wolna fenytoina

Wolna fenytoina to niezwiązana z białkami osocza frakcja fenytoiny, leku przeciwpadaczkowego stosowanego w leczeniu napadów drgawkowych. Stanowi ona zwykle około 10% całkowitego stężenia fenytoiny w osoczu, ale to właśnie ta frakcja jest farmakologicznie aktywna i odpowiada za działanie terapeutyczne oraz toksyczne leku.

Oznaczanie stężenia wolnej fenytoiny ma szczególne znaczenie kliniczne u pacjentów z hipoalbuminemią, niewydolnością nerek, chorobami wątroby oraz u kobiet w ciąży, gdzie stosunek wolnej do związanej fenytoiny może być zmieniony. Monitoring stężenia wolnej fenytoiny pozwala na precyzyjniejsze dostosowanie dawkowania, zwłaszcza że lek charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym.

Fenytoina wykazuje farmakokinetykę nieliniową, co oznacza, że nawet niewielkie zmiany dawki mogą prowadzić do nieproporcjonalnie dużych zmian stężenia leku w osoczu. Pomiar wolnej frakcji fenytoiny umożliwia dokładniejszą ocenę rzeczywistej ekspozycji organizmu na lek niż oznaczanie całkowitego stężenia, szczególnie w sytuacjach klinicznych, gdy wiązanie z białkami może być zaburzone.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.

Walproinian sodu, substancja czynna leku Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Walproinian może nasilać działanie neuroleptyków, inhibitorów MAO, leków przeciwdepresyjnych i benzodiazepin, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek. W przypadku leków przeciwpadaczkowych, takich jak fenobarbital, prymidon, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina, felbamat i rufinamid, walproinian wpływa na ich stężenia w osoczu, często zwiększając ryzyko toksyczności (np. fenobarbital – ryzyko nadmiernego uspokojenia, lamotrygina – ryzyko ciężkiej wysypki). Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie stężeń leków i objawów niepożądanych, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej. Walproinian może także zwiększać stężenia zydowudyny i propofolu, zmniejszać stężenie olanzapiny oraz zwiększać biodostępność nimodypiny o około 50%, co wymaga dostosowania dawek i obserwacji klinicznej. Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) obniżają stężenie walproinianu, natomiast felbamat zmniejsza jego eliminację o 22-50%, co wymaga monitorowania stężenia walproinianu i dostosowania dawki.
aminotransferaza, benzodiazepina, białko osocza, ciśnienie tętnicze, czynność tarczycy, depresja oddechowa, działanie depresyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie toksyczne, działanie uspokajające, encefalopatia, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hiperamonemia, hipokarnitynemia, inhibitor MAO, interakcja lekowa, karbamazepina, karbapenem, ketonuria, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, metabolizm wątrobowy, nadmierne uspokojenie, napad padaczkowy, neuroleptyk, neutropenia, niedoczynność tarczycy, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, prymidon, rufinamid, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian, wolna fenytoina, wskaźnik protrombinowy, zapalenie wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dipromal 200 mg

Walproinian magnezu, substancja czynna preparatu Dipromal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi: fenobarbital i prymidon – walproinian zwiększa ich stężenie, co może prowadzić do nasilonej sedacji; fenytoina – wzrost stężenia wolnej fenytoiny przy jednoczesnym spadku całkowitego stężenia; karbamazepina – wzrost toksycznego metabolitu 10,11-epoksydu; lamotrygina – zahamowanie metabolizmu i zwiększone ryzyko reakcji skórnych; etosuksymid i felbamat – wzrost stężeń i potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Interakcje z antybiotykami, zwłaszcza karbapenemami, są krytyczne – karbapenemy mogą obniżyć stężenie walproinianu o 60-100% w ciągu 2 dni, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inne leki wpływające na metabolizm walproinianu to erytromycyna (zwiększenie stężenia), meflochina (przyspieszenie metabolizmu), cymetydyna i fluoksetyna (hamowanie metabolizmu). Walproinian magnezu nasila działanie depresyjne na OUN leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki i przeciwdepresyjne, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
ciało ketonowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwkrzepliwe, działanie sedatywne, działanie toksyczne, efekt uspokajający, enzym wątrobowy, epoksyd karbamazepiny, etosuksymid, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbapenem, kontrola stężenia, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, lek neuroleptyczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm lamotryginy, metabolizm nimodypiny, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia krwi, próg drgawkowy, stan bólowy, walproinian magnezu, wolna fenytoina, związek ketonowy

wolna fenytoina

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.

Interakcje leku – Dipromal 200 mg