martwica toksyczna naskórka
Martwica toksyczna naskórka (Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) to rzadkie, zagrażające życiu schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się masywnym złuszczaniem naskórka i błon śluzowych. Jest najcięższą postacią skórnych reakcji polekowych z odsetkiem śmiertelności sięgającym 30-40%. TEN definiuje się jako utratę ponad 30% powierzchni naskórka, przy czym gdy utrata obejmuje 10-30%, mówi się o zespole nakładania SJS/TEN.
Główną przyczyną martwicy toksycznej naskórka są reakcje na leki, przede wszystkim antybiotyki (sulfonamidy), leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, lamotrygina), niesteroidowe leki przeciwzapalne, allopurynol i newirapina. Patogeneza TEN opiera się na reakcji immunologicznej, w której kluczową rolę odgrywają limfocyty T cytotoksyczne i cytokiny prozapalne, szczególnie TNF-alfa, prowadząc do masowej apoptozy keratynocytów.
Obraz kliniczny TEN rozpoczyna się niespecyficznymi objawami grypopodobnymi, po których następuje bolesna wysypka rumieniowa, szybko przekształcająca się w pęcherze i rozległe obszary odsłoniętej skóry właściwej. Charakterystycznym objawem jest objaw Nikolskiego (oddzielanie się naskórka pod wpływem lekkiego nacisku). Zajęcie błon śluzowych oczu, jamy ustnej, narządów płciowych i dróg oddechowych jest powszechne i może prowadzić do poważnych powikłań.
Leczenie TEN wymaga natychmiastowej hospitalizacji, najlepiej w ośrodku leczenia oparzeń lub oddziale intensywnej terapii. Obejmuje natychmiastowe odstawienie leku wywołującego, intensywną opiekę wspomagającą (wyrównanie płynów i elektrolitów, kontrola bólu, profilaktyka zakażeń), ochronę odsłoniętych powierzchni skóry oraz leczenie immunomodulujące (dożylne immunoglobuliny, cyklosporyna, kortykosteroidy). Wczesne rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Inventum Max 50 mg
Lek Inventum Max zawiera syldenafil w dawce 50 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia. Profil bezpieczeństwa syldenafilu opiera się na danych z 74 badań klinicznych z udziałem 9570 pacjentów oraz ponad 10-letnim monitorowaniu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (≥1/10), nagłe zaczerwienienia twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród rzadkich, ale istotnych działań wymienia się m.in. udar mózgu, drgawki, przednią niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego (NAION), nagłą śmierć sercową, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz priapizm.
arytmia komorowa, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, jaskrawe widzenie, kołatania serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar mózgu, uderzenia gorąca, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Talidomid jest lekiem o silnym działaniu teratogennym, wymagającym ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży u wszystkich pacjentów, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Talidomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet, które mogą zajść w ciążę, jeśli nie spełniają wymogów programu. Ponadto, lek może powodować zaburzenia miesiączkowania, w tym brak miesiączki, co należy traktować jako potencjalny objaw ciąży do czasu jej wykluczenia. Wydawanie leku powinno być ograniczone do maksymalnie 4 tygodni leczenia u kobiet w wieku rozrodczym, z koniecznością potwierdzenia negatywnego testu ciążowego przed każdą kolejną receptą.
antykoncepcja, blok przedsionkowo-komorowy, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, choroba zakrzepowo-zatorowa żył, ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, martwica toksyczna naskórka, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, ostra białaczka szpikowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, prezerwatywa, reakcja alergiczna, reakcja polekowa z eozynofilią, senność, trombocytopenia, zaburzenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazol SUN w dawce 40 mg, podawany dożylnie w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa podobnym do innych postaci farmaceutycznych i wskazań terapeutycznych, bez wyraźnej zależności działań niepożądanych od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka oraz nudności. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje w miejscu podania, zwłaszcza przy stosowaniu dużych dawek przez 72 godziny. U pacjentów w stanie krytycznym, stosujących omeprazol dożylnie, odnotowano sporadyczne przypadki nieodwracalnych zaburzeń widzenia, jednak bez potwierdzonego związku przyczynowego z lekiem. Badania farmakokinetyczne u dzieci (0-18 lat, n=57) potwierdziły zgodność profilu bezpieczeństwa z danymi dla populacji dorosłych, bez nowych sygnałów niepożądanych.
