja czynna, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie naczyń krwionośnych, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Exferana 90 mg
Deferazyroks jest doustnym lekiem chelatującym o wysokiej selektywności wobec jonów żelaza(III), działającym poprzez wiązanie żelaza w stosunku 2:1 i promowanie jego wydalania głównie z kałem. W badaniach metabolicznych u pacjentów z talasemią i obciążeniem żelazem wykazano zależną od dawki skuteczność: dawki 10, 20 i 40 mg/kg mc./dobę powodowały wydalanie netto żelaza odpowiednio 0,119, 0,329 i 0,445 mg Fe/kg mc./dobę. W badaniach klinicznych obejmujących 703 pacjentów (dzieci i dorośli) z różnymi niedokrwistościami wymagającymi transfuzji, stosowanie deferazyroksu w dawkach 20-30 mg/kg mc./dobę przez rok skutkowało znaczącym zmniejszeniem stężenia żelaza w wątrobie (do 8,9 mg Fe/g suchej masy) oraz ferrytyny w surowicy (do 926 μg/l). Monitorowanie ferrytyny w surowicy okazało się wiarygodnym wskaźnikiem odpowiedzi na leczenie. Ponadto, leczenie dawkami 10-30 mg/kg mc./dobę przez rok poprawiało parametry MRI T2* mięśnia sercowego, wskazując na redukcję obciążenia żelazem serca.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, deferazyroks, deferoksamina, ferrytyna, hemosyderoza potransfuzyjna, jon żelaza, lek chelatujący, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, stężenie żelaza w wątrobie, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, talasemia beta, talasemia niezależna od transfuzji, transfuzja wymienna, zespół Diamonda-Blackfana, zespół mielodysplastyczny, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicopix 200 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u noworodków i małych dzieci, u których niedojrzałość układów metabolicznych i wydalniczych zwiększa ryzyko toksyczności. Opisano przypadek podania dożylnego dawki 400 mg (około 95 mg/kg mc.) u 29-dniowego noworodka, co wywołało objawy pobudzenia psychoruchowego. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują pobudzenie psychoruchowe, nefrotoksyczność (z możliwym wzrostem kreatyniny i zmniejszeniem diurezy), ototoksyczność (szumy uszne, zaburzenia słuchu), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje miejscowe przy podaniu dożylnym. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na ograniczoną liczbę raportów i szeroki profil bezpieczeństwa leku.
antybiotyk glikopeptydowy, dializa otrzewnowa, diureza, hemodializa, leukopenia, manifestacja kliniczna przedawkowania, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, pobudzenie psychoruchowe, podanie dożylne, przedawkowanie teikoplaniny, szum uszny, trombocytopenia, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie nerwu słuchowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie słuchu, zapalenie żyły, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Omniscan 0,5 mmol/ml
Omniscan (gadodiamid) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, u którego około 6% pacjentów doświadcza działań niepożądanych. Najczęstsze objawy to reakcje nadwrażliwości, nudności (≥1/100 do <1/10) i wymioty (≥1/1 000 do <1/100). W obrębie układu nerwowego często występują bóle głowy, zawroty głowy, parestezje oraz krótkotrwałe zaburzenia smaku (≥1/100 do <1/10), a rzadziej drgawki, drżenie i senność (≥1/1 000 do <1/100). Rzadko obserwuje się zaburzenia widzenia (≥1/10 000 do <1/1 000), lęk (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz tachykardię o nieznanej częstości. Reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
biegunka, ból głowy, ból stawu, ciężka niewydolność nerek, drgawka, duszność, gadodiamid, nerkopochodne zwłóknienie układowe, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, parestezja, podrażnienie gardła, pokrzywka, reakcja alergiczna skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół zaburzeń oddechowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arprenessa 5 mg
Arprenessa, zawierająca peryndopryl z argininą, jest inhibitorem ACE o profilu działań niepożądanych typowym dla tej klasy leków. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty). W badaniu EUROPA ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 0,3% pacjentów leczonych peryndoprylem (n=16/6122) w porównaniu do 0,2% w grupie placebo (n=12/6107), z niedociśnieniem tętniczym u 6 pacjentów, obrzękiem naczynioruchowym u 3 oraz nagłym zatrzymaniem akcji serca u 1 pacjenta. Zgłaszano także częstsze wykluczenia z powodu kaszlu i niedociśnienia w grupie peryndoprylu (6,0% vs 2,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
agranulocytoza, astenia, bezmocz, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, peryndopryl z argininą, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień wielopostaciowy, senność, SIADH, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, tachykardia, udar, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek 40 mg
Przedawkowanie telmisartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, manifestuje się głównie objawami sercowo-naczyniowymi, z dominującym niedociśnieniem tętniczym zagrażającym perfuzji narządowej. Towarzyszyć mu może tachykardia jako mechanizm kompensacyjny lub paradoksalnie bradykardia wskazująca na dysfunkcję autonomicznego układu nerwowego. Dodatkowo obserwuje się zawroty głowy wynikające z hipoperfuzji mózgowej oraz ryzyko ostrej niewydolności nerek, potwierdzanej laboratoryjnie wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy. Spadek ciśnienia perfuzyjnego nerek jest konsekwencją nadmiernej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykardia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hipoperfuzja OUN, lek wazopresyjny, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, oliguria, ostra niewydolność nerek, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, przedawkowanie telmisartanu, receptor AT1, tachykardia, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, zwiększenie stężenia kreatyniny