hamowanie wydzielania kwasu
Hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego to kluczowy element terapii wielu chorób przewodu pokarmowego, szczególnie choroby refluksowej przełyku (GERD), choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz zespołu Zollingera-Ellisona. Proces ten może być osiągnięty poprzez zastosowanie różnych grup leków działających na odmienne mechanizmy fizjologiczne.
Inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak omeprazol, pantoprazol czy esomeprazol, stanowią najskuteczniejszą grupę leków hamujących wydzielanie kwasu. Działają one poprzez nieodwracalne blokowanie enzymu H⁺/K⁺-ATP-azy w komórkach okładzinowych żołądka, hamując finalny etap wydzielania kwasu solnego. IPP wykazują skuteczność w redukcji dobowego wydzielania kwasu o ponad 90%.
Antagoniści receptora histaminowego H₂ (ranitydyna, famotydyna) konkurencyjnie blokują receptory H₂ na komórkach okładzinowych, zmniejszając wydzielanie kwasu stymulowane przez histaminę. Ich skuteczność jest niższa niż IPP, a ponadto przy długotrwałym stosowaniu rozwija się tolerancja na ich działanie.
Inne metody hamowania wydzielania kwasu obejmują stosowanie analogów prostaglandyn (mizoprostol), które zmniejszają sekrecję kwasu i zwiększają wydzielanie śluzu oraz wodorowęglanów, a także antagonistów receptora muskarynowego (pirenzepina), blokujących cholinergiczną stymulację wydzielania kwasu. W określonych sytuacjach klinicznych stosuje się również leki zobojętniające kwas żołądkowy, które nie hamują jego wydzielania, ale neutralizują już wydzielony kwas.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – HELICID 40 mg
Badania przedkliniczne dotyczące omeprazolu, substancji czynnej produktu HELICID, wykazały, że długotrwałe podawanie tego inhibitora pompy protonowej u szczurów prowadzi do charakterystycznych zmian w tkance żołądka, w tym hiperplazji komórek enterochromaffinopodobnych (ECL) oraz występowania rakowiaków. Zmiany te są wynikiem utrzymującej się hipergastrynemii, powstałej wtórnie do przewlekłego hamowania wydzielania kwasu solnego, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym omeprazolu na komórki żołądka. Warto podkreślić, że podobne efekty patologiczne obserwowano również po zastosowaniu innych leków hamujących wydzielanie kwasu, takich jak antagoniści receptorów H₂ oraz inne inhibitory pompy protonowej.
antagonista receptora H2, hamowanie wydzielania kwasu, hamowanie wydzielania kwasu solnego, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, komórki enterochromaffinopodobne, komórki okładzinowe żołądka, mechanizm kompensacyjny, omeprazol, rakowiak, receptor histaminowy, wycięcie dna żołądka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pantoprazol Zentiva 40 mg
Pantoprazol Zentiva w dawce 40 mg (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do dożylnego podawania u dorosłych pacjentów wymagających kontroli wydzielania kwasu solnego w żołądku. Po rekonstytucji roztwór zawiera 4 mg pantoprazolu na 1 ml. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu refluksowego zapalenia przełyku, choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz zespołu Zollingera-Ellisona, a także innych stanów hipersekrecji kwasu, takich jak idiopatyczna hipersekrecja czy hiperplazja komórek ECL. Pantoprazol skutecznie hamuje wydzielanie kwasu, co sprzyja gojeniu zmian zapalnych i wrzodowych oraz zapobiega powstawaniu nowych uszkodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego.
błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, dysfagia, gastrinoma, hamowanie wydzielania kwasu, hiperplazja komórek ECL, hipersekrecja kwasu, komórki enterochromaffinopodobne, krwawienie z wrzodu, kwas solny w żołądku, nadprodukcja kwasu solnego, owrzodzenie, pantoprazol, pantoprazol sodowy, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, zespół hipersekrecyjny, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazole Genoptim 40 mg
Pantoprazole Genoptim w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do dożylnego podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny, głównie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Standardowa dawka w leczeniu choroby wrzodowej żołądka, dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) raz na dobę, podawana dożylnie przez 2-15 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego, dawka początkowa to 80 mg na dobę, którą można modyfikować w zależności od wyników badań wydzielania kwasu, z możliwością podziału dawki powyżej 80 mg na dwie aplikacje dziennie. W szczególnych przypadkach dopuszcza się okresowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg na dobę, jednak nie dłużej niż jest to konieczne do osiągnięcia odpowiedniego hamowania wydzielania kwasu (poniżej 10 mEq/h w ciągu 1 godziny). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u osób z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak ustalonych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
chlorek sodu, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność wątroby, farmakokinetyka u dzieci, hamowanie wydzielania kwasu, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, pantoprazol, podanie dożylne pantoprazolu, produkt leczniczy, proszek do sporządzania roztworu, refluksowe zapalenie przełyku, rekonstytucja leku, roztwór glukozy, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bioprazol 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa omeprazolu, substancji czynnej Bioprazolu, wykazały, że długotrwałe stosowanie tego inhibitora pompy protonowej u szczurów prowadzi do charakterystycznych zmian patologicznych w błonie śluzowej żołądka, w tym hiperplazji i zrakowacenia komórek enterochromafinopodobnych (ECL). Mechanizm tych zmian jest wtórny do przewlekłej supresji wydzielania kwasu solnego, co skutkuje hipergastrynemią w surowicy krwi. Zmiany te zostały potwierdzone zarówno u zwierząt leczonych omeprazolem, jak i u tych poddanych częściowemu wycięciu dna żołądka, co wskazuje na związek z mechanizmem działania polegającym na zmniejszeniu wydzielania kwasu, a nie na bezpośrednim działaniu leku.