agranulocytoza, badanie kliniczne, digoksyna, encefalopatia, esomeprazol, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczna naskórka, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, polip żołądka, roztwór do wstrzykiwań, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Distem 380 mg + 300 mg
Lek Distem, zawierający metokarbamol (380 mg) oraz paracetamol (300 mg) w formie tabletek, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący różnorodne działania niepożądane, które należy monitorować podczas terapii. W badaniach klinicznych nie odnotowano ciężkich zdarzeń niepożądanych, jednak najczęściej zgłaszano ból głowy (metokarbamol) oraz hepatotoksyczność, zaburzenia nerek, hematologiczne, hipoglikemię i alergiczne zapalenie skóry (paracetamol). Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów MedDRA oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do bardzo rzadkich działań należą m.in. małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, reakcje anafilaktyczne, hipoglikemia, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevens-Johnsona) oraz zaburzenia nerek, szczególnie po przedawkowaniu paracetamolu.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie skóry, aminotransferaza wątrobowa, biegunka, ból głowy, bradykardia, dyspepsja, hepatotoksyczność, hipoglikemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczna naskórka, metokarbamol, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, nieostre widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, pancytopenia, paracetamol, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ropomocz, skurcz oskrzeli, suchość w jamie ustnej, świąd, toksyczny wpływ na nerki, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia krwi, zapalenie spojówek, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie talidomidem wymaga prowadzenia przez doświadczonych lekarzy, ze względu na ryzyko powikłań i konieczność ścisłego monitorowania. Standardowa dawka wynosi 200 mg/dobę doustnie, z maksymalnym czasem terapii do 504 dni (12 cykli po 42 dni). W terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem dawkowanie jest dostosowane do wieku pacjenta, bezwzględnej liczby neutrofili oraz liczby płytek krwi, np. u pacjentów ≤ 75 lat z neutrofilami ≥ 1500/μl i płytkami ≥ 100 000/μl stosuje się talidomid 200 mg/dobę, melfalan 0,25 mg/kg/dobę i prednizon 2 mg/kg/dobę. Podawanie talidomidu wieczorem poprawia tolerancję ze względu na działanie uspokajające. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie powikłań takich jak zakrzepica, neuropatia obwodowa, reakcje skórne, neutropenia i trombocytopenia, z modyfikacją dawkowania lub przerwaniem leczenia w zależności od nasilenia działań niepożądanych ocenianych wg skali NCI CTC.
bezwzględna liczba neutrofili, białe krwinki, bradykardia, chemioterapeutyk, ciężka reakcja skórna, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica toksyczna naskórka, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, senność, środek immunomodulujący, szpiczak mnogi, szpik kostny, talidomid, terapia skojarzona, trombocytopenia, utrata świadomości, warfaryna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Actigra 25 mg
Profil bezpieczeństwa syldenafilu, oparty na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów, wskazuje na najczęstsze działania niepożądane takie jak ból głowy (≥1/10), nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym chromatopsję i niewyraźne widzenie. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania neurologiczne (udar mózgu, drgawki, omdlenia) oraz okulistyczne (przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, zamknięcie naczyń siatkówki, krwotok siatkówkowy). W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano tachykardię, kołatania serca, nadciśnienie i niedociśnienie, a także rzadkie, ale ciężkie zdarzenia jak nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego i arytmie. Występują również reakcje skórne, w tym rzadkie, ale poważne zespoły Stevensa-Johnsona i martwica toksyczna naskórka.
arytmia komorowa, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, monitorowanie bezpieczeństwa farmakoterapii, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, nasilona erekcja, niedoczulica, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, omdlenie, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, senność, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, widzenie podwójne, zaburzenia łzawienia, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Thalidomide Accord 50 mg
Terapia talidomidem w leczeniu szpiczaka mnogiego powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem doświadczonych lekarzy, ze względu na ryzyko powikłań i konieczność monitorowania parametrów hematologicznych oraz działań niepożądanych. Zalecana dawka talidomidu wynosi 200 mg/dobę (u pacjentów ≤ 75 lat) lub 100 mg/dobę (u pacjentów > 75 lat), podawana doustnie w pojedynczej dawce na noc. Leczenie obejmuje maksymalnie 12 cykli sześciotygodniowych. W schemacie pierwszego rzutu talidomid stosowany jest w połączeniu z melfalanem i prednizonem, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, liczby neutrofili (≥ 1000/μl) i płytek krwi (≥ 50 000/μl). Dawka melfalanu wymaga redukcji o 50% przy klirensie kreatyniny < 50 ml/min, z maksymalną dawką 24 mg/dobę dla pacjentów ≤ 75 lat i 20 mg/dobę dla pacjentów > 75 lat.
