choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic

Choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic to grupa schorzeń charakteryzujących się całkowitym lub częściowym zamknięciem światła naczynia tętniczego przez skrzeplinę lub materiał zatorowy. Patofizjologia obejmuje tworzenie się zakrzepu in situ w miejscu uszkodzenia śródbłonka naczyniowego lub embolizację materiałem zatorowym pochodzącym z innego miejsca układu naczyniowego.

Najczęstsze przyczyny obejmują miażdżycę tętnic, zaburzenia rytmu serca (zwłaszcza migotanie przedsionków), wady zastawkowe serca, stany nadkrzepliwości oraz urazy naczyń. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i stopnia niedrożności naczynia oraz rozwoju krążenia obocznego. Typowe manifestacje to nagły ból, zaburzenia czucia, osłabienie lub brak funkcji w obszarze unaczynionym przez zajętą tętnicę, a także objawy niedokrwienia (bladość, ochłodzenie kończyny, brak tętna).

Diagnostyka obejmuje badanie przedmiotowe, USG dopplerowskie, angiografię CT lub MR, klasyczną arteriografię oraz badania laboratoryjne oceniające parametry krzepnięcia. Leczenie zależy od lokalizacji, przyczyny i czasu trwania niedokrwienia. Metody terapeutyczne obejmują leczenie przeciwkrzepliwe, trombolityczne, interwencje wewnątrznaczyniowe (trombektomia, angioplastyka, stentowanie) oraz chirurgiczną embolektomię lub bypass.

Profilaktyka choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic koncentruje się na identyfikacji i leczeniu czynników ryzyka, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, dyslipidemie, palenie tytoniu, oraz odpowiedniej antykoagulacji u pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi stanami predysponującymi do zatorowości. Rokowanie zależy od rozległości zajęcia naczyniowego, skuteczności wczesnej interwencji oraz obecności chorób współistniejących.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl