nabłonek wpustu żołądka
Nabłonek wpustu żołądka to wyspecjalizowana tkanka nabłonkowa wyścielająca proksymalną część żołądka, zwaną wpustem (cardia). Jest to jednowarstwowy nabłonek walcowaty wydzielniczy, który charakteryzuje się obecnością komórek gruczołowych produkujących głównie śluz i niewielkie ilości enzymów.
Gruczoły wpustowe zawierają komórki wydzielające śluz obojętny oraz niewielką liczbę komórek okładzinowych produkujących kwas solny. Zasadniczą funkcją nabłonka wpustu jest produkcja śluzu, który tworzy warstwę ochronną zapobiegającą uszkodzeniu śluzówki przez treść żołądkową i ułatwiającą przesuwanie pokarmu.
Zmiany patologiczne w nabłonku wpustu żołądka mogą obejmować metaplazję jelitową, dysplazję oraz zmiany nowotworowe. Szczególnie istotna klinicznie jest metaplazja Barretta, gdzie nabłonek wpustu zastępowany jest przez nabłonek typu jelitowego, co stanowi czynnik ryzyka rozwoju gruczolakoraka. Diagnostyka zmian w nabłonku wpustu żołądka opiera się głównie na badaniu endoskopowym z pobraniem wycinków do oceny histopatologicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Analiza dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania owocu bzu czarnego (Sambucus nigra L., fructus) wykazała całkowity brak badań toksykologicznych, mutagennych, genotoksycznych oraz oceny potencjału rakotwórczego i toksyczności reprodukcyjnej. Owoc bzu czarnego występuje w produktach leczniczych Normosan i Normosan fix w ilościach odpowiednio 10,1-23,7 g/100 g mieszanki oraz 0,142-0,332 g na saszetkę 1,4 g, jednak brak jest dedykowanych danych przedklinicznych dla tego składnika. W produktach tych bez czarny jest jednym z pięciu składników ziołowych, obok kory kruszyny, listków senesu, owocu kminku i liścia mięty pieprzowej, z których jedynie kora kruszyny i listki senesu posiadają częściowe dane wskazujące na potencjalne ryzyko toksyczne, mutagenne i genotoksyczne, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
aloe-emodyna, badanie rakotwórczości, bez czarny, biegunka, Cassia senna, charakterystyka produktu leczniczego, cykl rujowy, działanie nefrotoksyczne, działanie przeczyszczające, emodyna, frangulina, gromadzenie pigmentu, indukcja naprawy DNA, kanalik nerkowy, kanalikowy naciek bazofilowy, kora kruszyny, liść mięty pieprzowej, listek senesu, mieszanka ziołowa, model mikrosomalny Salmonelli, nabłonek wpustu żołądka, nefropatia, owoc kminku, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, reina, sennidyna, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, substancja czynna pochodzenia roślinnego, test mutagenności in vitro, test naprawy DNA, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zmiana rozrostowa -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek -
Leksykon substancji czynnych
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania senesu (Cassia senna L. lub Cassia angustifolia Vahl), głównie pochodzące z badań na strąkach senesu, wskazują na występowanie odwracalnych zmian histopatologicznych w przewodzie pokarmowym i nerkach przy dawkach od 100 do 1500 mg/kg u szczurów (odpowiednik 16-242 mg/kg u ludzi). Zaobserwowano przerost nabłonka jelita grubego i nabłonka wpustu żołądka, a także kanalikowe nacieki bazofilowe i przerost nabłonka nerek przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, bez zaburzeń czynnościowych. Nie stwierdzono neurotoksyczności jelitowej ani ustalono poziomu NOEL. W badaniach genotoksyczności in vitro wykazano mutagenność wyciągów i pochodnych hydroksyloantracenowych, jednak sennozydy, reina i sennidyny nie wykazywały działania mutagennego. Działanie genotoksyczne nie zostało potwierdzone w testach in vivo, podobnie jak w przypadku innych związków antranoidowych, np. emodyny z kory kruszyny.
aloes-emodyna, Cassia angustifolia, Cassia senna, działanie farmakologiczne, emodyna, frangulina, genotoksyczność, kanalik nerkowy, kora kruszyny, listek senesu, nabłonek wpustu żołądka, naciek bazofilowy, naprawa DNA, nefropatia, pierwotny hepatocyt, pochodna hydroksyloantracenowa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOEL, przerost nabłonka, przerost nabłonka nerek, reina, sennidyna, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podprzewlekła, toksyczność reprodukcyjna, związek antranoidowy