bezwzględna liczba neutrofili, białe krwinki, bradykardia, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, martwica toksyczna naskórka, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parametry hematologiczne, parestezja, płytki krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja skórna, środek immunomodulujący, szpiczak mnogi, szpik kostny, talidomid, terapia skojarzona, trombocytopenia, warfaryna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg
Manti Extra to lek w formie tabletek do rozgryzania i żucia, zawierający famotydynę (10 mg), magnezu wodorotlenek (165 mg) oraz wapnia węglan (800 mg). Działania niepożądane występują rzadko i są zwykle łagodne oraz odwracalne po zaprzestaniu terapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy (często), nudności i biegunka (niezbyt często). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (np. niepokój, zawroty głowy, omamy, splątanie), dolegliwości ze strony układu pokarmowego (dyskomfort, wzdęcia, suchość w jamie ustnej), parestezje i kurcze mięśni, a także reakcje skórne i alergiczne, w tym potencjalnie zagrażające życiu martwice toksyczne naskórka oraz anafilaksję. Występują również rzadkie zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia) oraz objawy uszkodzenia wątroby (żółtaczka cholestatyczna, podwyższone enzymy wątrobowe). W układzie rozrodczym mogą pojawić się impotencja i obniżone libido.
agranulocytoza, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, drgawki, dyskomfort brzuszny, enzymy wątrobowe, famotydyna, impotencja, kurcze mięśni, lęk, leki zobojętniające, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczna naskórka, niepokój, niestrawność, nudności, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu, wysypka, wzdęcia, zaburzenia smaku, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – MENSIL MAX 50 mg
Syldenafil, substancja czynna leku MENSIL MAX 50 mg (tabletki do rozgryzania i żucia), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 9570 pacjentów z 74 badań klinicznych oraz ponad 10-letnim doświadczeniu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy i zawroty głowy (często, ≥1/100 do <1/10), nagłe zaczerwienienia twarzy, niestrawność, zatkany nos, nudności oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują udar mózgu, drgawki, przednią niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego (NAOIN), zamknięcie naczyń siatkówki, zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz martwicę toksyczną naskórka (TEN). Szczególną uwagę należy zwrócić na priapizm, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, hematospermia, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omdlenie, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, uderzenia gorąca, widzenie podwójne, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doppelsil Max 50 mg
Preparat DoppelSil MAX zawierający 50 mg syldenafilu został poddany szerokiej analizie bezpieczeństwa na podstawie danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy (>1/10). Często występujące działania obejmują zawroty głowy, zaburzenia widzenia barwnego (np. widzenie na niebiesko, zielono, czerwono, żółto), niewyraźne widzenie, nagłe zaczerwienienia twarzy, uderzenia gorąca, uczucie zatkanego nosa, nudności oraz niestrawność (częstość 1/100 do <1/10). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane to m.in. udar mózgu, drgawki, nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego, arytmie, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAOIN), zespół Stevensa-Johnsona oraz priapizm wymagający natychmiastowej interwencji.
