metabolit N-tlenek
N-tlenek to metabolit powstający w wyniku procesu N-oksydacji, który stanowi jedną z głównych dróg biotransformacji związków zawierających azot. Podczas tego procesu dochodzi do przyłączenia atomu tlenu do atomu azotu, co prowadzi do powstania pochodnej o zmodyfikowanych właściwościach fizykochemicznych.
N-tlenki są istotne z punktu widzenia farmakologii i toksykologii, ponieważ w większości przypadków charakteryzują się zwiększoną hydrofilnością w porównaniu do związków macierzystych, co ułatwia ich eliminację z organizmu. Proces N-oksydacji jest katalizowany głównie przez enzymy z rodziny cytochromu P450 oraz monooksygenazy zawierające flawinę (FMO).
W praktyce klinicznej należy pamiętać, że metabolity typu N-tlenek mogą wykazywać odmienną aktywność farmakologiczną niż związki macierzyste, co może prowadzić zarówno do dezaktywacji leku, jak i do powstawania aktywnych metabolitów. W niektórych przypadkach N-tlenki mogą ulegać redukcji w warunkach beztlenowych (np. w jelicie), co skutkuje regeneracją związku macierzystego i może prowadzić do efektu pierwszego przejścia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexpram 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Nexpram (dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax wynoszącym około 4 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową z okresem półtrwania około 30 godzin i klirensem osoczowym około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które stanowią odpowiednio 28-31% i poniżej 5% stężenia leku w osoczu.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-tlenek, metabolity demetylowane, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, racemat cytalopramu, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybki metabolizm, Tmax, utlenienie azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escipram 5 mg
Escytalopram, będący substancją czynną leku Escipram dostępnym w dawkach 5, 10, 15 i 20 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od posiłku, z Tmax około 4 godzin po podaniu wielokrotnym oraz biodostępnością około 80%. Lek wykazuje pozorną objętość dystrybucji 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 80%, co wskazuje na znaczną ilość aktywnej farmakologicznie frakcji wolnej. Metabolizm escytalopramu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlega demetylacji (metabolit demetylowany stanowi 28-31% stężenia leku), didemetylacji (<5%) oraz utlenianiu azotu, a także sprzęganiu z kwasem glukuronowym. Główne izoenzymy cytochromu P450 zaangażowane w metabolizm to CYP2C19 (kluczowy), CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania leku wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się głównie drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem głównie metabolitów, przy farmakokinetyce liniowej i osiąganiu stanu stacjonarnego po około tygodniu stosowania (przy dawce 10 mg stężenia w osoczu wynoszą średnio 50 nmol/l, zakres 20-125 nmol/l).
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, escytalopram, glukuronid, glukuronidacja, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, racemat cytalopramu, stan stacjonarny, Tmax, wolny metabolizer, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesicare 1 mg/ml
Solifenacyna bursztynian charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg, z wysoką biodostępnością około 90% i czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 4-12 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm solifenacyny odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin. Po podaniu doustnym identyfikuje się cztery metabolity, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna wykazuje aktywność farmakologiczną. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (70% dawki), z wydalaniem około 11% substancji czynnej w postaci niezmienionej.
AUC, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksysolifenacyna, klirens kreatyniny, kwaśna α1-glikoproteina, metabolit N-tlenek, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, pęcherz nadreaktywny, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wpływ rasy, wydalanie przez nerki, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Servenon 20 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek ulega hepatycznej biotransformacji głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku macierzystego) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z przewagą wydalania metabolitów z moczem. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
ADME, AUC, biodostępność escytalopramu, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, escytalopram, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie escytalopramu, wolny metabolizm CYP2C19, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elicea 5 mg
Escytalopram, aktywny składnik preparatu Elicea, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania dawki, a okres półtrwania eliminacyjnego (t½ β) wynosi około 30 godzin po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Eliminacja odbywa się zarówno drogą metaboliczną, jak i nerkową, z wydalaniem metabolitów z moczem, co podkreśla znaczenie prawidłowej funkcji nerek.
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja, eliminacja, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, metabolity escytalopramu, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, SSRI, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexpram 20 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Nexpram, charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 80%, niezależnie od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach, a okres półtrwania eliminacyjnego (t½ β) wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, a stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Objętość dystrybucji po podaniu doustnym wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a stopień wiązania z białkami osocza jest umiarkowany (<80%), co wpływa na dostępność farmakologiczną i potencjalne interakcje lekowe.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, ekspozycja układowa, escytalopram, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne leku, substancja czynna, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby