zespół Stevena-Johnsona
Zespół Stevena-Johnsona (SJS) to ciężka, potencjalnie zagrażająca życiu reakcja nadwrażliwości, charakteryzująca się martwicą naskórka i błon śluzowych. Schorzenie to zaliczane jest do spektrum reakcji polekowych wraz z toksyczną nekrolizą naskórka (TEN), od której różni się przede wszystkim stopniem zajęcia powierzchni ciała (w SJS < 10%).
Najczęstszą przyczyną zespołu Stevena-Johnsona są leki, zwłaszcza sulfonamidy, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, lamotrygina, fenytoina), niesteroidowe leki przeciwzapalne, allopurynol oraz niektóre antybiotyki. Czynnikami wyzwalającymi mogą być również infekcje (Mycoplasma pneumoniae, wirus Herpes simplex) oraz rzadziej czynniki genetyczne związane z układem HLA.
Objawy zespołu Stevena-Johnsona rozpoczynają się zwykle niespecyficznymi objawami grypopodobnymi (gorączka, złe samopoczucie), po których następuje bolesna wysypka z charakterystycznymi zmianami pęcherzowymi i nadżerkami na skórze oraz błonach śluzowych. Zajęcie błon śluzowych dotyczy najczęściej jamy ustnej, oczu oraz narządów płciowych, co może prowadzić do poważnych powikłań i trwałych następstw.
Leczenie zespołu Stevena-Johnsona obejmuje natychmiastowe odstawienie podejrzanego leku, intensywną opiekę wspomagającą jak w przypadku oparzeń (wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, zapobieganie zakażeniom, odpowiednie odżywianie), miejscowe leczenie zmian skórnych i śluzówkowych oraz w niektórych przypadkach stosowanie leków immunosupresyjnych. Kontrowersyjne pozostaje zastosowanie kortykosteroidów systemowych i immunoglobulin dożylnych.
Śmiertelność w zespole Stevena-Johnsona wynosi około 5-10%, a główne czynniki prognostyczne obejmuje wiek pacjenta, rozległość zmian skórnych, współistniejące choroby oraz wartość wskaźnika SCORTEN. Pacjenci, którzy przeżyli epizod SJS, powinni otrzymać dokładne informacje na temat leków, których muszą bezwzględnie unikać w przyszłości.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levofloxacin Sandoz
Levofloxacin Sandoz wymaga szczególnej ostrożności podczas przepisywania, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach lub fluorochinolonach. Ryzyko wystąpienia poważnych, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmuje układ mięśniowo-szkieletowy (np. zapalenie i zerwanie ścięgien, szczególnie Achillesa), układ nerwowy, funkcje psychiczne oraz zmysły. Dawkowanie dożylne powinno być prowadzone zgodnie z zaleceniami: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut. Podczas infuzji możliwe jest wystąpienie tachykardii i obniżenia ciśnienia tętniczego, które w rzadkich przypadkach może prowadzić do zapaści krążeniowej. Lek zawiera znaczące ilości sodu: 178,4 mg w 50 ml (8,92% dziennej dawki wg WHO) oraz 357 mg w 100 ml (17,85%). Należy unikać stosowania u pacjentów z padaczką, a także u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi oraz u osób w podeszłym wieku i kobiet, ze względu na zwiększoną wrażliwość.
antagonista witaminy K, choroba Behçeta, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridium difficile, DRESS, Escherichia coli, fluorochinolon, lewofloksacyna, martwica wątroby, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadkażenie, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, padaczka, polineuropatia, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, tętniak aorty, wąglik, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie glikemii, zaburzenie tkanki łącznej, zaburzenie widzenia, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Stevena-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terbisil
Przed rozpoczęciem terapii terbinafiną w postaci chlorowodorku (Terbisil 250 mg) konieczna jest ocena czynności wątroby, wykluczająca przewlekłe lub aktywne choroby wątroby, które stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest zalecane szczególnie po 4-6 tygodniach leczenia, a w przypadku ich podwyższenia należy natychmiast przerwać terapię. U pacjentów z istniejącą chorobą wątroby klirens terbinafiny może być zmniejszony nawet o 50%, co wymaga dostosowania dawkowania. Objawy sugerujące zaburzenia czynności wątroby, takie jak nudności, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka czy ciemne zabarwienie moczu, powinny skłonić do natychmiastowego odstawienia leku i wykonania szczegółowej oceny funkcji wątroby. Terbisil jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min lub stężeniem kreatyniny >300 μmol/l ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa w tej grupie.
agranulocytoza, beta-blokery, ciężka reakcja skórna, czynność wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor MAO-B, izoenzym CYP2D6, klirens kreatyniny, klirens terbinafiny, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowości składu krwi, niewydolność wątroby, SSRI, stężenie kreatyniny, toczeń rumieniowaty, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zespół DRESS, zespół Stevena-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamide Grindeks, zawierający loperamidu chlorowodorek, jest stosowany w leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki u pacjentów powyżej 12 roku życia oraz dzieci od 10 dni życia. Analiza bezpieczeństwa opiera się na danych z 31 badań klinicznych obejmujących 3076 pacjentów, z czego 2755 leczono z powodu ostrej biegunki, a 321 z powodu przewlekłej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w leczeniu ostrej biegunki były zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), ból głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). W terapii biegunki przewlekłej dominowały wzdęcia (2,8%), zaparcia (2,2%), nudności (1,2%) i zawroty głowy (1,2%). Profil działań niepożądanych u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych i młodzieży.
biegunka ostra, biegunka ostra i przewlekła, biegunka przewlekła, ból brzucha, ból głowy, działanie niepożądane, hipertonia, loperamidu chlorowodorek, mioza, niedrożność jelit, nudność, obniżony poziom świadomości, obrzęk naczynioruchowy, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, suchość w jamie ustnej, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczne rozdęcie okrężnicy, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka pęcherzowa, wzdęcie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevena-Johnsona