remisja depresji
Remisja depresji oznacza ustąpienie lub znaczne zmniejszenie objawów depresji, co stanowi główny cel leczenia zaburzeń depresyjnych. W praktyce klinicznej mówi się o remisji, gdy pacjent nie spełnia już kryteriów diagnostycznych depresji, a objawy ustępują na tyle, że nie zaburzają codziennego funkcjonowania.
Według standardów klinicznych remisję depresji można ocenić przy pomocy skal, takich jak Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D) czy Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale (MADRS). Zazwyczaj przyjmuje się, że wynik poniżej 7 punktów w skali HAM-D lub poniżej 10 punktów w MADRS wskazuje na remisję.
Warto rozróżnić remisję od odpowiedzi na leczenie, która oznacza poprawę o co najmniej 50% w stosunku do stanu wyjściowego, ale niekoniecznie ustąpienie wszystkich objawów. Remisja może być częściowa (gdy ustępuje większość, ale nie wszystkie objawy) lub pełna (całkowite ustąpienie objawów). Celem terapeutycznym jest osiągnięcie pełnej remisji, ponieważ pozostałe objawy zwiększają ryzyko nawrotu choroby.
W praktyce klinicznej szczególnie istotne jest monitorowanie czasu trwania remisji. Remisja utrzymująca się przez co najmniej 6 miesięcy określana jest jako wyzdrowienie (recovery). Osiągnięcie długotrwałej remisji wymaga często kontynuacji farmakoterapii przez odpowiednio długi czas (zazwyczaj 6-12 miesięcy po pierwszym epizodzie, dłużej w przypadku nawracających epizodów) oraz często łączenia farmakoterapii z psychoterapią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Axyven 37,5 mg
Axyven to preparat zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Lek jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD) oraz profilaktyce nawrotów depresji, szczególnie u pacjentów z historią nawracających epizodów. Ponadto, Axyven znajduje zastosowanie w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej (SAD) oraz zaburzeń panicznych z lub bez agorafobii. Formuła o przedłużonym uwalnianiu umożliwia stabilne stężenie wenlafaksyny w osoczu i dawkowanie raz na dobę, co sprzyja lepszej adherencji do leczenia. Tabletki różnią się wielkością (średnica od 7 mm do 9,5 mm) oraz zawartością laktozy (od 3 mg do 5,7 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agorafobia, compliance, duża depresja, epizod depresyjny, fobia społeczna, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcje lekowe, lęk antycypacyjny, napad paniki, nawracające epizody depresyjne, nietolerancja laktozy, profilaktyka nawrotów depresji, remisja depresji, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne, zachowanie unikające - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Banavin 15 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, jest psychoanaleptykiem o wielokierunkowym mechanizmie działania, obejmującym antagonizm receptorów 5-HT3, 5-HT7 i 5-HT1D, częściowy agonizm 5-HT1B, agonizm 5-HT1A oraz hamowanie transportera serotoniny (5-HT). W badaniach PET wykazano, że dawki 5, 10 i 20 mg/dobę powodują odpowiednio około 50%, 65% i ponad 80% zajęcia transportera 5-HT w jądrach szwu. Klinicznie potwierdzono skuteczność wortioksetyny w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) u dorosłych, w tym osób starszych, z istotną poprawą w skali MADRS (średnia różnica względem placebo: -2,3 do -4,6 punktów przy dawkach 5-20 mg/dobę, p≤0,007) oraz wyższym odsetkiem odpowiedzi i remisji. W badaniu porównawczym z agomelatyną wykazano przewagę wortioksetyny w zakresie efektu przeciwdepresyjnego i poprawy funkcji klinicznych (CGI-I). Ponadto, w badaniu zapobiegania nawrotom, lek istotnie wydłużał czas do nawrotu MDD (p=0,004, HR=2,0). W populacji osób starszych (≥65 lat) potwierdzono skuteczność w dawce 5 mg/dobę z różnicą 4,7 punktu w MADRS względem placebo.
agonista receptora, antagonista receptora, częściowy agonista receptora, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja seksualna, działanie anksjolityczne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, funkcja poznawcza, inhibitor transportera serotoniny, kwestionariusz PDQ, modulacja neuroprzekaźnictwa, nasilone objawy lękowe, nawrót choroby, neuroprzekaźnictwo, odpowiedź na leczenie, pozytonowa tomografia emisyjna, remisja depresji, skala ASEX, skala C-SSRS, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala oceny depresji u dzieci, Skala Ogólnego Wrażenia Klinicznego, test DSST, test UPSA, układ serotoninergiczny, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroMirta ORO 45 mg
AuroMirta ORO zawiera mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, stosowaną w leczeniu depresji u dorosłych. Standardowa dawka terapeutyczna wynosi 15-45 mg/dobę, z rozpoczęciem terapii zwykle od 15 lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Efekty terapeutyczne pojawiają się po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź powinna nastąpić w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie ma efektu, należy rozważyć przerwanie leczenia. Zalecany czas terapii to minimum 6 miesięcy, z koniecznością stopniowego odstawiania leku. U osób starszych (>65 lat) dawka początkowa i zakres dawkowania są takie same, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłego nadzoru ze względu na zmiany farmakokinetyczne i ryzyko działań niepożądanych. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i możliwe zmniejszenie dawki, z koniecznością monitorowania parametrów nerkowych i wątrobowych.
badanie kliniczne, depresja, dysfagia, działanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametry wątrobowe, placebo, postać farmaceutyczna, remisja depresji, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia przeciwdepresyjna, właściwości sedatywne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie snu - Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Właściwości farmakodynamiczne
Bupropion jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny oraz bez hamowania monoaminooksydazy, co odróżnia go od innych leków przeciwdepresyjnych. Jego działanie przeciwdepresyjne potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących 1155 pacjentów leczonych tabletkami o zmodyfikowanym uwalnianiu (dawki do 450 mg/dobę) oraz 1868 pacjentów stosujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu (300 mg/dobę). W badaniach europejskich i amerykańskich wykazano statystyczną przewagę bupropionu nad placebo w poprawie wyników skali MADRS oraz wskaźników odpowiedzi i remisji, choć efekty u osób starszych były mniej jednoznaczne. Długoterminowa terapia podtrzymująca (44 tygodnie) z zastosowaniem 300 mg/dobę tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazała istotne zmniejszenie ryzyka nawrotu depresji (64% skuteczności vs. 48% placebo, p<0,05).
aminy katecholowe, ciężki epizod depresji, działanie przeciwdepresyjne, elektrokardiogram, indoloaminy, inhibitor wychwytu zwrotnego amin katecholowych, MDD, mechanizm noradrenergiczny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina, odcinek QTcF, odstęp QT, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja depresji, skala MADRS, skuteczność terapeutyczna, SSRI, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, TLPD, uzależnienie od nikotyny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, Zyban - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pixigan 300 mg
Bupropion chlorowodorek, substancja czynna leku Pixigan 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt zwrotny serotoniny oraz bez hamowania monoaminooksydazy. Jego skuteczność w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) została potwierdzona w rozbudowanym programie badań klinicznych obejmującym 3023 pacjentów, z dawkami do 300 mg/dobę w Europie oraz do 450 mg/dobę w USA. W badaniach oceniających skuteczność w skali MADRS wykazano statystycznie istotną przewagę bupropionu nad placebo, zarówno w zakresie wskaźników odpowiedzi, jak i remisji. Ponadto, w badaniu zapobiegania nawrotom depresji, kontynuacja leczenia bupropionem (300 mg/dobę) przez 44 tygodnie wykazała istotną przewagę nad placebo (p < 0,05), z utrzymaniem skuteczności terapeutycznej na poziomie 64% w porównaniu do 48% dla placebo.