antagonista receptora H2, bioprazol, bloker receptora histaminowego, błona śluzowa żołądka, częściowe wycięcie dna żołądka, hamowanie wydzielania kwasu, hipergastrynemia, hiperplazja, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, omeprazol, supresja wydzielania kwasu solnego, zahamowanie wydzielania soku żołądkowego, zmiany histopatologiczne, zmiany proliferacyjne, zrakowacenie komórek ECL, zwiększenie stężenia gastryny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Helicid Control 10 mg
Omeprazol, będący składnikiem aktywnym preparatu Helicid Control, działa jako selektywny inhibitor pompy protonowej w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do skutecznego i odwracalnego zahamowania wydzielania kwasu solnego. Przy dawce 20 mg podawanej raz na dobę obserwuje się redukcję 24-godzinnego wydzielania kwasu o co najmniej 80% oraz obniżenie maksymalnego wydzielania po stymulacji pentagastryną o około 70%. Pełny efekt terapeutyczny osiągany jest po 4 dniach stosowania, a pH soku żołądkowego utrzymuje się na poziomie ≥3 przez średnio 17 godzin na dobę. W chorobie refluksowej przełyku omeprazol zmniejsza narażenie przełyku na kwas żołądkowy, a jego skuteczność zależy od pola powierzchni pod krzywą stężenia leku (AUC), bez rozwoju tachyfilaksji podczas długotrwałej terapii.
błona śluzowa żołądka, Campylobacter, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, chromogranina A, gastryna, guz neuroendokrynny, hamowanie wydzielania kwasu, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, komórki okładzinowe, omeprazol, pH soku żołądkowego, Salmonella, sekrecja kwasu solnego, stymulacja pentagastryną, tachyfilaksja, torbiel gruczołowa żołądka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esomeprazole Genoptim 40 mg
Esomeprazole Genoptim jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji dożylnej, stosowany głównie w krótkotrwałym leczeniu hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego, zwłaszcza gdy podanie doustne jest niemożliwe. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania klinicznego: w refluksowym zapaleniu przełyku zaleca się 40 mg raz na dobę, w leczeniu objawowym GERD oraz profilaktyce i leczeniu wrzodów związanych z NLPZ – 20 mg raz na dobę. W przypadku zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodu stosuje się dawkę początkową 80 mg w 30-minutowym wlewie dożylnym, a następnie ciągły wlew 8 mg/godzinę przez 72 godziny. Preparat podaje się dożylnie w formie wstrzyknięć (20 mg – 2,5 ml, 40 mg – 5 ml roztworu 8 mg/ml, podawanych co najmniej 3 minuty) lub wlewów trwających od 10 do 30 minut, z koniecznością wyrzucenia niewykorzystanego roztworu.
choroba refluksowa przełyku, ciągły wlew dożylny, ciężka niewydolność nerek, hamowanie wydzielania kwasu, hamowanie wydzielania żołądkowego, krwawienie z wrzodu, krwawienie z wrzodu żołądka, proszek do sporządzania roztworu, refluksowa choroba przełyku, refluksowe zapalenie przełyku, refluksowe zapalenie przełyku z nadżerkami, wlew dożylny, wrzód żołądka i dwunastnicy, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazol Zentiva 40 mg
Pantoprazol Zentiva w dawce 40 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do podawania dożylnego wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny i tylko w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Zalecana dawka w leczeniu choroby wrzodowej żołądka, dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) na dobę, podawana dożylnie w ciągu 2-15 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 80 mg na dobę (2 x 40 mg), z możliwością dostosowania dawki w zależności od wyników badań wydzielania kwasu solnego. Dawkowanie powyżej 80 mg/dobę wymaga podziału na dwie dawki, a okresowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg/dobę jest dopuszczalne tylko na czas niezbędny do uzyskania efektu hamowania wydzielania kwasu. W celu szybkiego osiągnięcia efektu hamowania kwasu, dawka początkowa 2 x 80 mg pozwala zmniejszyć wydzielanie kwasu do poziomu <10 mEq/h w ciągu 1 godziny.