arytmia komorowa, ból głowy, ból mięśni, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, nagłe zaczerwienienie twarzy, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedoczulica, niedoczulica jamy ustnej, niestabilna dławica, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności, omdlenie, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, suchość w ustach, światłowstręt, syldenafil, szum w uszach, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, uderzenia gorąca, utrata słuchu, widzenie podwójne, wymioty, zaburzenia widzenia, zamknięcie naczyń siatkówki, zatkanie zatok, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy ośrodkowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esopol 40 mg
Esomeprazol, substancja czynna leku Esopol 40 mg (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce klinicznej. W zakresie hematologicznym mogą wystąpić rzadko leukopenia i trombocytopenia, a bardzo rzadko agranulocytoza i pancytopenia, stanowiące poważne zagrożenie życia. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, również należą do rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia, mogą występować z różną częstością i mają istotne znaczenie kliniczne. W sferze neurologicznej najczęściej obserwuje się bóle głowy, a rzadziej zawroty głowy, parestezje, senność oraz zaburzenia smaku. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują często ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia, nudności, wymioty oraz polipy dna żołądka o charakterze łagodnym. Niezbyt często obserwuje się suchość w jamie ustnej, zapalenie jamy ustnej i zakażenia grzybicze przewodu pokarmowego, a także mikroskopowe zapalenie okrężnicy o nieznanej częstości.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dysgeuzja, encefalopatia, esomeprazol, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, łysienie, martwica toksyczna naskórka, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie mięśni, pancytopenia, parestezje, pobudzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, świąd, toczeń rumieniowaty skórny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zakażenie grzybicze przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamania kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekap 50 mg
Lek Lekap zawierający syldenafil w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii zaburzeń erekcji, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10 lat monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca się na działania niepożądane o nieznanej częstości, zgłaszane po dopuszczeniu leku do obrotu, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refleksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, jaskra, kołatanie serca, kontrola placebo, krótkowzroczność, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, monitorowanie farmakoterapii, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności, priapizm, próba podwójnie ślepa, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, widzenie na niebiesko, widzenie podwójne, zaburzenia siatkówki, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie ciała szklistego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg
Lakozamid, stosowany w terapii napadów częściowych oraz uogólnionej padaczki idiopatycznej z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (PGTCS), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują u ponad 60% pacjentów w badaniach klinicznych. Najczęstsze objawy to zawroty głowy (pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego), bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, z większością działań o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, często ustępujących po zmniejszeniu dawki. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12,2%, najczęściej z powodu zawrotów głowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na kardiologiczne działania niepożądane, w tym zależne od dawki wydłużenie odstępu PR i blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia (0-0,7% w zależności od dawki), a także rzadkie, ale poważne przypadki bloków wyższego stopnia oraz migotania i trzepotania przedsionków zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. U pacjentów pediatrycznych obserwuje się dodatkowo gorączkę, zapalenie nosogardła i gardła, osłabienie apetytu, nietypowe zachowanie oraz letarg, a senność występuje częściej (≥1/10) niż u dorosłych (≥1/100 do <1/10). U osób starszych (≥65 lat) częściej występują upadki, biegunka, drżenia oraz blok P-K pierwszego stopnia (4,8% vs 1,6% u młodszych dorosłych), a odsetek przerwania leczenia jest ponad dwukrotnie wyższy (21,0% vs 9,2%).
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dawka nasycająca, dyskineza, dyzartria, hipestezja, lakozamid, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, napad częściowy, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odstęp PR, omdlenie, pacjent pediatryczny, padaczka idiopatyczna uogólniona, padaczka miokloniczna, parestezja, podwójne widzenie, senność, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cipronex 250 mg
Cipronex, zawierający cyprofloksacynę w formie chlorowodorku, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się nudności i biegunkę (występujące u 1-10% pacjentów). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (np. eozynofilia, leukopenia, pancytopenia), reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia psychiczne (depresja, omamy, mania), neurologiczne (drgawki, neuropatie), sercowe (arytmie, wydłużenie odstępu QT), a także poważne powikłania skórne (zespół Stevensa-Johnsona) i mięśniowo-szkieletowe (zapalenie i zerwanie ścięgien, szczególnie ścięgna Achillesa). Występują również rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu stany, takie jak martwica wątroby czy zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków.
agranulocytoza, artropatia, arytmia komorowa, ból głowy, choroba posurowicza, cyprofloksacyna, depresja, drgawki, drżenie, duszność, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolon, fotowrażliwość, hamowanie szpiku kostnego, hiperglikemia, hipomania, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, mania, martwica toksyczna naskórka, martwica wątroby, miastenia, migrena, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadkażenie grzybicze, nadmierna aktywność psychomotoryczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i biegunka, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja lękowa, reakcja psychotyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipoglikemiczna, splątanie i dezorientacja, stan astmatyczny, stan padaczkowy, świąd, szumy uszne, tachykardia, tętniak aorty, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie kanalikowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zerwanie ścięgna, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie aminotransferaz