bezpieczeństwo kardiologiczne, bupropion chlorowodorek, ciężki epizod depresji, lek przeciwdepresyjny, mechanizm noradrenergiczny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina i dopamina, odcinek QTcF, odpływ lewokomorowy, podwójnie ślepa próba, remisja depresji, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, skuteczność terapeutyczna, stan stacjonarny leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wada przegrody międzykomorowej, wada wrodzona płodu, wrodzona wada sercowo-naczyniowa, wychwyt zwrotny indoloamin - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine Bluefish 10 mg
Olanzapina Bluefish, dostępna w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg, wykazuje szerokie spektrum działania farmakodynamicznego, obejmujące efekt przeciwpsychotyczny, przeciwmaniakalny oraz stabilizujący nastrój. Mechanizm działania opiera się na wysokim powinowactwie (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1). Olanzapina selektywnie redukuje aktywność neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10), co tłumaczy niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych przy zachowaniu skuteczności przeciwpsychotycznej. W badaniach klinicznych u ponad 2900 pacjentów ze schizofrenią wykazano istotną redukcję objawów pozytywnych i negatywnych, a także przewagę olanzapiny nad haloperydolem w poprawie nastroju (średnia zmiana w Skali Depresji Montgomery-Asberg: -6,0 vs -3,1; p=0,001).
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, działania pozapiramidowe, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwmaniakalne, działanie przeciwpsychotyczne, epizod manii, epizod mieszany, lek psycholeptyczny, lit, monoterapia, objawy depresyjne, olanzapina, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja depresji, remisja manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizacja nastroju, terapia skojarzona, triglicerydy, walproinian sodu, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pixigan 300 mg
Pixigan (chlorowodorek bupropionu) stosuje się u dorosłych w dawce początkowej 150 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 300 mg po 4 tygodniach, jeśli nie nastąpi poprawa kliniczna. Zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnej przerwy między dawkami. Początek działania terapeutycznego obserwuje się po około 14 dniach, a pełne efekty przeciwdepresyjne mogą pojawić się po kilku tygodniach systematycznego stosowania. Leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy w celu uzyskania trwałej remisji. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z niewydolnością nerek dawka powinna być ograniczona do 150 mg/dobę ze względu na zmienioną farmakokinetykę i ryzyko kumulacji leku. U osób starszych stosuje się dawki jak u dorosłych, jednak należy uwzględnić potencjalnie większą wrażliwość na lek. Nie zaleca się stosowania Pixiganu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
amina katecholowa, bezsenność, bupropion, chlorowodorek bupropionu, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt z odbicia, farmakokinetyka leku, inhibitor zwrotnego wychwytu, leczenie przeciwdepresyjne, lek przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, objawy odstawienia, przedłużone uwalnianie, reakcja odstawienia, remisja depresji, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wellbutrin XR 150 mg
Bupropion chlorowodorek, substancja czynna Wellbutrin XR (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu 150 mg i 300 mg), jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy „innych leków przeciwdepresyjnych” (kod ATC: N06AX12), stosowanym w leczeniu dużej depresji (MDD). Mechanizm działania bupropionu opiera się na selektywnym hamowaniu neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. W badaniach klinicznych obejmujących 1155 pacjentów leczonych Wellbutrin XR i 1868 pacjentów z Wellbutrin SR wykazano skuteczność terapeutyczną w dawkach do 300 mg/dobę w Europie oraz do 450 mg/dobę w USA. W badaniach europejskich Wellbutrin XR wykazał statystycznie istotną poprawę w skali MADRS oraz wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo, choć u osób starszych wyniki były mniej jednoznaczne. W badaniach amerykańskich dwie z czterech prób potwierdziły korzyść terapeutyczną w dawkach 300-450 mg/dobę. Ponadto, długoterminowa terapia podtrzymująca Wellbutrin SR (300 mg/dobę) przez 44 tygodnie wykazała istotną klinicznie skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji (64% skuteczności vs. 48% placebo, p<0,05).