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność wątroby, dysfagia, hamowanie wydzielania kwasu, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, pacjent w podeszłym wieku, pantoprazol doustny, podanie dożylne, populacja pediatryczna, preparat dożylny, proszek do sporządzania roztworu, refluksowe zapalenie przełyku, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, terapia doustna, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omeprazole Genoptim 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa omeprazolu wykazały, że długotrwałe podawanie leku prowadzi do charakterystycznych zmian w błonie śluzowej żołądka u szczurów, w tym hiperplazji komórek enterochromaffinopodobnych (ECL) oraz rozwoju rakowiaków. Zmiany te są wynikiem utrzymującej się hipergastrynemii, będącej fizjologiczną adaptacją do przewlekłego hamowania wydzielania kwasu solnego, a nie bezpośrednim działaniem cytotoksycznym omeprazolu. Podobne efekty histopatologiczne obserwowano także przy stosowaniu antagonistów receptorów H2 (np. ranitydyna, famotydyna) oraz innych inhibitorów pompy protonowej, co wskazuje na wspólny mechanizm związany z obniżeniem kwaśności soku żołądkowego.
antagonista receptora H2, błona śluzowa żołądka, famotydyna, hamowanie wydzielania kwasu, hipergastrynaemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, komórki enterochromaffinopodobne, komórki okładzinowe żołądka, kwas solny, kwaśność żołądka, omeprazol, rakowiak, ranitydyna, receptor histaminowy, wycięcie dna żołądka, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazol Accord 40 mg
Pantoprazol Accord w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 40 mg pantoprazolu (jako pantoprazolu sodowego półtorawodnego) w każdej fiolce i jest przeznaczony do podawania dożylnego wyłącznie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Zalecana dawka dożylna w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) na dobę, podawana w ciągu 2-15 minut, maksymalnie do 7 dni. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 80 mg/dobę (2 fiolki), którą można modyfikować w oparciu o badania wydzielania kwasu solnego; dawki powyżej 80 mg należy podawać w dwóch dawkach podzielonych. W sytuacjach wymagających szybkiego zahamowania wydzielania kwasu stosuje się dawkę 2 x 80 mg, co pozwala zmniejszyć wydzielanie kwasu do <10 mEq/h w ciągu 1 godziny. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę (pół fiolki), natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek i osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dzieci i młodzież, hamowanie wydzielania kwasu, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, pantoprazol sodowy półtorawodny, podanie dożylne, refluksowe zapalenie przełyku, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, terapia doustna, wrzód żołądka, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Contix 20 mg
Pantoprazol, substancja czynna leku Contix w dawce 20 mg, jest inhibitorem pompy protonowej (IPP) o kodzie ATC A02BC02, działającym selektywnie na enzym H+, K+-ATP-azę w komórkach okładzinowych żołądka. Mechanizm działania polega na aktywacji w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, co prowadzi do trwałego zahamowania wydzielania kwasu solnego, zarówno podstawowego, jak i stymulowanego. Efekt terapeutyczny, manifestujący się ustąpieniem objawów chorobowych, osiągany jest zwykle w ciągu 2 tygodni terapii. Pantoprazol wykazuje działanie niezależne od czynników stymulujących wydzielanie kwasu, takich jak acetylocholina, histamina czy gastryna, co zapewnia skuteczność zarówno przy podaniu doustnym, jak i dożylnym.
acetylocholina, antagonista receptorów histaminowych H₂, benzoimidazol, chromogranina A, gastryna, gastryna na czczo, guz neuroendokrynny, H+, hamowanie wydzielania kwasu, inhibitor pompy protonowej, K+-ATP-aza, komórka ECL, komórka enterochromafinopodobna, komórka okładzinowa żołądka, kwas solny, pantoprazol, pompa protonowa, rakowiak żołądka, rozrost gruczolakowaty, tarczyca, zmiana przedrakowiakowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Famotydyna Ranigast 20 mg
Famotydyna, będąca antagonistą receptora H2 (kod ATC: A02BA03), jest stosowana w leczeniu choroby wrzodowej oraz refluksowej przełyku. Preparat Famotydyna Ranigast dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 20 mg substancji czynnej. Mechanizm działania polega na kompetycyjnym hamowaniu receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zahamowania wydzielania kwasu solnego, nawet w warunkach stymulacji pokarmowej lub pentagastrynowej. Dodatkowo lek obniża stężenie pepsyny w soku żołądkowym, co może wspierać terapię chorób trawiennych.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazol Accord 40 mg
Pantoprazol Accord w dawce 40 mg, stosowany do wstrzykiwań, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z podwyższeniem pH żołądka wskutek silnego hamowania wydzielania kwasu solnego. Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do maksymalnie 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może wpływać na parametry krzepnięcia u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon), powodując wzrost INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania tych wartości. Równoczesne podawanie dużych dawek metotreksatu (np. 300 mg) z pantoprazolem może zwiększać stężenie metotreksatu i ryzyko toksyczności, dlatego rozważa się czasowe odstawienie IPP w trakcie terapii metotreksatem.
azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, CYP2C19, CYP3A4, czas protrombinowy, erlotynib, hamowanie wydzielania kwasu, induktor CYP2C19, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmaceutyczna, interakcja pantoprazolu z alkoholem, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, pochodna kumaryny, tetrahydrokannabinol, wynik fałszywie dodatni - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazole Eugia 40 mg
Pantoprazole Eugia w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do dożylnego podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny, głównie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Standardowa dawka w chorobie wrzodowej żołądka i/lub dwunastnicy oraz refluksowym zapaleniu przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) raz na dobę, podawana dożylnie w czasie 2-15 minut. W leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego dawka początkowa to 80 mg na dobę, którą można dostosować w zależności od wyników badań wydzielania kwasu. Dawkę powyżej 80 mg należy podzielić na dwa podania, a w sytuacjach wymagających szybkiego hamowania wydzielania kwasu stosuje się dawkę początkową 2 x 80 mg, co zwykle redukuje wydzielanie kwasu do <10 mEq/h w ciągu 1 godziny. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u osób z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Produkt nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, hamowanie wydzielania kwasu, niewydolność wątroby, pantoprazol, pantoprazol doustny, personel medyczny, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, refluksowe zapalenie przełyku, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej (kod ATC: A02BC01), stosowany w dawce 20 mg w postaci kapsułek dojelitowych, wykazuje silne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku. Mechanizm działania opiera się na nieodwracalnym blokowaniu enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych, co prowadzi do redukcji 24-godzinnej kwaśności soku żołądkowego o około 80% oraz zmniejszenia maksymalnego wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną o około 70%. Efekt terapeutyczny osiąga maksymalną skuteczność po 4 dniach stosowania i utrzymuje się przez całą dobę, co jest kluczowe w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku, gdzie utrzymanie pH ≥ 3 przez średnio 17 godzin dziennie zmniejsza objawy chorobowe. Skuteczność działania jest zależna od pola pod krzywą stężenia omeprazolu w osoczu (AUC), a nie od chwilowego stężenia leku, przy braku obserwacji tachyfilaksji podczas długotrwałej terapii.
bezkwaśność, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, chromogranina A, cyjanokobalamina, gastryna, guz neuroendokrynny, H+ K+ ATP-aza, hamowanie wydzielania kwasu, inhibitor pompy protonowej, kanalik wydzielniczy, kapsułka dojelitowa, komórki okładzinowe żołądka, kwaśność żołądkowa, mieszanina racemiczna, pompa protonowa, torbiel gruczołowa żołądka, witamina B12, wrzód dwunastnicy, wydzielanie kwasu solnego, zakażenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej i CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteaz stosowanymi w terapii HIV, gdzie podwyższone pH żołądka oraz hamowanie CYP2C19 prowadzą do znacznego obniżenia stężeń atazanawiru (redukcja AUC, Cmax i Cmin o około 75%) oraz nelfinawiru (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o 36-39%, a metabolitu M8 o 75-92%), co skutkuje przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania esomeprazolu z nelfinawirem i zaleceniem unikania z atazanawirem. Z kolei sakwinawir (z rytonawirem) wykazuje wzrost stężenia o 80-100%. Ponadto, esomeprazol może zwiększać stężenia metotreksatu (zwłaszcza przy dużych dawkach), takrolimusu (wymagane monitorowanie stężenia i funkcji nerek), digoksyny (wzrost biodostępności o 10-30%), a także leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%), fenytoina (wzrost stężenia o 13%), worykonazol (wzrost Cmax o 15% i AUC o 41%), cylostazol (wzrost Cmax i AUC o 18-26%) oraz cyzapryd (wzrost AUC o 32%). W przypadku warfaryny obserwowano sporadyczne zwiększenie INR, co wymaga monitorowania. Interakcja z klopidogrelem prowadzi do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit o 40% i redukcji hamowania agregacji płytek o 14%, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania.
agregacja płytek, amoksycylina, amprenawir, atazanawir, chinidyna, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, cytalopram, cyzapryd, darunawir, diazepam, digoksyna, enzym CYP2C19, erlotynib, fenytoina, hamowanie wydzielania kwasu, imipramina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klomipramina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lopinawir, metotreksat, naproksen, nefrotoksyczność, nelfinawir, pochodne kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, stężenie takrolimusu, takrolimus, warfaryna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony śluzowej żołądka, zdarzenie sercowo-naczyniowe, ziele dziurawca