niedociśnienie głębokie

Niedociśnienie głębokie (hipotensja ciężka) to stan charakteryzujący się znacznym spadkiem ciśnienia tętniczego krwi, zazwyczaj poniżej wartości 90/60 mmHg, który prowadzi do zaburzeń perfuzji narządów. W przeciwieństwie do łagodnego niedociśnienia, forma głęboka stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta.

Przyczyny niedociśnienia głębokiego obejmują wstrząs (kardiogenny, septyczny, hipowolemiczny, anafilaktyczny), ciężkie zaburzenia rytmu serca, zaawansowaną niewydolność serca, masywny zator płucny, ciężkie odwodnienie oraz przedawkowanie niektórych leków (np. beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego, diuretyków). Stan ten może również wystąpić jako powikłanie zabiegów operacyjnych, zwłaszcza w okresie pooperacyjnym.

Objawy kliniczne niedociśnienia głębokiego to bladość powłok, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia widzenia, duszność, oliguria, tachykardia, a w zaawansowanych przypadkach objawy niewydolności wielonarządowej. Diagnostyka obejmuje pomiar ciśnienia tętniczego, ocenę perfuzji obwodowej, badanie EKG, oznaczenie parametrów równowagi kwasowo-zasadowej oraz diagnostykę obrazową ukierunkowaną na identyfikację przyczyny.

Leczenie niedociśnienia głębokiego wymaga natychmiastowej interwencji, obejmującej płynoterapię, stosowanie leków wazopresyjnych (noradrenalina, adrenalina, dopamina), inotropowych (dobutamina) oraz usunięcie przyczyny. W przypadkach opornych na leczenie może być konieczne zastosowanie mechanicznego wspomagania krążenia. Kluczowe znaczenie ma monitorowanie parametrów życiowych pacjenta, w tym ciągły pomiar ciśnienia tętniczego, diurezy, saturacji oraz parametrów biochemicznych.