analiza LOCF, bupropion, duża depresja, działanie bupropionu, indoloaminy, inhibitory monoaminooksydazy, nawrót depresji, noradrenalina i dopamina, odcinek QTcF, odpływ lewokomorowy, remisja depresji, skala MADRS, SSRI, stan stacjonarny leku, szczelina synaptyczna, terapia podtrzymująca, wada przegrody międzykomorowej, wady układu sercowo-naczyniowego, Wellbutrin, wychwyt zwrotny amin katecholowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Banavin
Wortioksetyna (Banavin) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym, zwłaszcza u dzieci i młodzieży w wieku 7-17 lat, gdzie nie wykazano skuteczności i obserwuje się zwiększone ryzyko bólu brzucha oraz myśli samobójczych. Ryzyko samobójstw jest podwyższone u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz u osób z historią prób samobójczych, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego. Lek może wywoływać napady drgawkowe, dlatego u pacjentów z padaczką lub napadami w wywiadzie konieczne jest zachowanie ostrożności, a w przypadku wystąpienia napadów leczenie należy przerwać. Istnieje także ryzyko zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, tryptanów, inhibitorów MAO czy leków przeciwpsychotycznych. Objawy SS obejmują m.in. pobudzenie, hipertermię, hiperrefleksję i nudności, a w przypadku ich wystąpienia leczenie należy natychmiast zakończyć.
atypowy lek antypsychotyczny, Banavin, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duże zaburzenie depresyjne, epizod dużej depresji, faza maniakalna, fenotiazyna, hiponatremia, inhibitor MAO, jaskra zamkniętego kąta, krwotok poporodowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, mania, marskość wątroby, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, padaczka niestabilna, płytki krwi, remisja depresji, SSRI, substancja serotoninergiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wortioksetyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwawienia, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm (chlorowodorek bupropionu 150 mg) jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX12), działającym głównie poprzez selektywne hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. Skuteczność bupropionu w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) potwierdzono w licznych badaniach klinicznych obejmujących 1155 pacjentów stosujących tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu oraz 1868 pacjentów przyjmujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Dawkowanie w badaniach wynosiło od 150 do 450 mg/dobę, a w jednym z kluczowych badań wykazano statystycznie istotną poprawę w skali MADRS oraz wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W badaniu zapobiegania nawrotom depresji, stosowanie bupropionu w dawce 300 mg/dobę przez 44 tygodnie wykazało istotną przewagę nad placebo (64% vs 48% skuteczności, p<0,05), potwierdzając jego wartość w terapii podtrzymującej.
chlorowodorek bupropionu, ciężki epizod depresji, major depressive disorder, metoda LOCF, monoaminooksydaza, nawrót depresji, odcinek QT, odcinek QTcF, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo monoaminergiczne, remisja depresji, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, układ dopaminergiczny, układ noradrenergiczny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wychwyt zwrotny amin katecholowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Venlafaxine Bluefish XL w dawce 75 mg (chlorowodorek wenlafaksyny) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany do leczenia ciężkich epizodów depresyjnych, zarówno pojedynczych, jak i nawracających. Lek ten skutecznie redukuje objawy depresji, takie jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu oraz objawy somatyczne. Ponadto, preparat jest stosowany w terapii podtrzymującej, mającej na celu zapobieganie nawrotom ciężkich epizodów depresyjnych, co jest szczególnie istotne u pacjentów z historią nawracających epizodów. Dawkowanie raz na dobę oraz stabilne stężenie leku w organizmie dzięki formie o przedłużonym uwalnianiu zwiększają komfort i skuteczność terapii.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek, ciężki epizod depresyjny, depresja nawracająca, duszność, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, napad lęku, nawrót choroby, objaw somatyczny, remisja depresji, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie snu, zawrót głowy