metabolizm lamotryginy
Lamotrygina to lek przeciwpadaczkowy i stabilizator nastroju, którego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie. Proces ten odbywa się przede wszystkim poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (glukuronidacja), co prowadzi do powstania metabolitów, które są następnie wydalane z moczem. Za glukuronidację lamotryginy odpowiadają enzymy z rodziny UDP-glukuronylotransferaz, szczególnie UGT1A4 i UGT2B7.
Metabolizm lamotryginy podlega istotnym interakcjom lekowym. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital, przyspieszają metabolizm lamotryginy, zmniejszając jej stężenie w osoczu i potencjalnie redukując skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory enzymów, przede wszystkim kwas walproinowy, spowalniają metabolizm lamotryginy, zwiększając jej stężenie we krwi i ryzyko działań niepożądanych.
Istotne jest, że metabolizm lamotryginy wykazuje zmienność osobniczą oraz może ulegać modyfikacjom w różnych stanach fizjologicznych i patologicznych. Szczególnej uwagi wymaga stosowanie lamotryginy u pacjentów z niewydolnością wątroby, gdzie metabolizm leku może być znacząco upośledzony, co zwiększa ryzyko kumulacji i toksyczności. U kobiet w ciąży obserwuje się przyspieszoną eliminację leku, co może wymagać dostosowania dawkowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – ValproLEK 300 300 mg
Walproinian sodu, substancja czynna leku ValproLEK 300, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Istotne jest monitorowanie stężenia walproinianu oraz dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza w przypadku leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina), psychotropowych (neuroleptyki, inhibitory MAO, benzodiazepiny) oraz antybiotyków z grupy karbapenemów, które mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni. Walproinian zwiększa stężenia fenobarbitalu i wolnej frakcji fenytoiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i oznaczania poziomów leków w osoczu. W przypadku lamotryginy wydłuża się jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co zwiększa ryzyko toksyczności, w tym ciężkich wysypek skórnych, dlatego konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie pacjenta.
antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, ataksja, benzodiazepina, czas protrombinowy, dysfagia, działanie drgawkotwórcze, działanie sedatywne, działanie uspokajające, encefalopatia hiperamonemiczna, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, karbapenem, klirens walproinianu, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek psychotropowy, meflochina, metabolizm lamotryginy, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, próg drgawkowy, propofol, ryfampicyna, sedacja, toksyczność kliniczna, UDP-glukuronylotransferaza, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wysypka skórna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamitrin 25 mg
Lamotrygina, metabolizowana głównie przez urydyno-5′-difosforo-glukuronylotransferazy (UGT), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory enzymów, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz kombinacje lopinawiru/rytonawiru i atazanawiru/rytonawiru, znacząco zwiększają klirens lamotryginy, obniżając jej stężenia w osoczu i skracając okres półtrwania, co wymaga dostosowania dawkowania. Przykładowo, lopinawir/rytonawir zmniejsza stężenie lamotryginy o około 50%, a połączenie etynyloestradiolu (30 µg) i lewonorgestrelu (150 µg) podwaja klirens, redukując AUC i Cmax odpowiednio o 52% i 39%. Z kolei walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, niemal dwukrotnie wydłużając jej okres półtrwania, co również wymaga modyfikacji dawkowania. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy cytochromu P450 i UGT przyspieszają metabolizm lamotryginy, co może prowadzić do objawów ze strony OUN, takich jak zawroty głowy czy ataksja, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu karbamazepiny.
aripiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450, działanie sedatywne, etynyloestradiol, farmakokinetyka lamotryginy, felbamat, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, glukonian litu, glukuronylotransferaza, hamowanie glukuronidacji, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, indukcja enzymu wątrobowego, indukcja UGT, karbamazepina, klirens lamotryginy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lopinawir/rytonawir, metabolizm lamotryginy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, podwójne widzenie, pregabalina, produkt antykoncepcyjny, prymidon, receptor GABA-ergiczny, ryfampicyna, rysperydon, stan stacjonarny, topiramat, transporter kationów organicznych, walproinian, zaburzenia koncentracji, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamilept 25 mg
Lamotrygina, metabolizowana głównie przez glukuronidację katalizowaną przez enzymy UGT, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Silni induktory UGT, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz kombinacje lopinawiru/rytonawiru, znacząco przyspieszają metabolizm lamotryginy, co wymaga zwiększenia jej dawki. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, niemal dwukrotnie wydłużając jej okres półtrwania, co wymaga redukcji dawki. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu zwiększają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co może wymagać dostosowania dawki podtrzymującej. Inne leki, takie jak atazanawir/rytonawir, zmniejszają AUC lamotryginy o 32%, a paracetamol obniża AUC i Cmin odpowiednio o 20% i 25%. Leki takie jak aripiprazol, bupropion, gabapentyna, lewetyracetam, lit, okskarbazepina, perampanel, pregabalina, topiramat, zonisamid, lakozamid oraz felbamat wykazują minimalny lub brak istotnego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy, nie wymagając zmiany dawkowania.
ataksja, farmakokinetyka lamotryginy, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja lamotryginy, indukcja glukuronidacji, induktor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens lamotryginy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm lamotryginy, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okres półtrwania lamotryginy, okskarbazepina, padaczka, podwójne widzenie, próg drgawkowy, prymidon, receptor GABA, receptor NMDA, ryfampicyna, stężenie lamotryginy, transporter OCT2, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Dipromal 200 mg
Walproinian magnezu, substancja czynna preparatu Dipromal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi: fenobarbital i prymidon – walproinian zwiększa ich stężenie, co może prowadzić do nasilonej sedacji; fenytoina – wzrost stężenia wolnej fenytoiny przy jednoczesnym spadku całkowitego stężenia; karbamazepina – wzrost toksycznego metabolitu 10,11-epoksydu; lamotrygina – zahamowanie metabolizmu i zwiększone ryzyko reakcji skórnych; etosuksymid i felbamat – wzrost stężeń i potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Interakcje z antybiotykami, zwłaszcza karbapenemami, są krytyczne – karbapenemy mogą obniżyć stężenie walproinianu o 60-100% w ciągu 2 dni, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inne leki wpływające na metabolizm walproinianu to erytromycyna (zwiększenie stężenia), meflochina (przyspieszenie metabolizmu), cymetydyna i fluoksetyna (hamowanie metabolizmu). Walproinian magnezu nasila działanie depresyjne na OUN leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki i przeciwdepresyjne, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
ciało ketonowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwkrzepliwe, działanie sedatywne, działanie toksyczne, efekt uspokajający, enzym wątrobowy, epoksyd karbamazepiny, etosuksymid, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbapenem, kontrola stężenia, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, lek neuroleptyczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm lamotryginy, metabolizm nimodypiny, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia krwi, próg drgawkowy, stan bólowy, walproinian magnezu, wolna fenytoina, związek ketonowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Convival Chrono 500 mg
Walproinian sodu, substancja czynna preparatu Convival Chrono, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Walproinian hamuje metabolizm fenobarbitalu, prymidonu, lamotryginy oraz zwiększa stężenia zydowudyny i felbamatu, co wymaga monitorowania klinicznego i dostosowania dawek. Z kolei indukujące enzymy wątrobowe leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) obniżają stężenie walproinianu w osoczu, co może wymagać zwiększenia jego dawki. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania walproinianu z meflochiną oraz antybiotykami typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni. Ponadto, walproinian może nasilać działanie leków psychotropowych (neuroleptyków, inhibitorów MAO, benzodiazepin), co wymaga modyfikacji dawkowania w zależności od obrazu klinicznego pacjenta.
antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, Convival Chrono, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja OUN, doustny lek antykoncepcyjny, encefalopatia hiperamonemiczna, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, imipenem, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, meflochina, meropenem, metabolizm lamotryginy, metabolizm walproinianu, metabolizm wątrobowy, metamizol, neuroleptyk, panipenem, profil bezpieczeństwa, prymidon, ryfampicyna, sedacja, środek przeciwzakrzepowy, topiramat, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Lamotrygina – Przeciwwskazania stosowania
Lamotrygina jest lekiem przeciwpadaczkowym, którego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość laktozy, obecnej we wszystkich analizowanych preparatach, w dawkach od 1,36 mg (Epitrigine 50 mg) do 93,9 mg (Lamitrin 100 mg). Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu laktozy powinni unikać preparatów o wysokiej zawartości laktozy lub rozważyć alternatywne leczenie. Preparat Lamilept 100 mg zawiera dodatkowo barwnik żółcień pomarańczową FCF (E 110) w ilości 0,042 mg, który może wywoływać reakcje alergiczne u osób z nadwrażliwością na salicylany, co stanowi kolejne przeciwwskazanie do jego stosowania.
choroba układu krążenia, ciężka choroba wątroby, ciężka reakcja skórna, działanie przeciwpadaczkowe, konsultacja alergologiczna, lamotrygina, leczenie przeciwpadaczkowe, leczenie skojarzone, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm lamotryginy, monoterapia, nadwrażliwość na salicylany, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zespół Dresslera, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamilept 100 mg
Lamotrygina, metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferaz (UGT), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hamowanie glukuronidacji przez walproinian niemal podwaja okres półtrwania lamotryginy, co wymaga dostosowania dawkowania. Induktory enzymów UGT i CYP450, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz inhibitory proteaz (atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir) znacząco przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenia (np. zmniejszenie AUC o 32% przy atazanawirze/rytonawirze, o 50% przy lopinawirze/rytonawirze) i wymagając korekty dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając AUC o 52% i Cmax o 39%, co również wymaga modyfikacji dawki. Wśród leków psychotropowych olanzapina (15 mg) obniża AUC i Cmax lamotryginy odpowiednio o 24% i 20%, natomiast aripiprazol zmniejsza te parametry o około 10%. Paracetamol (1 g cztery razy dziennie) redukuje AUC i Cmin lamotryginy o 20% i 25%. Warto podkreślić, że lamotrygina nie wykazuje klinicznie istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP450, a jej autoindukcja jest minimalna.
ataksja, atazanawir, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, depresja OUN, doustna antykoncepcja hormonalna, etynyloestradiol, farmakokinetyka lamotryginy, felbamat, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, glukuronid, glukuronidacja lamotryginy, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lopinawir, metabolit lamotryginy, metabolizm lamotryginy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, terapia skojarzona, topiramat, transporter kationów organicznych 2, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid - Leksykon substancji czynnych
Lamotrygina – Interakcje
Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy urydyno-5′-difosforo-glukuronylotransferazy (UGT), co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami wpływającymi na glukuronidację. Kluczowe klinicznie interakcje obserwuje się z walproinianem, który hamuje glukuronidację i niemal dwukrotnie wydłuża okres półtrwania lamotryginy, oraz z induktorami enzymów cytochromu P450 i UGT, takimi jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i prymidon, które znacząco obniżają stężenia lamotryginy. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu zwiększają klirens lamotryginy, redukując jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co wymaga dostosowania dawki lamotryginy przy rozpoczęciu lub zakończeniu terapii antykoncepcyjnej. Podobnie, inhibitory glukuronidacji i induktory enzymów, takie jak lopinawir/rytonawir czy ryfampicyna, wpływają na obniżenie stężeń lamotryginy, co ma istotne znaczenie terapeutyczne i wymaga modyfikacji dawkowania.
2-N-glukuronid, aktywność owulacyjna jajników, cytochrom P450 3A4, dawka podtrzymująca, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie niepożądane leku, farmakokinetyka lamotryginy, glukuronidacja lamotryginy, hormon płciowy, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja UGT, induktor cytochromu P450, inhibitor OCT2, klirens lamotryginy, lek przeciwpadaczkowy, metabolit lamotryginy, metabolizm lamotryginy, napad padaczkowy, okres półtrwania lamotryginy, próg drgawkowy, sprawność psychomotoryczna, stężenie lamotryginy, stężenie terapeutyczne, terapia skojarzona, toksyczność, transporter kationów organicznych 2, UDP-glukuronylotransferaza